Klokhuisvragendag

Vorig jaar kreeg Naturalis van de NPS de vraag of het instituut wilde meewerken aan een vragendag, die georganiseerd zou worden door Het Klokhuis. Ik neem aan dat alle Katbladlezers het Klokhuis kennen?
Het was een doorslaand succes, zodat besloten werd er een vervolg aan te geven. Dat vervolg vindt plaats op zondag 25 april aanstaande.
Kinderen kunnen dan aan 16 wetenschappers vragen stellen. Deze vragen zijn van te voren ingestuurd, zodat de ‘geleerden’ zich kunnen voorbereiden. Ik heb ‘geleerden’ expres tussen aanhalingstekens geplaatst om het iets minder aanmatigend te laten lijken. Op Naturalis weet men al jaren dat ik idolaat van katten ben, dus alle kattenvragen krijg ik toegespeeld.

Vorig jaar was dat vier keer: "Hoe spinnen katten"? Dat is het best bewaarde geheim uit het dierenrijk, we weten het niet. Daar heb ik eerder in de weekendbijlage over geschreven.
Ook dit jaar zijn er vele kattenvragen. De eerste waar ik aan moest denken bij het snoetje van de Kleine Rooie in het asiel was: kunnen katten huilen? Het antwoord is Ja!!!! Alleen is het spinnen. Een kat die het naar zijn zin heeft spint. Maar een spinnende kat hoeft het niet naar zijn/haar zin te hebben. Toen de aangerededen Kleine Rooie op straat gevonden werd, heeft hij gegarandeerd gespind. Het betekent: ik ben onderdanig, ik kan niets doen, ik meld je dat ik je nooit zal aanvallen!
Ik heb twee keer een stokoude kat moeten laten inslapen. Het laatste dat ze in hun leventje gedaan hebben is spinnen. Ik zal die momenten nooit vergeten. En krijg, als ik dit schrijf, een brok in mijn keel, proost maatjes! – Zwarte Poes en Bacchus!
Alle katten spinnen. Als je dat ooit, zoals ik in Artis, van een jachtluipaard gehoord hebt, vergeet je dat ook nooit meer. Grote katten spinnen alleen bij uitademen, zoals Acinonyx (Jachtluipaard) en Panthera (Leeuw, Tijger). Kleine katten, genus Felis (zoals onze haarfabrieken) ook bij inademen.

Maar de andere vragen zijn zeker zo intrigerend. Eén kind kan meer vragen dan 16 wetenschappers kunnen beantwoorden.
Uiteraard ben ik heel blij met suggesties van uw kant, zoals Mevrouw Katblad voorstelt. U kunt ze naar Mevrouw Katblad sturen in een reactie op dit verhaal.

Wanneer een kat voor de spiegel staat ontwijkt hij zijn eigen ogen, waarom?
Heel waar, katten houden er niet van aangestaard te worden. Behalve Garfield, maar dat is een geval apart. Als je een ooit Garfield gehad hebt - Bacchus dus in mijn geval - , weet je dat.

Hoe weet je hoe oud een kat is? Dat is aan de tanden en kiezen te zien, maar bij benadering. Hier weet ik het antwoord niet precies, los van het gebit zijn er meerdere antwoorden.

Waarom drinken katten water uit een vijver (vraag voor jou, Oscar!), terwijl ze niet van water houden!?

Waarom vind een poes zijn huis altijd terug? Altijd!

Waarom kunnen katten miauwen en leeuwen brullen en niet omgekeerd? Dat heeft maken met de spieren bij de stembanden, dit moet ik nog goed uitzoeken.

Kunnen katten gedachten lezen?
Daar weet Mevrouw Katblad zeker het antwoord op. Katten kunnen stemmingen heel erg goed aanvoelen.

Er is nog een vraag, maar die werd op de uitdraai afgebroken. Ik vermoed dat die dezelfde is als het het huis terugvinden.
Mocht u adviezen, anekdotes of andere opmerkingen hebben, houd ik me van harte aanbevolen.

Met de vriendelijke groeten van mijn medewerkers,
Ceesje, Lapje en Poema,
Hans.

Intensive care voor Minspin

Vorige week is Minspin thuisgekomen met een flinke wond aan zijn poot. Hij liep mank ook. Het is helaas niet bekend of hij nu door Bas of de Witte te grazen was genomen, of dat hij zichzelf had verwond. In elk geval is hij na een antibioticumkuur en intensive care weer aardig opgeknapt gelukkig.



En Minspin heeft ondertussen zijn nieuwe kattenbak in gebruik kunnen nemen!
Het gras rondom gaat binnenkort gezaaid worden en dan is straks zijn tuin weer helemaal af!
Wij wensen Minspin een spoedig en volledig herstel toe en doen hem hierbij de hartelijke groeten!

Bericht uit Orgiva.

Het is maar goed dat er vandaag geen bewatering is, anders zou Raya zo wegspoelen! Het sluisje staat open! Maar het heeft de laatste tijd lekker geregend in de Alpujarras, en dat was nodig ook na een paar jaar watergebrek.


Judith heeft 10 weken geleden een nest pups gevonden in een bos Pampagras op haar land. Met moeder, gelukkig. Het waren er oorspronkelijk 7, maar 2 zijn al gauw overleden.

Ze heeft daarop van haar oude kippenhok een puppykamer gemaakt, want haar eigen twee blafbeesten vonden het maar niks, zo'n vreemde dame met kroost.

Blafbeest Pipa vertrok regelmatig naar de buren omdat de kleintjes haar wel heel regelmatig lastig vielen, en ook blafbeest Luna had het er moeilijk ermee.

Als het goed is, zijn de pups en moeder inmiddels opgehaald door een Engelse dame die voor moeder en pups een goed tehuis zou zoeken.

En met Raya en Safi gaat het heel goed! Ze trokken zich weinig aan van de nieuwe blafbeesten en gingen gewoon hun eigen gangetje......

Binoche, de Prinses

Toen wij bij Minspin waren, zijn wij ook nog op bezoek geweest bij Binoche. Zij is nog een jonge poes, een vondelinge, maar weet precies wat zij wil en is vast en zeker van hoge komaf.
Nee, wij kwamen niet zomaar in haar huis binnen; eerst wilde zij uitgebreid onze schoenen inspecteren. Daarna mochten wij pas verder met onze reportage.



Binoche houdt veel van rozen. Die zijn dan ook speciaal voor haar neergezet in de Oranjerie, waar het prinsesje graag vertoeft. Binoche ruikt en knabbelt veelvuldig aan deze bloemen, maar laat ze over het algemeen wel netjes in de vaasjes staan. Dat is maar goed ook want anders zou het maar een troep worden in de prachtige, met lichte kleuren ingerichte, vertrekken van de hoogheid.



Binoche po(e)seerde niet zo graag voor ons, maar dat zal wel gelegen hebben in het feit dat wij maar gewoon volk waren, en dat de foto's slechts bedoeld waren voor ons Katblad en niet voor het sjieke blad "Majesteit".



Ah! We mogen natuurlijk niet vergeten de huisgenoten van de prinses te vermelden, of zijn het haar bedienden? Ze heten Mos en Max, en lijken sprekend op elkaar. Daarom kunnen wij u ook niet met zekerheid de naam van bovenstaand ventje geven; het is dus of Mos, of Max! Zelfs de dierenartsassistente heeft niet altijd in de gaten dat de twee toch wel iets in uiterlijk verschillen. Gelukkig weet het mens van de haarfabrieken precies wie wie is....
Wel, het regende behoorlijk, en hoewel bovenstaande vent het liefst buiten zooit, besloot hij toch maar om even binnen te komen. Hij had namelijk honger.



Maar rustig eten was er niet bij. Prinses Binoche wilde namelijk erg graag weten waar Max (of Mos) had uitgehangen, en moest hem daartoe nodig uitgebreid besnuffelen.

Ja, en wat doe je als je je bakje hebt leeggegeten? Blijf je binnen bij die lastige prinses of ga je weer naar buiten? Wel, ondanks de stromende regen was een beslissing snel genomen. De deur moest worden geopend.

Vervolgens kwam de tweede huisgenoot binnen (Mos of Max dus). Ook hij kwam voor een snelle hap en werd eveneens behoorlijk lastig gevallen door het koninklijk hoogheidje. Ach en wee! Nee, het is niet makkelijk om als gewone jongen bij de adel in te wonen!

Toen de beide jongens weer naar buiten waren gegaan, wilde prinses Binoche wel even spelen met haar flinke muis. Zij zette haar nageltjes behendig in de spitse snuit van het arme diertje.
En vervolgens was het weer tijd voor de rozen.

En u zult moeten toegeven: de combinatie Binoche - Rozen is geweldig mooi! Wellicht kunnen we deze foto wel kwijt aan een wat deftiger Katblad? Wel voor veel geld natuurlijk, heh? Vanwege de moeilijkheidsgraad dus (zwart en beweeglijk).

De jongens zaten zich buiten te soigneren terwijl de prinses zich met haar rozen vermaakte. Zo heeft iedereen zijn eigen bedoening, en (stands)verschil moet er nu eenmaal zijn.....

En toen was het voor ons weer tijd om te gaan. Nog een laatste foto van prinses Binoche en een hartelijk "tot ziens" van beide kanten. En natuurlijk onze hartelijke dank aan het mens van Binoche, Mos en Max voor het zeer aangenaam verpozen in de prachtige Oranjerie!

(Meer over Binoche, Mos en Max kunt u zien - want we hebben het over zeer mooie foto's - op www.aniscats.blogspot.com)

Bericht van de Dierenbescherming Noord-Holland Noord

sim en dum - tibbe



shala en oscar

nakkes

Beste dierenvriend,

Vorig jaar overhandigde de Dierenbescherming 5.798 proteststemmen tegen de 'kattenmoord op Texel' aan de gemeente Texel. Mede dankzij deze proteststemmen heeft de Dierenbescherming kunnen voorkomen dat de katten afgeschoten werden. Staatsbosbeheer, het Nationaal Park Duinen van Texel en de gemeente Texel wilden in het najaar van 2009 tientallen katten vangen in kooien om de dieren vervolgens ter plekke af te schieten. De Dierenbescherming kwam in het geweer tegen deze dieronvriendelijke methode. Afschot is een schijnoplossing aangezien opengevallen plekken weer opgevuld worden door nieuwe dieren.

Onze oplossing.

De Dierenbescherming weet uit ervaring dat het vangen, castreren en in de nabije omgeving terugplaatsen in combinatie met preventieve maatregelen veel effectiever is. De Dierenbescherming betreurt het dat Staatsbosbeheer, het Nationaal Park Duinen van Texel en de gemeente Texel hier niet in mee wilden denken. Daarom heeft de Dierenbescherming als noodoplossing voorgesteld de dieren op te vangen in haar asielen, hoewel de Dierenbescherming van mening blijft dat ook dit geen efficiënte oplossing is.

Enorme klus.

Inmiddels zijn er 39 katten gevangen door Staatsbosbeheer en vervolgens door de Dierenbescherming opgevangen. Een enorme klus! Alle katten werden eerst opgevangen in een pension op Texel. Vervolgens met behulp van vrijwilligers met de boot naar het vaste land gebracht, alwaar de dieren verspreid werden onder verschillende asielen in Noord-Holland Noord. In de asielen werden de katten liefdevol opgevangen, medisch onderzocht, gecastreerd en gechipt. Twee katten konden direct al terug naar hun bezorgde eigenaar en een aantal katten zijn al herplaatst. De overige katten zoeken nog een baasje. In de deze brief stellen we een aantal van deze katten aan u voor.

Steun ons met een gift.

Mede dankzij de vele proteststemmen zijn de dieren nog in leven en krijgen zij een tweede kans. Maar u kunt meer doen. U kunt namelijk helpen met een vrijwillige financiële bijdrage. Zodat wij ervoor kunnen zorgen dat de katten goede (medische) verzorging krijgen en dat ze weer geplaatst kunnen worden bij een nieuw gezin. Daarom vragen wij u om een gift. Dit kan via onderstaande online donatiemodule of door een bedrag over te maken naar gironummer 493727 t.n.v. Dierenbescherming afdeling Alkmaar e.o. Alvast hartelijk bedankt namens de dieren!

Met vriendelijke groet,

Dierenbescherming Noord-Holland Noord

Anna Jolij

Afdelingsdirecteur

Ontsnapt aan de dood, wachtend op een tweede kans!

WIJ STELLEN AAN U VOOR...

Shala (geplaatst)

Shala was een van de eerste katten die op Texel door Staatsbosbeheer gevangen is. Ze is tijdelijk opgevangen door het Dieren Opvang Centrum in Schagen, maar vond al snel een nieuw thuis. Haar nieuwe baasje Monique is erg gelukkig dat de Dierenbescherming heeft kunnen voorkomen dat Shala in haar vangkooi doodgeschoten zou worden.

Monique: "Shala begint zich steeds vertrouwder te voelen in haar nieuwe huis. Ze is erg nieuwsgierig naar alle „mensenspullen‟ die in huis staan en is ook al vriendjes geworden met onze andere kat."

Tibbe

Tibbe, de Texelaar met de blauwe ogen, heeft kort geleden bedacht dat hij toch niet zo wild is als hij eerst leek. Hoewel hij nog erg onzeker is, vindt hij het wel prettig om geaaid te worden, vooral onder zijn kin of over zijn wangetjes. Oppakken vind hij nog doodeng en dan wil hij echt weg, maar verder is hij heel zachtaardig (type ‘lijkt stoer, maar is zacht eitje').Nieuwsgierig naar Tibbe? Kijk op http://www.dierenasiel-hoorn.nl/

Sum en Dim

Sum en Dim verblijven samen met een aantal andere Texelse katten in het Dieren Opvang Centrum in Schagen. Sum is een jonge gecastreerde kater van nog geen jaar oud. Zijn leeftijdsgenootje Dim (zwart) is een gesteriliseerde poes. Ze zijn nog niet echt gewend aan mensencontact, maar beginnen zich steeds meer op hun gemak te voelen. Daarnaast hebben ze de leeftijd om nog veel te leren. Sum en Dim vinden veel steun aan elkaar en daarom zou het leuk zijn als ze een stekkie met zijn tweetjes kunnen krijgen. Meer informatie via www.dierenasielschagen.dierenbescherming.nl/texelkatten

Oscar

Oscar wordt momenteel liefdevol opgevangen in het dierenasiel in Hoorn. Het is een kater, inmiddels gecastreerd, van waarschijnlijk 4 jaar. Oscar is erg gezellig en wil graag geknuffeld worden. Ook "praat" hij honderduit tegen zijn verzorgers. Soms is hij wel een beetje stout en hapt hij tijdens het aaien ineens in je hand. Zijn nieuwe baas moet dus wel enig gevoel voor humor hebben! Meer informatie over Oscar kunt u krijgen via de website http://www.dierenasiel-hoorn.nl/

Nakkes

Nakkes is in goede handen bij Stichting Zwerfdier in Alkmaar, maar niets is natuurlijk mooier dan een eigen huisje. Nakkes is een mooie meid van ongeveer anderhalf jaar oud. Ze is dol op spelen met andere katten. Tegenover mensen is ze nog een beetje verlegen, maar komt steeds een beetje meer los. Ze vindt het heerlijk om met een krabbertje over haar kop gekroeld te worden. De nieuwe eigenaar zal nog wel geduld moeten hebben, maar als ze een leuk baasje heeft gevonden zal het helemaal goedkomen met Nakkes. Meer informatie is te vinden op http://www.stichtingzwerfdier.nl/

Meer Texelse katten verdienen een tweede kans... Bovenstaande katten zijn uiteraard niet de enige Texelse katten die wachten op een nieuw baasje. Nog vele andere Texelse katten worden momenteel opgevangen in de bovenstaande asielen in Noord-Holland en verdienen een tweede kans. Misschien wel bij u? Veel van deze katten kunnen gewoon bij een gezin in huis herplaatst worden. Een deel van de katten is zonder menselijk contact opgegroeid en daardoor niet sociaal genoeg om in huis herplaatst te worden. Voor deze katten zoekt de Dierenbescherming locaties waar de katten als „buitenkat‟ gehouden worden om bijvoorbeeld de muizen uit de buurt te houden. Het ideaal beeld is dan een groot bedrijfsterrein of een boerderij waar de katten hun eigen gang kunnen gaan. Wel is het belangrijk dat deze katten evengoed de nodige zorg krijgen die ze verdienen. Alle dieren zijn gesteriliseerd en gechipt. Mensen die interesse hebben in zowel een huiskat of een buitenkat kunnen contact opnemen met de Dierenbescherming via het telefoonnummer 072-515 00 71.

Jarig Jetje....

Luna toen ze nog heel klein (en jong) was!

Luna mag wel even in het zonnetje worden gezet! Zij is geboren op 21 maart 2003 en heeft een echte geboorteakte. En dat is wel heel bijzonder want welke kat heeft dit?



"Hij" moet natuurlijk "Zij" zijn, heh? Ja.



Hier een paar foto's van het caramelmeisje zoals zij ook wel eens wordt genoemd. En zeg nu zelf : is dit lentepoesje niet een echt topmodel?
Groet van Marian.

Inderdaad een mooi poezenmeisje! En goeie foto's natuurlijk...

Wij feliciteren Luna en haar mens van harte met haar verjaardag!

En een fijne dag, samen met Bommel!

De redactie.

Muizen !

Ja, ik weet dat er geen muizen te zien zijn op deze foto. Dit is namelijk Mimi, de kat van mijn hoogbejaarde buurvrouw en daar gaat dit stukje over. Mimi is een tenger poesje van een jaar of vijftien.
Vanavond werd ik gebeld door de buurvrouw : "Mimi heeft vanmiddag een muis gevangen en in de zijkamer losgelaten en nu zit ie achter de kast. En hij is wel tien tot twaalf centimeter lang en heeft ook nog een enorm lange staart, dus misschien is het wel een rat..." Nou, ik er naar toe om te kijken of ik Mimi's vangst zou kunnen bewonderen.
Met een zaklantaarn achter de kast geschenen maar er was niets te zien. Maar even later, toen we in de huiskamer zaten te praten met de tussendeur dicht zag ik vanuit mijn ooghoek iets achter het matglas bewegen. Ja hoor, inderdaad een muis (gewone maat) die even door de zijkamer rende en toen weer achter de kast verdween.
We zaten nog te bespreken wat hier aan te doen was (en ik zei net tegen de buurvrouw dat ze met Mimi af moest spreken dat ze de volgende muis maar in de tuin vrij moest laten), toen Mimi met schril gepiep door het kattenluik in de tuindeur de kamer binnenkwam... Wacht eens even, dat was niet Mimi die zo schril piepte maar de enorme dikke muis die ze in haar bek had.... Ik dook op haar af en duwde haar meteen weer door het kattenluik naar buiten. De buurvrouw vroeg zich verwonderd af wat ik uitgespookt had, want het was allemaal wat snel voor haar gegaan. Ik opende de deur en scheen met de zaklantaarn op Mimi die op het plaatsje zat met de muis nog steeds in haar bek. Toen ik op haar afkwam liet ze de muis glippen en na een wilde achtervolging door een rozenstruik heen (auw !) kon ik Mimi in haar nekvel grijpen en mee naar binnen nemen. De muis bleef alleen buiten achter (hij kon nog lopen, maar of hij verder nog gewond was kon ik in het donker niet zien). Mimi heeft nog lang aan het inmiddels afgesloten kattenluik zitten krabbelen...
En de eerste muis zit nog achter de kast...

Ik moet er nog even bij vertellen dat de buurvrouw afgelopen zomer last heeft gehad van een muis, die overal in haar huis keutels achterliet, die achter de kast in de woonkamer al het behang tot een nest had gescheurd, die het snoertje van haar 'luisterkussen' (ze is zeer slechthorend) had doorgeknaagd en die gewoon 's avonds over de schoorsteenmantel of over de kast liep, of midden door de kamer, zonder dat Mimi enige aanstalten maakte om hem te vangen. Dus er op vertrouwen dat Mimi wel korte metten maakt met deze muis achter de kast is niet echt een optie.
De muis van afgelopen zomer is uiteindelijk door gif aan zijn einde gekomen. Ik vond dat nogal een 'gemene' manier, maar uiteindelijk lag hij dood in det doosje met gifkorrels, alsof hij gewoon tijdens het eten ingeslapen was, dus misschien dat het toch een zachte dood is geweest (de korrels stonden op een plek waar Mimi er absoluut niet bijkon, hoor).
Het plan van aanpak is nu ook om de zijkamer dicht te houden zodat muis er niet uit en Mimi er niet in kan en dan toch maar weer die korrels neer te zetten...
Als het hier bij mij thuis zou zijn zou ik het met een 'levendvangende' val proberen (maar die schijnen ook vaak de dood van de muis tot gevolg te hebben, door stress).

Katja

Lopen op Lesbos

Geachte Annemarie,
Via Google Alert kwamen wij terecht op uw leuke site.
Vooral het onderwerp Lesbos interesseert ons.
Bijgaand een foto die we daar vorig jaar maakten bij het klooster Ypsilou, hoog op een uitgedoofde vulkaan in het onherbergzame westen van het eiland.
Met vriendelijke groet,
Ed Peereboom
Lopen op Lesbos
020 6005225
http://www.lopenoplesbos.nl/

Dank u wel voor deze leuke foto, heer Peereboom! Wij waren daar in de kloostertuin vorig jaar, en troffen daar diverse (rooie) katjes aan die ietsje ouder waren dan deze. Dat was eind mei / begin juni. Misschien hebben we toen dit katje wel gezien!

Zwarte Poes.

In mijn studietijd woonde ik in een studentenhuis aan de Nieuwe Rijn, waar stripwinkel Dumpie gevestigd is. We woonden met vier studenten in het achterhuis. Dat wil zeggen, met 8, maar dat mocht de huisbaas niet weten. Niet omdat samenwonen niet mocht, maar dan moest je meer huur betalen. Een van mijn medestudentes verhuisde naar Nijmegen om daar haar studie voort te zetten. Ze had in een Nijmeegs studentenblad een advertentie geplaatst voor kamerruil. Daar reageerde een meisje op dat wel wilde ruilen, maar onder de voorwaarde dat ze haar kat mocht meenemen.
Natuurlijk was dat in orde, tenslotte woonde ik er met mijn rooie vriend Bacchus.

Het meisje betrok de kamer tegenover de mijne. Ze bracht een pracht van een egaal zwarte kater mee, die als zwerfkatje gevonden was in de tuin van haar studentenhuis in Nijmegen. Omdat die gelokt was met ‘Zwarte Poes’, was dat ook zijn officiële naam geworden.

Zwarte Poes werd een gezellige huisgenoot die het redelijk goed met Bacchus kon vinden, als hij maar niet te vaak dichterbij kwam dan ongeveer een halve meter, want dan kon het gebeuren dat hij een mep van Bacchus kreeg.

Na enige tijd leerde mijn buurmeisje op haar studentenvereniging een jongen kennen, die in Utrecht studeerde. Eens in de zoveel tijd ging zij in het weekend naar hem (of kwam hij naar Leiden). Als ze naar hem ging vroeg ze mij om Zwarte Poes eten te geven.
De verkering werd steeds inniger en ze ging ieder weekend naar Utrecht. Met als gevolg dat ze me niet meer durfde te vragen Zwarte Poes te verzorgen. Ze gooide op vrijdagavond zijn voerbak helemaal vol met brokjes en vertrok. Zwarte Poes zag dit enkele weken aan, maar had er opeens tabak van. Zodra mijn buurmeisje de deur achter zich op slot draaide hoorde ik ‘plof’ op het dak, ‘trippel, trippel, trippel’ over de dakpannen en vervolgens ‘plof’ in mijn raam, dat altijd open stond om Bacchus in de tuin te laten. (Wat nu niet meer mogelijk is gezien de junks die De Burcht onveilig maken.) Vervolgens nestelde hij zich op mijn bed, om de rest van het weekend samen met Bacchus diens voerbak leeg te eten. Ik heb maar een extra voerbakje voor hem gekocht. Zodra hij de stappen van zijn bazinnetje op de gang hoorde verhuisde hij weer via het dak naar zijn eigen kamer.

Op zekere zondag kwam mijn buurmeisje ’s avonds in paniek mijn kamer binnen rennen: ‘Zwarte Poes is ziek, hij heeft geen hap gegeten!’. Ik schoot in de lach en vertelde van zijn capriolen als ze weg ging.

Dit heeft zo enkele maanden geduurd. Ik begon me steeds meer aan de zwarte kater te hechten en hij aan mij. Ik zon op een manier om hem voor altijd bij me te houden. Maar het probleem loste zich zelf op. Ze ging definitief met haar vriendje in Utrecht samenwonen en in zijn studentenhuis was het absoluut verboden huisdieren te houden. Ze belde me heel timide op: ‘Hans ik zit met een groot probleem, mijn kat mag niet mee’. Ik sprong een gat in de lucht! Zwarte Poes was van mij!!!! ‘Nee hoor’, zei ik, heel rustig, ‘geen probleem, hij mag bij mij blijven’. ‘Oh wat fijn’, riep ze uit! Ik heb zelden zo een geschenk uit de hemel gehad. Gelijk heb ik beide schurken een extra hapje gegeven.
Helaas had zijn bazinnetje er niet bij verteld dat hij nog nooit een niesziekte prik gehad had. Hij kreeg dus niesziekte. Met hangende pootjes, zowel hij als ik, naar de dierenarts. Die zei opgewekt: ‘niks aan de hand meneer, dat is tegenwoordig goed te genezen, als u maar zorgt dat hij eet en drinkt. De meeste dieren sterven door ondervoeding omdat ze stoppen met eten en drinken’. Ik heb weken lang de kater gedwangvoerderd. Gelukkig was ik dat, als bioloog, met zieke dieren wel gewend. Stukjes voer zijn keel in proppen, zijn keel masseren tot ik voelde dat hij slikte en vervolgens water met een pipet zijn keel in spuiten.
Op een goede – of beter gezegd kwade - avond kreeg hij een complicatie, een zwaar abces in zijn voorpoot, je kon bijna het bot zien. Dus weer allebei met hangende pootjes naar de dierenarts. Ik had me voorbereid op inslapen. ‘Niks daarvan’, zei de dierenarts, ‘gewoon verder gaan op de ingeslagen weg, dat abces is niet ernstig’. ‘Let op, zodra hij uit zichzelf gaat eten en drinken, wordt ie beter’.
Een paar weken later gaf ik op een vrijdagavond Bacchus te eten voor ik naar mijn stamkroeg ging. Ik dacht, Zwarte Poes dwangvoederen doe ik wel als ik thuis ben. Ik deed een paar uurtjes later mijn deur open en zag Zwarte Poes verheerlijkt uit Bacchus bakje de restjes die hij had achtergelaten weglikken. Ik gaf hem nog wat extra’s en dat ging er in als koek. Ik herinnerde me de woorden van de dierenarts, en heb met hem in mijn armen luid een potje zitten grienen, meer dan 30 jaar oud! Binnen enkele weken was hij er helemaal bovenop en is hij nog 16 jaar mijn maatje geweest! En hij was al volwassen op de dag dat hij bij mij ons huis kwam.
Bij het eerste dierenartsbezoek had de dierenarts in zijn paspoort geschreven: Europees korthaar, maar dat heb ik nooit geloofd. Hij had zeker iets Siamees, net als Storm, wat op de foto goed te zien is.
Op het eind van zijn leven ging hij sukkelen en werden dierenartsbezoekjes frequenter. Ik kwam eens met hem op het avondspreekuur en daar zat een in Leiden bekende bewoonster van Plantsoen 1 met haar Husky. Ze zag de kater en riep uit: ‘oh een echte Korat, een heel bijzonder ras’! Of hij dat was weet ik niet en het interesseerde me niet. In tegendeel, ik moet er niet aan denken dat ik 16 jaar een dure raskat had die meestal lekker buiten zat!
Hans.

Boos

Boos worden!

Ik fietste op een vrijdagmiddag een keertje naar mijn stamkroeg, over de de Jan van Houtkade. Opeens zag ik een man woedend zijn voortuin uitrennen en keihard "KSSSSTTT KSSSTTT" tegen twee doodsbange katten schreeuwen. De katten vluchtten in paniek de weg over naar het talud van de Singel. Ik stopte en riep verontwaardigd, met hevige stemverheffing: “Wat ben jij aan het doen, gek!!!!!” Verbouwereerd keek de man me aan. “Ik mag toch wel die vieze katten uit mijn eigen tuin wegjagen?” “Natuurlijk”, zei ik, inmiddels gekalmeerd. “Maar uit de tuin jagen is wel iets anders dan ze de dood injagen door ze de straat over te schelden!” De man keek me aan, wees naar zijn voorhoofd en sjokte naar binnen. Maar ik heb het hem nooit meer zien doen.

Hans

Verhuisd naar Limburg.

Hallo Allemaal,
Misschien kunnen jullie je mij, Diablo, nog wel herinneren. Ik zat alweer bijna een jaar geleden een hele dag in de boom (in de Katbladstraat)! En geloof mij dat was geen pretje en dat zal ik waarschijnlijk nooit meer doen ! (Aangezien wij ook niet meer buiten komen....)

Maar ik laat van mij horen omdat wij (Layla en ik) kort na dit gebeuren verhuisd zijn. We bezoeken nog regelmatig de site van onze oude straat. En we vonden het wel leuk om een een keer wat uit Limburg te laten horen. Waarschijnlijk weet niemand waar dat ligt, maar geloof mij als ik zeg.....ik ook niet.

We willen alleen ff laten weten dat het goed gaat hier. Dat we weer een ander huis hebben om kattekwaad in uit te halen, maar het uitzicht van de grachten missen.
Misschien komen we nog eens terug daar en tot die tijd zeggen we: het gaat jullie allemaal goed!

Een dikke poot van Diablo & Layla.

Leuk om wat van jullie te horen D en L! Veel geluk en plezier daar in het Zuiden! En natuurlijk de groeten aan jullie mens van de reactie.

Verstoorde orde

Toen het hij-mens een paar weken terug weg was, was de orde ernstig verstoord. Normaal is het zij-mens van Elrond en het hij-mens van Pieper en vertoeft Elrond beneden en Pieper boven (waar het hij-mens ook vaak zit). Echter, het hij-mens was er dus niet en Pieper wilde natuurlijk toch haar portie aandacht en aai, dus ging ze ook maar in de woonkamer zitten overdag / 's avonds.

De hangmat en klimpaal zijn eigenlijk allebei geclaimd door Elrond, maar hij kan niet op allebei tegelijkertijd zitten natuurlijk. Pieper heeft boven ook zo'n klimpaal, en ze kijkt graag naar buiten - al ligt ze hier gewoon te pitten. Elrond vond het eigenlijk allemaal maar niets, maar tolereert Piepers aanwezigheid.


Toen Elrond op de krabpaal ging liggen (de enige reden dat Pieper normaliter naar beneden komt) -waarschijnlijk om Pieper te pesten, ging Pieper maar OP een doos zitten. De muis op de voorgrond is algemeen goed - af en toe brengt Pieper hem naar boven en af en toe komt Elrond hem weer ophalen.

's Avonds verplaatste het spul zich trouwens naar boven en het bed (normaal dus Piepers domein) - Elrond moet gedacht hebben: als Pieper in mijn kamer komt, mag ik ook op het bed. Wel lekker warm met twee beesten 's nachts (het was koud buiten toen!).

Annemieke

Bier en katers

Twee Bacchussen

Bent u wel eens dronken geweest, zo dronken dat u alles helemaal dubbel ziet?
Ik wel. Ik geneer me er niet voor. Ik ben tenslotte een kwart Vlaming. Hoewel? Vlaming van moeders kant dan, en zij dronk geen druppel. Mijn vader des te meer, zonder over de schreef te gaan overigens! Hij had, zoals hij het noemde, een speciale band met zijn allerbeste vriend uit Leeuwarden. Dat was de fles Oude Bokma in de vriezer. Dat terzijde, maar het heeft wel met het verhaal te maken.
Ik zat een keer thuis op mijn eerste studentenkamer op de Hogewoerd (nr. 44, huize Garfield!) te studeren. Een van mijn huisgenootjes was lid van Minerva en ging naar de sociëteit. Ik hoorde haar haar kamer op slot doen en weggaan. Vervolgens weer keihard de trap op rennen. Ze gooide mijn kamerdeur open met de mededeling: Hans, Bacchus zat op straat, hier heb je hem, ik heb haast!”. Ze gooide een rode kater mijn kamer in en rende weg. Ik dook weer in mijn studieboeken.
Op een gegeven moment kreeg ik trek in (weer) een biertje. Ik draaide me om naar de krat en zag vervolgens daarnaast op mijn bed twee identieke rooie katers. Ik heb naar mijn glas gekeken. En naar de krat. Goed, ik was misschien wat aangeschoten. Maar twee katers zien?
Ze zaten rustig in dezelfde houding naast elkaar. Maar opeens zag ik wel wie Bacchus was en wie niet. Die andere heb ik maar weer op straat gezet. Achteraf bleek hij van mijn buren te zijn. Bacchus is 19 geworden, zoals u eerder heeft kunnen lezen. Hij 22!

Hans.

Bericht uit Orgiva.

Raya in mand bij blafbeest.

Hola! Hier weer een setje foto's van de "beesten".
Ze doen 't nog steeds erg goed. Gaan tegenwoordig al de hele dag naar buiten en zijn 's avonds en 's nachts binnen. Het is oergezellig met zo´n huis vol dieren, vooral omdat ze hoe langer hoe beter met elkaar omgaan!




Raya en Safi lekker warm bij blafbeest. Arm blafbeest? Ze kijkt wat sneu....



Safi (rood) en Raya bij mens op schoot.

Nou Judith, zo te zien hebben je haarfabrieken het erg goed! Bedankt weer voor de foto's!

Prozac

Prozac.
Toen ik Poema pas had, kreeg ik problemen.
Poema was een jong uit een nest van een van de vele katten van mijn broer, die voor een kattenliefhebber het merkwaardige beroep had van bankdirecteur. Hoewel, zo raar is dat niet. In Amsterdam was er ooit een bankdirecteur die zijn rode kater noemde naar een van de beroemdste Amerikaanse bankiers, J.P. Morgan. Na de dood van de kater werd zijn huis een - inmiddels wereldberoemd - kattenmuseum. En dat op een van de duurste grachten van Europa!

Inmiddels is mijn broer al lang met de VUT en helpt hij zijn vriendin in haar praktijk van dierenarts, in Goes. Poema is een goeie sul en eigenlijk een wat saaie kat. Hij bleef daarom over toen mensen bij mijn broer kittens kwamen uitzoeken. Mijn broer belde ten einde raad mij op of ik hem wilde adopteren. Natuurlijk wou ik dat; ik wilde toch een derde kat erbij. Poema is inderdaad een goeie sul, en bovendien een enorme lieverd!
Dat merkten de twee poezen ook en hij liet zich snel onder de voet lopen door beide dames. Dat ging niet goed! Ik kwam een keer thuis en zag een bloedspoor door mijn huis lopen. Het bleek dat Poema zijn oren had gescheurd. Maar dan ook letterlijk, hij had zichzelf verminkt. Ik ben direct met hem naar de dierenarts gegaan, want ik schrok me wild. De dierenarts zei: "Hij mankeert lichamelijk niks, maar staat stijf van de stress. Hebt u een idee hoe dat komt?” Ik schoot in de lach en antwoordde: “Ja dat zijn de beide vrouwen in huis, Ceesje en Lapje”. De dierenarts zei vervolgens: “Er zijn twee opties, de kater herplaatsen of meewerken met een experiment. Het experiment was het testen van katten-antidepressiva, zeg maar katten-prozac. Ik wou Poema niet kwijt en stemde hiermee in. Het heeft uitmuntend geholpen! Poema werd kalm, ging de zaken overzien en vocht zich een weg in de hiërarchie. Nu is hij dikke maatjes met Lapje, zoals u op de foto’s in eerdere verhaaltjes heeft kunnen zien. Alleen met Ceesje wil het nog niet boteren. Althans ’s ochtends. Waarom is me een raadsel, maar ’s ochtends loopt Cees tegen hem te blazen, vanaf de middag niet meer. Ik heb altijd de indruk dat ze hem associeert met de cyperse kater waar ze (mede) door gedekt is. En dekken eindigt met het terugtrekken van de van weerhaakjes voorziene penis, wat erg pijnlijk is voor de poes. Maar wel noodzakelijk voor de eisprong.... Ceesje is dus een soort van ‘katten-dolle mina’, kat in eigen buik dus!
Doch Poema voelt zich op zijn gemak sinds de kuur. En eet zelfs Ceesje haar voerbak in de loop van de morgen leeg. Cees durft zich daar niet meer tegen te verzetten. De farmaceutische firma die de katten-prozac op de markt heeft gebracht, heeft me uitgebreid ondervraagd over de resultaten, die erg positief waren.

Hans.

Vergelijkend warenonderzoek.

De waren
De whiskas was in de aanbieding bij een bekende grootgrutter en aangezien onze katten altijd whiskas brokken krijgen, sloegen wij grootschalig in. Eerder die week had het hij-mens ook al tonijn en kip gekocht en dit in de woonkamer laten staan (normaal gaat dit altijd achter slot en grendel). Vreemd genoeg was alleen de tonijn open gebeten, terwijl de kip onaangeroerd was (des te vreemder aangezien de rode brigade altijd komt zeuren als er kip wordt klaargemaakt in de keuken, en niet lijkt te malen om verse vis). Tijd dus voor een vergelijkend waren onderzoek. De rundvlees smaak was helaas uitverkocht, maar lam (groen), tonijn (blauw) en kip (geel) waren er nog wel.
Wij hebben overigens de pakken een aantal malen van plek gewisseld, om uit te sluiten dat niet de smaak maar de locatie van het voer bepaalde welke zij verkozen.

de eerste tester

Elrond, die normaliter in de woonkamer vertoeft, was al snel van de partij. De verschillende pakken werden uitgebreid besnuffeld. De keus viel uiteindelijk op tonijn (dit werd herhaaldelijk bevestigd, ook nadat de pakken voer waren verwisseld).



samen testen

Pieper ligt meestal boven op het bed te slapen, maar als er iets aan de hand is, komt ze vaak rap naar beneden (ze heeft hier een extra zintuig voor - zodra er snoepjes worden geserveerd, of de deur naar de tuin opengaat is ze er opeens). Zo ook nu. Elrond stond nog bij zijn tonijn te dralen, maar Pieper liep kordaat op de lam af en begon deze open te knagen. Elrond kwam kijken wat ze aan het doen was (maar ging later toch terug naar zijn tonijn).

Hoewel wij nog geen duplicaat experiment hebben uitgevoerd trekken wij de volgende voorlopige conclusies:
1) Elrond verkiest tonijn boven kip en lam
2) Pieper verkiest lam boven kip en tonijn

Meer experimenten zijn nodig om verdere conclusies te trekken (mogelijk is de voorkeuze heel anders in een ander seizoen).

De pakken zitten inmiddels achter slot en grendel - behalve de lam, die zit in het blik, omdat Pieper hem opengeknaagd had en we weten dat ze niet houden van laffe, aan de lucht blootgestelde brokken.

Annemieke.

Een fantastische test, vinden wij! En zo wetenschappelijk aangepakt!
Wat gaat u nu trouwens met die zak "kip" doen?
de redactie.

Slaap

Onze bioloog schreef onlangs dat katten zo heerlijk kunnen slapen. Ook ik kan hier genietend naar kijken. Hierboven Elrond slapend in zijn hangmat. Hij hangt er inderdaad half uit, maar zo ligt hij wel vaker. Hij brengt heel veel tijd door in deze hangmat - meestal begint hij er helemaal in en gaan er al slapend steeds meer ledematen over het randje :)

Annemieke.

Ik noem hem Beer, deel 2.

Er is wel wat veranderd na mijn vorige stukje. Zoals jullie hebben kunnen lezen in het lkb van afgelopen donderdag, heb ik Beer naar het asiel gebracht en postertjes gemaakt en opgehangen in mijn buurt. Helaas heb ik hem naar het asiel moeten brengen. Ik dacht in eerste instantie dat het prima ging, dat Beer goed samen kon zijn met mijn 2 katten, Mickey en Moppie. Maar dat was niet helemaal zo. Mickey vond het allemaal prima maar Moppie trok zich meer terug, ging vaker naar buiten en at bijna niet meer. Zeker dat laatste is vreemd want Moppie is een vreetbak! Dus moest ik toch de beslissing nemen om Beer naar het asiel te brengen. Ik was ondertussen ook op de site ‘vermiste dieren registratie’ gaan kijken en daar zag ik 2 advertenties met een beschrijving die erg op Beer leken. Ik heb zowel gebeld als gemaild en kreeg na paar dagen van 1 mens een mail waarin ze schreef dat het haar kat niet was omdat hij al weer terug was (ze was vergeten de advertentie te deleten). Van het andere mens heb ik niets gehoord. Met pijn in mijn hart heb ik Beer afgelopen maandag naar het asiel gebracht. Hij was, logischerwijs, erg gespannen zodat er niet gekeken kon worden of hij een chip had. Ik ben meegelopen naar de ruimte waar hij zou komen. Wat zaten er veel katten! Zo triest om te zien. Ze zijn zo lief en mooi allemaal, ik gun ze allemaal een gouden mandje… De volgende dag kon ik bellen want dan was de dierenarts geweest zodat ik meer info zou krijgen. De medewerkster vertelde dat hij nu ingeschreven staat onder de naam Beer omdat hij geen chip had, hij geschat wordt op ruim 2 jaar, hij gecastreerd is (toen ze hem zagen dachten ze dat hij misschien niet gecastreerd was omdat hij zo’n dikke kop had) en dat hij heel lief en aanhankelijk is. Over een paar weken ga ik weer bellen om te checken hoe het gaat en of er hopelijk een eigenaar is gekomen. Nu ook maar afwachten of het ophangen van de posters succes heeft. Laten we het hopen want als kattenliefhebber wil je dat alle katten goed terecht komen.

Groetjes Jacq.

Dozen.

Katten houden van dozen. Die van ons in elk geval wel.

In deze doos werd ooit een bos bloemen bezorgd - zo'n 4 jaar geleden. De katten vonden hem geweldig, zeker toen we hem op de kast zetten, zodat ze een "grot" hadden en de boel konden overzien. Pieper heeft trouwens wel een rare manier van erin gaan. Elrond springt altijd over de zwarte stang (van de kast) heen en gaat dan de doos in. Pieper gaat altijd onder de stang door. Toen ze nog klein was, was dat de enige manier, maar ze heeft dit dus niet aangepast nu ze wat groter is en moet zich echt onder die stang doorpersen (het gaat NET). Gelukkig heeft ze een poot-steuntje in de vorm van een dwarsstangetje.

Dit is een jongere doos - hierin werd het kerstpakket van het hij-mens afgelopen jaar gepresenteerd. Ook hier springen ze af en toe in - maar ze gaan er niet in slapen zoals bij de "bloemendoos".

De grote doos uit een eerder bijlage-bericht (waar de afgedankte krabpaal in lag) is inmiddels afgevoerd. De krabpaal is er nog wel - Pieper gebruikt hem nog steeds regelmatig.

Annemieke

Snuitjes 'trip' in de sneeuw.

Snuitje:

Ik ben afgelopen zaterdag ook even buiten wezen kijken, het zag er zo mooi uit buiten ! Zo anders dan anders zal ik maar zeggen. Het leek wel of ik droomde, zo bijzonder zag alles er uit.

Ik liep als in trance door de tuin, na elke stap bleef ik een tijdje staan om alles in mij op te nemen...

Toen het uiteindelijk tot mij doordrong dat ik toch wel héééél koude voetkussentjes kreeg, draaide ik me om toch maar weer eens naar binnen te gaan. En toen zag ik een heel spoor lopen van gesmolten sneeuw....

Faffie:

Tja, van mij heeft ze dan weer niet van die mooie foto's kunnen maken, want ik wist van tevoren al dat die sneeuw veel te koud aan mijn poten was...ook al zegt ze nog zo tegen mij dat ik me niet aan moet stellen omdat ik toch een 'Bosmonster' ben.

Katja:

Daar bedoel ik dan mee dat hij een Noorse Boskat is met een vacht die heel goed bestand is tegen sneeuw en met veel haar tussen zijn voetkussentjes zodat hij eigenlijk veel beter tegen sneeuw zou moeten kunnen dan Snuitje. Maar Faffie is een watje...zo dat staat eindelijk ook zwart op wit.