De illegaal (deel 3)

Joekie (die er hier een beetje apart bijligt):
En toen kwam de grote dag: wat lag er op het kerkhof? En wat veroorzaakte de stank? Er lag aardig wat op het kerkhof:
- enkele ex-merels
- iets wat vaag op een mus leek
- enkele kleine vogeltjes, maar niet meer te identificeren
- allemaal skeletten, vlees zat er niet meer aan
- van de duiven waren er alleen nog veren over
De stank werd veroorzaakt door de laatste aanvoer: een egel, daar viel nog wat van af te halen, hoewel de egel waarschijnlijk al twee weken onaangeroerd was en de illegaal gedurende die tijd niet meer langs gweest was.
Het meest bizarre was de vondst van een konijn (of misschien zelfs wel een haas): de rug, het bekken, de pootjes en de staart.

Verder waren er nog enkele curiositeiten:
- twee hondekluiven (de vorige bewoners hadden een hond...)
- een mezenbol
- het onderbakje van de verpakking van een appeltaart
Verder lagen er nog drie hompen stokbrood, goed voor een stilleven en waarschijnlijk de restanten van de barbeque van de buren afgelopen zomer. (De andere helft van de kruipruimte is niet direct toegankelijk, wie weet wat daar nog ligt en ook is er een grote opening naar de kruipruimte van de buren, dus daar zal ook nog wel wat liggen...)

Zoals ik al eerder vertelde over de auto van de buurman-twee-huizen-verder: deze buurman heeft een Renault en daar zijn de illegalen dol op, tot twee maal toe hebben ze die auto gesaboteerd (ze knagen geloof ik, aan bougies en wat rubberen slangen) wat dus een flinke kostenpost opleverde.
Toen de klusjesman bij haar klaar was - de kruipruimte is opgefrist met een fles ammoniak (de chloor was op) en daarna met een hele fles “Smell” overgoten voor een frisse lucht - werd hij opgeroepen naar een ander adres in de straat, ook dit huis heeft leeggestaan, er was een vliegenexplosie op zolder. Zou de illegaal een nieuw adres gevonden hebben?
Oké, hier baalde ze dus van: ze weet wat voor ellende een steenmarter kan geven als hij in je huis zit, maar dat haar dat nu net zou overkomen !
Hopenlijk blijven ze weg. De toegangspoort is inmiddels hermetisch afgesloten dus hier kunnen ze er niet meer in. Ze las trouwens op internet dat als je in Duitsland je huis wil verkopen je een verklaring moet hebben dat je huis steenmartervrij is!
En nu het eindelijk warmer wordt en de eerste vliegen komen, schreeuwt ze moord en brand ! Zou de illegaal terug zijn of….is het zijn geest?
De toekomst zal het leren en ik zit op de eerste rij.

Inimini die toen nog steeds niet hier woonde

P.S.: ze heeft geen foto’s van de illegaal, daar hij altijd in het donker opereert. Wel heeft ze foto’s gemaakt van de stoffelijke resten, maar die zijn niet echt smakelijk, vandaar verder alleen wat plaatjes van mij en van ‘Muis’ (IniMini) en heel misschien van die lompe die ze zo nodig in huis moest halen.

De illegaal (deel 2)

Joekie:
Afgelopen zomer (2009) liep zij nietsvermoedend de kelder in, een wolk van vliegen benam haar bijna de adem. “Getverdemme, waar komt dat nou vandaan”, riep ze. De buren hadden een feestje gehad en ze ging buiten kijken. Daar lag een homp brood voor het kelderraam. Maar dat kon toch niet, het kelderraam was dicht, en zo veel vliegen? Tuurlijk, ze dacht aan een lijk, maar ze rook er geen, maar zo veel vliegen, getver. Ook ik (Lucky en IniMini woonden toen nog niet hier) had even geen zin meer in die kelder.

IniMini (woonde toen nog niet hier dus)

Om de vliegenexplosie te bestrijden kocht ze een verdelgingsmiddel, maar ze durfde het niet te gebruiken vanwege de schade voor mijn gezondheid. Twee dagen stond ze schoon te maken; het raam open gezet (scheelde al zo’n 100 vliegen), stofzuigen van onder tot boven en van links naar rechts en dweilen, soppen , dweilen etc. Uiteindelijk verplaatste de wolk zich naar buiten en verdween uiteindelijk op enkele hardnekkige plakkers na.
Aan een mogelijk illegale bewoner had zij nog niet gedacht (maar ik wel), totdat ze in een hoek van de huiskamer zo nu en dan weer die vieze lucht rook. Toen ze de woningbouwvereniging belde en men vroeg wat voor lucht ze dan rook reageerde ze: “Nou, net alsof er allemaal lijken liggen”. Ik hoor het haar nog zeggen en uiteindelijk bleek dat het precies klopte !
Zo als ik al eerder vertelde snuffelden wij (ik, IniMini en die lompe) ook regelmatig in die hoeken, ook in een andere hoek van de kamer. Het viel haar op dat er nogal wat ruimte om de verwarmingsbuizen heen zat en daar kwam die vieze lucht doorheen. Ze dacht dat er misschien een dooie muis ergens zat... Maar een aantal dagen later in de kelder rook ze ook die vieze lucht.
Omdat er nog wat andere klusjes in huis verricht moesten worden, werd de woningbouwvereniging gebeld en de klusjesman heeft toen de opening van de kruipruimte snel bekeken (baasje moest namelijk weg, want hij kwam anderhalf uur te laat) en hij zag toen gelijk allemaal uitwerpselen liggen, volgens hem waren het ratten en lag er ergens een dooie.
Vanaf dat moment wist ze eindelijk (grappig woord) al genoeg: ze had een illegaal of zelfs een illegaal koppel in huis die hier hun voedselvoorraad hadden en ook hun latrine. Misschien sliepen ze hier ook wel (aan de andere kant van de huiskamer) of bij de buren. Deze kruipruimtes zijn namelijk met elkaar verbonden. Er is wel een muurtje, maar tussen het muurtje en het plafond (de vloer) zit genoeg ruimte voor de illegaal en zijn mogelijke gezin. Bovendien was een stuk van het muurtje afgebroken.
Maar waar was de illegaal binnengekomen? De sneeuw was een handig hulpmiddel en al snel had ze een donkerbruin (meer grijs/ wit) vermoeden: er bleek een betonnen spijl van het ventilatierooster van de kruipruimte kapot te zijn. Bovendien lagen er veertjes van wat waarschijnlijk ooit een duif was. In de dagen tussen de korte bezichtiging en de ruiming van het kerkhof zat bijna een week. Een week waarin mijn baasje minder sliep en at! (hadden wij geen last van).

wordt vervolgd...

De illegaal (deel 1)

Omdat kater Sorbo al een jaar bij haar ouders woonde toen ze een nieuwe woning vond, was in overleg met haar ouders besloten dat Sorbo daar bleef wonen. Hij had het bij de bejaarden immers goed naar zijn zin. Daarom is de bazin samen met kater Joekie in haar nieuwe woning getrokken, maar inmiddels is het kattenbestand uitgebreid met één van Joekies’ kleinkinderen (IniMini) en is als laatste kater Lucky het team komen versterken. Maar daar bleef het niet bij...
















Joekie en IniMini

Lucky

Joekie:
Zij weet het nu eindelijk ook: er zat een illegaal in huis. Ze kon hem ruiken, hoewel wij (ik, Ini-Mini en die lompe Lucky die ze zo nodig in huis moest halen) de illegaal allang geroken hadden. Regelmatig snoven wij in de hoeken van de huiskamer. Waarom juist daar zal ik later vertellen (al ik het niet vergeet). Ook schoten ik en die lompe Lucky de kelder in zodra zij de kelderdeur opende. Allemaal geurtjes.
De illegaal betaalde geen huur, maar liet wel zijn sporen achter. Zijn activiteiten waren in de buurt uitgebreid bekend; de angstverhalen, maar ook zijn streken hadden haar niet onbewogen gelaten. Ze mocht in ieder geval blij zijn dat zij geen auto had. Want dat waren dure grapjes, de buren van twee huizen verder hadden een schadepost van 400 euro en als enige dank had de illegaal een gloednieuwe hondenkluif achtergelaten (het prijskaartje zat er nog aan). Bij de buurman had de illegaal alleen maar wat brood in de auto achtergelaten, maar bij de achterburen was hij betrapt met een croissant in zijn bek !
De illegaal zat ook regelmatig bij die buren van twee huizen verder in de tuin: in de conifeer (veel lekkere vogeltjes) en vanuit die conifeer was het een koud kunstje om op het schuurdak neder te dalen. Zo waren zij er eens getuige van hoe hij (of zij) er met een pindanetje vandoor ging. Nu begreep mijn baasje ook waar haar pindanetje gebleven kon zijn…
Overal was de illegaal verjaagd: met harde muziek, met een overvloed aan licht, door zijn toegangswegen naar binnen af te sluiten etc. Weer stond hij op straat. Maar de illegaal staat bekend om zijn vindingrijkheid: hij heeft meestal meerdere verblijfplaatsen en ’s zomers verblijft hij liever buiten: o.a in houtstapels of tussen openingen in opgestapelde stenen of dakpannen.
Nooit, maar dan ook nooit, had zij kunnen vermoeden dat de illegaal, waar zij zo van gruwelde, zich in haar huis bevond. Nog sterker: Toen zij een jaar geleden in dit huis kwam wonen, kreeg ze de illegaal er bij cadeau, maar dat vertelde de woningbouwvereniging natuurlijk niet…

wordt vervolgd...

Sorbo's story in een notendop.

Boomportret van Sorbo


Eind maart 2003 heb ik een wit-met- beetje rode kater uit het asiel gehaald, nadat mijn vorige poes doodgereden was.
Sorbo was niet mijn eerste keus, integendeel. We waren al drie asiels afgeweest, maar in die periode was er niet heel veel keuze en toen we bij het vierde asiel kwamen, was ik het eigenlijk helemaal zat. Ik wilde heel graag weer een poes, een cypertje, net zo als een eerdere poes die ik had gehad. Ik was helemaal gek op die poes geweest, maar een tumor maakte een eind aan haar leven. Loesje was ongeveer 10 jaar geworden. Maar zo als dat wel vaker gaat: je komt voor een poes en komt met een kater terug!




Sorbo met hond


Ik had mijn oog op een cyperse poes laten vallen, maar deze poes was zo nerveus dat ze zich niet liet vangen. De knullige aanpak van een medewerkster van het asiel zorgde er voor dat de kat nog gestresster werd, waardoor ik riep : "doe die wit-rooie maar".
De wit-rooie, die al een tijd bij mijn vader had zitten slijmen, werd in zijn kleverige nekvel gepakt en in de reismand gedeponeerd.
De kat was dus eigenlijk wit, met een beetje rood, maar daar was het meer grijs-rood en zeer plakkerig. Ook zat zijn kop vol schrammen en miste hij een stukje oor.
Men vertelde dat deze kat gevonden was in een container, daarbij een stukje oor was kwijtgeraakt en dat men hem al drie keer schoongeschrobd had en ze hem nu met rust wilden laten. Het laatste restje teer en viezigheid in zijn staart zou er uit moeten slijten.
En zo ben ik op zijn naam gekomen: Sorbo.
De eerste dagen thuis lag hij alleen onder tafel als een witte dweil: Sorbo. Een hulp in huis bleek hij overigens niet te zijn, integendeel, als geen ander bezat hij de kunst om precies op het juiste moment voor je voeten te lopen, zodat je voortdurend nog-net-niet over hem struikelde.





"Scarface"...


Nadat Sorbo gewend was en vanaf de flat, door het trappenhuis, mee naar beneden mocht, herontdekte hij zijn vrijheid. Hij ontpopte zich als snel tot de schrik van de buurt. Andere katten in en om de flat stoven weg als ze hem zagen, maar ook honden waren bang voor Sorbo, want daar moest hij niks van hebben. Mocht u in de buurt een hond (je) zien met een mooi litteken op de neus, is dat misschien wel een poottekening van Sorbo.
Een goede jager is Sorbo ook, hoewel dat nu wel minder is nu hij in het bejaardentehuis verblijft. Muizen vangen deed hij veel. Dan is het een voordeel als je bovenin een flat woont, want nu werden de muizen bij mijn fiets gelegd of aan bewoners op de begane grond geschonken!
Dat Sorbo van een potje knokken hield, was hem ook aan te zien. Menig abces heeft zijn lijf gesierd. Zo ook die ene keer nadat ik net de telefoon op de haak had gelegd en mijn zus had verteld dat Sorbo het prima naar zijn zin had.
Want plotseling viel me iets op onder Sorb's staart. Het leek wel een gezwel dat opengesprongen was en het zag er akelig uit. Dienstdoende dierenarts gebeld en met een medeflatbewoner naar de dierenarts gereden. De dienstdoende dierenarts vreesde een kwaadaardige tumor en ik moest de volgende ochtend een biopsie laten nemen bij Sorbo's eigen dokter.
Zij vreesde ook het ergste. Twee dagen wachten op de uitslag en de kat binnenhouden. Wat mij opviel was dat meneer zich absoluut niet ziek gedroeg. Hij wilde naar buiten, at goed, dronk goed en met zijn behoefte was ook niks mis. Na twee dagen kreeg ik de uitslag dat ze niks konden vinden, maar men vertrouwde het niet en om Sorbo beter te kunnen onderzoeken op tumoren moest er dieper in het weefsel gesneden worden. Sorbo moest dan onder narcose gebracht worden. Een hele kunst om een notoire vreetzak nuchter te houden, maar het was gelukt. De volgende ochtend bracht ik Sorbo weer naar zijn dokter en aan het einde van de middag kwam het (voor mij) verlossende telefoontje: er was geen tumor gevonden. Echter, voor Sorbo was de lijdensweg nog niet afgelopen...




Sorbo met veldmuis


Nadat ik samen met een vriendin Sorbo opgehaald had, viel me al gelijk iets merkwaardigs op: ik zag zijn anus niet meer. Alles zat dicht genaaid. Ik vertelde het aan die vriendin. Ik hoor het me nog roepen: "Ze hebben Sorbo helemaal dichtgenaaid!", waarop zij antwoordde: "Zo stom zullen ze toch niet zijn..."
Om een lang verhaal kort te maken: zo stom waren ze wel. Op vrijdagmiddag Sorbo opgehaald en op zondagochtend de dienstdoende dierenarts gebeld, want de poep kon niet langs de hechtingen. De dienstdoende dierenarts heeft toen twee hechtingen verwijderd en de inmiddels flink ingedikte keutels naar buiten kunnen krijgen. Poes en eigenaar waren opgelucht, maar oh, oh, maandag zou ik eens die sukkel bellen die Sorbo dichtgenaaid had.




Sorbo in boom


Het bleek een co-assistent te zijn die Sorbo gehecht had. De man bleef zijn onschuld vol houden: hij had niks fout gedaan. "Wat een stuk arrogantie, ben jij", dacht ik toen. Vervolgens heb ik hem de volle lading gegeven en verteld dat ik de kosten wel op hem zou gaan verhalen, afgezien nog van het leed dat de kat was aangedaan. Immers een fout maken kan altijd, maar als je je fouten niet wil erkennen, is het pas echt zorgelijk.
Een week later toen ik de hechtingen moest laten verwijderen was de co-assistent verdwenen, ik hoorde dat hij ontslagen was...




Sorbo in boom (2)


Gelukkig heeft Sorbo geen trauma's meer overgehouden aan dit avontuur, en tot begin 2008 was er geen vuiltje aan de lucht. Maar toen pakten zich donkere wolken samen boven de flat. Op dezelfde verdieping waar ik woonde, woonde ook een jongen met agressief gedrag. Drank- en drugsgebruik maakten hem tot een ongeleid projectiel. Vanaf dat moment begonnen de bedreigingen, pesterijen en intimidaties tegen mij en mijn kat. Toen hij zelfs met doodsbedreigingen kwam, was de maat vol. Vanaf dat moment heb ik er voor gekozen dat Sorbo naar een ander adres moest. Dat is dus een bejaardenhuis geworden. Bij mijn ouders vermaakt hij zich prima, met nog twee bejaarde katers, heeft hij vrije in- en uitloop en een fantastische tuin om zomers te luieren en de vele mussen te bestuderen. Zelfs ijsvogel stond dat jaar op het menu. Hopenlijk wordt dat geen jaarlijks terugkerende exclusiviteit.




Sorbo in de mist

"Veldmuts"

Zelf ben ik nog harder op zoek gegaan naar andere woonruimte dan ik al deed, en vanaf februari 2009 ben ik verhuisd, wat een hoop rust gaf.
In de periode waarin ik nog op de flat woonde, miste ik ondertussen wel de gezelligheid van een kat. Ik heb toen de eigenaar van een dierenpension gevraagd of hij misschien een lease-binnenkat, voor me had. Dat werd Joekie, bedoelt als tijdelijke steun en toeverlaat, totdat ik verhuisd was en Sorbo weer terug zou komen. Aangezien het bijna een jaar duurde voordat ik verhuisd was en Sorbo helemaal ingeburgerd was bij mijn ouders, hebben we besloten dat Sorbo daar lekker van zijn oude dag mag genieten. De lease-kat is een blijf-kat geworden en heeft inmiddels gezelschap gekregen van een kleinzoon. Eind goed al goed!

Pauline.