Snork is er niet meer...

Hoi mevrouw Katblad,

Een paar jaar terug vertelde Snork in de bijlage van het Leidsch Katblad
over hoe hij samen met Doezel bij mij kwam wonen.

Nu heb ik een heel triest bericht: Snork is er niet meer.

Vorige week donderdagochtend was hij sloom, maar at nog wel zijn snoepjes en brokjes. Vrijdagochtend was hij weer zo sloom, hij kon gelukkig snel bij de dierenarts terecht.

Om nou een heel zielig verhaal wat in te korten: hij bleek ernstige bloedarmoede te hebben. Hij maakte nog wel zelf rode bloedlichaampjes aan, maar iets in zijn lijfje zag deze als de vijand en brak ze af.

Zondagochtend was het heel erg, zelfs wandelen naar de waterfontein was te inspannend, hij moet er eerst bij gaan liggen voordat hij weer wat kracht had om een heel klein beetje te drinken. Ik mocht hem weer naar de dierenarts brengen waar hij de zuurstofkooi in ging. Dit deed hem wel goed begreep ik van de dierenarts. En toch ... hij is 's avonds overleden. Hij had al een hartruisje, en zijn hartje kon het harde werken niet meer aan.

Snork was zo'n lieverd .... Doezel en ik missen hem vreselijk :(

Groetjes
Sandra

Wij wensen Sandra (en Doezel natuurlijk) heel veel sterkte met het verdriet om het plotselinge verlies van Snork!

Eindelijk meer over Snork...

Snork:
In december 2009 stond ik al eens in de bijlage van het Leidsch Katblad. Mijn vrouwtje vindt dat de Boez en ik op elkaar lijken. Ik wil nu wel wat over mijzelf vertellen. Mijn vrouwtje vertelt dit verhaal tot vervelens aan toe. Ik citeer:"Ik roep al jaren dat ik een kat wil. En dan het liefste een jongetje, die zwart is, en die Snork gaat heten."
Nou sorry hoor, ben ik zwart? Het enige waar ik aan voldoe is dat ik een jongetje ben. En nu Snork heet, maar dat heeft zij er van gemaakt. Ik kom uit het asiel in Hoofddorp. Waar ik daarvoor vandaan kom, dat ga, kan, wil, zal ik niet vertellen.
Het was op een zaterdagmiddag in juni 2007. Ik zat dus in een kooitje in dat asiel. Dat was echt niet leuk hoor. Ze hadden me in Lisserbroek gevonden, in de Azolastraat. Maar omdat ik een jongetje ben, vonden ze dat ik Azolo moest heten, echt zo stom.

Afijn, opeens komen er mensen binnen en de mevrouw van het asiel doet mijn deurtje open, ik wilde er natuurlijk meteen uit, mee, weg, naar buiten. Er waren 2 mevrouwen bij, waarvan één mij ging aaien. Ik ga mee, had ik besloten. Toen zegt ze dat ze niet kon kiezen. Kiezen? Waaruit? Ik, lief zwart-wit poezebeest, waarom kiezen? Blijkt dat er nog een deurtje was opengemaakt, daar zat dat zwarte geval in. Ook een jongetje, en zwart. Hij heette Doesel. O jee, straks ging die mee en ging hij Snork heten (maar dat van die naam wist ik natuurlijk nog niet). De mevrouw van het asiel zei dat ze ze natuurlijk ook alletwee kon nemen. Huh, alletwee, ik ben in mijn eentje al zo onwijs leuk.

Maar nee, ze vond ons alletwee heel erg lief met een hoog aaibaarheidsgehalte en omdat ze toch de hele dag weg is, besloot ze dat hij en ik, behalve haar, ook elkaar gezelschap mochten gaan houden.
Een paar dagen later kwam ze ons halen, we moesten allebei in zo'n stom kooitje in een wielhuis. Ik heb lekker de hele weg zitten gillen. Daarna werden we ergens naar binnengebracht, en dat is ons huis geworden. Ik ging Snork heten en Doesel werd Doezel.

Volgende keer zal Doezel wat komen vertellen.

Verre familie?

Al geruime tijd volg ik met veel plezier jullie verhalen.
En telkens als ik het guitige koppie van Boez zie, zie ik vaag iets bekends.

Wellicht zijn mijn Snork en jouw Boez verre familie van elkaar?

Groetjes
Sandra



Nou Sandra, ze hebben inderdaad wel iets van elkaar weg. Misschien kunnen we het tv-programma "DNA onbekend" inschakelen?

We horen graag meer van jouw Snork! Dus misschien tot mails? Graag!

De redactie.