Igor in de (lappen-)mand

Achterstallig bericht (van afgelopen vrijdag):

 

Igor was gisteren al een beetje sloom, hij wilde de hele tijd slapen. Nu is dat bij hem niet zo vreemd, maar deze keer was het wel erg hardnekkig. Toen ik hem eens goed bekeek zag ik dat hij een vies oogje had en zijn ademhaling ging ook nogal snel. Vanochtend was hij nog niet beter en het viel op dat hij ook een beetje mank liep. Toen begon ik te denken dat hij waarschijnlijk had gevochten en daarbij een beschadiging had opgelopen aan zijn poot en zijn oog. Dus heb ik hem opgepakt en in zijn vervoersmandje gestopt, wat hij zonder protest toeliet, ook geen goed teken.

Gelukkig mochten we meteen komen bij de dierenarts. Die constateerde een flinke koorts, een ontstoken oog, gelukkig zonder beschadigingen, en er kwam een grote korst van hem af, we zagen zo snel niet waar die vandaan kwam, maar het was duidelijk dat Iegje gewond was geraakt. Omdat Igor erg moeilijk is bij het innemen van medicijnen kreeg hij een injectie met antibiotica en een met een pijnstiller. We kregen een oogzalfje mee, dat mogen we 4x per dag in zijn oog smeren. Zolang Igor zo sloom is zal dat geen problemen geven en daarna zien we wel weer verder.

Helaas dacht ik pas aan het maken van de foto toen Igor alweer in zijn mandje zat en hij wilde er niet meer uit komen om te poseren.

groetjes,
Ina

Onderonsje tussen Iwan en Caja

Iwan en Caja lagen zo schattig samen op de bank, daar moest ik wel foto's van maken.

 

Vooral de foto waarop Iwan naar Caja kijkt vonden wij erg leuk, Caja kijkt nog terug ook, net of ze overleggen of ze wel samen op de foto willen.

Iwan is vanochtend via de deur beneden de tuin in gegaan en pas om 16 uur hebben we hem weer binnen gelaten, toen begon hij te mauwen.
Ik geloof dat hij niet meer weet hoe hij boven moet komen of misschien durft hij niet meer achter de schuur langs.
Iwan moest helemaal bijkomen toen hij weer in de kamer was, hij was ook nat geworden, Caja ging snel bij hem liggen om voor hem te zorgen.
Ze blijft Iwans verpleegster.

groetjes,
Ina

Bob en Iwan bij de tandarts

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het verhaal van Bob:

Bob was een dikke anderhalve maand geleden niet zo lekker en daarom brachten we een bezoekje aan onze dierenarts. Vlak voor vertrek van huis zag ik dat zijn wang wat dik was en bij de dierenarts werd geconstateerd dat bij Bob een bovenhoektand met wortel en al verdwenen was! Verder had hij een gaatje in een kies en was zijn gebit weer aan een reiniging toe. Ik maakte een afspraak om hem anderhalve week later te laten opereren, vlak voordat zijn antibioticakuur ten einde zou zijn.

Een aantal kattenvriendinnen die ik ken via een kattenforum raadden mij aan contact op te nemen met Dr. Knaake, een veterinair specialist in tanden. Ik dacht dat hij alleen in Wageningen praktijk hield, maar gelukkig werkt hij ook twee dagen per week in het gebouw van de dierenambulance in Den Haag, een heel stuk dichterbij!
Omdat Bob steeds terugkerende gebitsproblemen had en onze dierenarts geen röntgenapparatuur heeft om te kunnen zien wat er mogelijk onder zijn nog overgebleven tanden en kiezen was achtergebleven, besloot ik een afspraak voor Bob te maken bij deze specialist. Bob was wel nog vier maanden daarvoor bij de dierenarts geweest en toen, na wat tandsteen wegkrabben, was zijn gebit in orde bevonden. 

Omdat ik geen auto heb en de praktijk niet per openbaar vervoer bereikbaar is, heb ik Ina gevraagd om ons te rijden. Gelukkig wilde ze dat doen, en daardoor kon ze ook gelijk Iwan's gebitsproblemen met deze ontzettend aardige dierenarts bespreken. Hij wilde vervolgens Iwan ook graag zien en tenslotte zijn Bob en Iwan op 1 november allebei geopereerd door dr. Knaake.

Bob heeft nu nog één bovenhoektandje en wat kiesjes over.
Bob was erg zielig na de operatie en mocht alleen gekookte kipfilet, runderpoulet en gekookte koolvis eten. Gelukkig vindt hij kip erg lekker en de poulet ging er gemengd met de kip ook goed in.
Na een paar dagen met goede pijnstilling knapte hij rap op.
Afgelopen vrijdag moesten Bob en Iwan op na-controle komen en de arts was tevreden.
De bekkies van onze katten zijn bijna genezen, het zag er gelukkig allemaal rustig uit.

Inge

Het verhaal van Iwan:

Door Inge kwamen wij dus ook bij dierentandarts Dr. Knaake terecht.
Omdat Iwan nog steeds, ook na het verwijderen van al zijn kiezen, ontstekingen in zijn bek bleef houden, waarvoor hij elke 3 weken een prednison-injectie nodig had, heb ik Dr. Knaake gevraagd of hij er iets in zag om Iwan te onderzoeken en eventueel te behandelen. De tandarts vertelde dat er bij het verwijderen van kiezen bijna altijd wortelresten in de kaak achterblijven, omdat de dierenarts de apparatuur niet heeft om duidelijke foto's van de kaken te maken. Hij wilde Iwan graag zien en als uit de foto's bleek dat er inderdaad nog resten aanwezig waren, wilde hij Iwan behandelen, met de hoop dat hij dan zonder prednison zou kunnen.
Er werd een afspraak gemaakt voor Bob en Iwan op dezelfde dag, zodat we niet telkens heen en weer hoefden te rijden.

 

Nadat we de jongens in de behandelkamer hadden achtergelaten gingen wij naar huis, we zouden een telefoontje krijgen als ze opgehaald konden worden, dat zou wel ongeveer 3 a 4 uur duren.

En zolang duurde het inderdaad.
Iwan en Bob kregen nog wat pijnstilling en Inge en Jaap en ik kregen een papier met instructies en wat medicijnen mee en toen gingen we weer terug naar Leiden.

Iwan was, net als Bob, best zielig na de operatie; hij moest dezelfde dag nog wat eten, maar helaas lustte hij geen van de door de dokter opgegeven opties. Toen hebben we hem maar wat gourmet gegeven, waar hij een paar kleine hapjes van nam. De volgende dag mocht hij nog niet naar buiten, maar als dat wel had gemogen had het niet uitgemaakt, hij bleef lekker bij de kachel liggen en gelijk had hij.
Toen hij ging overgeven van de pijnstilling zijn we daar maar mee gestopt, toen ging het beter met hem, hij at iets meer en hij keek iets minder zielig. Hij heeft nu alleen nog maar 2 onderhoektanden over, verder is zijn bek leeg. Toch kreeg hij het voor elkaar om na 10 dagen weer droge brokjes weg te krijgen.
Het gaat nu, na de controle, goed met Iwan, hij is weer aardig opgeknapt; nu maar afwachten of hij geen prednison meer nodig heeft. We hebben goede hoop, zijn bek zag er rustig uit.

Wij zijn erg blij dat Inge ons bij deze dierenspecialist heeft gebracht.
Dankzij haar heeft Iwan nu weer een kans op een medicijnvrij leven.

Ina

I am the best not fat cat

Van onze correspondent in Nieuw Zeeland ontvingen wij deze foto's:

 

De hoofdpersoon is Oliver, alias Ollie, ook wel genoemd Olliebol, hij woont sinds kort bij mijn zus en zwager in Wellington. Ollie is erg lief, hij komt graag op schoot liggen, vooral als het koud is en zijn mensen een kruik op hun benen leggen. Ollie gaat dan op de kruik liggen om zo te doen aan watermanagement.

Zoals u kunt zien is Ollie niet alleen erg lief, hij is ook enorm lui. En wat hij heeft gekregen aan schoonheid is hem afgenomen aan intelligentie, maar dat wordt prima gecompenseerd door zijn aanhankelijke liefde.

Oliver kan uren staren naar een doucheputje, dat vindt hij helemaal geweldig; als hij vochtig binnenkomt en het is buiten zonnig en droog dan weten zijn mensen waar hij weer heeft gezeten.

Ollie is niet dik, wel heeft hij zware botten en een erg dikke vacht. Als de zon schijnt en het is lekker warm (op het ogenblik is het winter bij hem, dus nu even niet) ligt hij graag buiten in de zon te genieten.

Ollie zou zomaar familie kunnen zijn van Iwan, en via zijn mensen is hij dat ook. Via de webcam heb ik hem ook zelf gesproken, hij vindt dat hij het erg heeft getroffen bij zijn nieuwe mensen. Hij wenst iedereen in Nederland een fijne zomer toe, hij verlangt ook naar wat warmer weer, al heeft hij niet veel last van de kou met zijn dikke vacht en de kruiken van zijn zij-mens.

 

Ina

Miepje en Poes, de eerste katten van Ina

Onze eerste kat kregen wij omdat ons huis werd geteisterd door een muizenfamilie, die zich steeds verder uitbreidde.

Ze was net 7 weekjes oud, een kleine lapjespoes, die we Miepje noemden.

Toen ik met haar thuis kwam zei het hij-mens: "Die is toch veel te klein om muizen te vangen", en eerlijk gezegd had ik ook mijn twijfels.

Maar op de eerste avond in ons huis hoorden we ineens "Rrrrrrt", gevolgd door "Pieieieiep" en Miepje had haar eerste muis gepakt; het beestje was bijna net zo groot als Miep, hij stak aan beide kanten flink uit haar bekje, maar ze hield hem vast. Vele muizen volgden het lot van die eerste en Miepje bleek haar gewicht in goud waard.

Helaas verdween ze na een jaar tegen de kerstdagen om nooit meer terug te komen; we willen er niet aan denken wat er met haar gebeurd kan zijn (verkocht als kerstkonijn?).

We besloten om tot na de zomervakantie te wachten met het halen van een volgende poes, dan hoefden we niet voor oppas te zorgen. Toen we thuiskwamen van die vakantie bleek de muizenfamilie toch niet geheel uitgeroeid door Miepje: er lag een tapijt van muizenkeutels over de vloer en 's avonds kwamen de brutale beestjes gewoon de kamer in om te kijken of er nog iets te halen viel. 

De volgende dag haalden we ons tweede meisje, een klein zwart-witje van maar 6 weekjes oud, die weg moest van de mensen van haar moeder, ze was de laatste van het nestje en de mevrouw was het duidelijk zat, die kleintjes. Onze tweede dochter noemde haar Rosina, naar een meisje in haar klas.

Rosina was duidelijk het overgebleven kneusje van het nest, ze was veel ziek en we dachten dat haar geen lang leven beschoren zou zijn. Maar dat pakte anders uit. Na een halfjaar van tobben en dierenarts-bezoeken was ze ineens helemaal beter en richtte ze een slachting aan onder het muizenvolk. Een van die gevangen diertjes wist halfdood te ontsnappen en dook onder de keukenvloer, waar hij alsnog de laatste adem uitblies; het heeft maanden geduurd voordat hij was vergaan en ondertussen vergingen wij van de stank.

Rosina, die we eigenlijk vaak "Poes" noemden, ging, zolang we in Nederland op vakantie gingen, met ons mee; ze wist meteen in welk huisje wij zaten, ging lekker naar buiten en kwam 's avonds haar eten opeisen. Ze kwam 's nachts door het raam naar binnen, wat steeds moeilijker ging, ze kreeg een buikje, van de vele muizen, dachten we. Ze liet ons ook meegenieten van haar vangsten, de schat. Het begon al erger te stinken in onze slaapkamer en toen bleek dat er een muizenoffer onder ons bed lag, geschonken door Poes.

Weer thuis gekomen bleef Poes dikker worden en op een avond kreeg ze twee kindertjes, een zwarte en een lapje. Van de mensen die het zwartje adopteerden hoorden we niets meer, maar die van het lapje kregen we een keer aan de telefoon tijdens een weekenddienst, het bleek prima met haar te gaan.

Poes is ook een keer van het dak van het buurhuis gevallen, precies met haar ene achterpoot tussen de plankjes van een houten bankje. Met die lelijk gebroken poot is ze toch nog naar boven geklommen, maar toen kon ze niet meer. De dierenarts heeft haar geopereerd, een pen in het pootje gezet en toen moest ze hokrust houden, ze mocht niet springen. We zetten een oude box (van de kinderen) in de kamer, met iets tussen de spijlen en een "dakje" erop. Poes vond dit duidelijk helemaal niets, 's morgens lag ze prinsheerlijk in haar favoriete stoel. Hoe ze uit de box gekomen is zullen we nooit weten, we hebben haar maar de vrijheid gelaten, de sprong uit de box was vast erger voor haar pootje dan het sprongetje naar de stoelzitting. De poot genas goed en ze leefde nog lang en gelukkig; de laatste twee jaar van haar leven was ze volkomen blind, maar ze wist precies de weg in huis, de trap op en af liep ze met haar snorharen langs de muur. Ik leg nog steeds niets aan de muurkant op de trap, dat is een gewoonte geworden.

Op een gegeven moment was Poes het leven zat, ze werd incontinent, wilde niet meer eten en drinken, niet meer geaaid worden, kortom, ze wilde dood. Die wens hebben we in vervulling laten gaan bij de dierenarts. Ze is zeventien jaar geworden.

Ina

Hotelpoezen op Rhodos

De mensen van Iwan, Igor, Caja en Lotje zijn net terug van hun vakantie op Rhodos. Vanuit hun hotelkamer  hadden ze uitzicht op een moederpoes met vijf jongen:

Er was een moederpoes met vijf kleintjes, ze woonden in het hotel, volgens mij hadden ze daar een eigen kamertje (!) waar ze door een altijd openstaand raam in en uit konden gaan.

Op een gegeven moment was één van de kindertjes te ver afgedwaald en zat hij keihard klagelijk te mieuwen. Omdat ze op een dak leefden konden wij er niet bij; ik heb toen de receptie gewaarschuwd en daar bleek dat er al meer mensen dit hadden gemeld; ze zouden het beestje helpen.

De reddingsactie hebben we niet gezien maar een paar uur later kwam ma met haar vijftal over het dak langslopen.

Op een van de foto's zie je het span brutaal door een raam van een hotelkamer naar binnen kijken; even later werden ze daar weggejaagd. Wij denken dat ze daar van een eerdere gast een keer eten hebben gekregen.

Ze werden overigens goed verzorgd, net als een ander nestje van vier met hun moeder en vader, die zaten in de tuin en er stonden diverse etensbakjes met kattenvoer. Helaas kon ik dat stel niet meer fotograferen, we zagen ze pas toen het fototoestel al in de koffer zat, en omdat die nogal moeilijk was dicht gegaan hebben we hem maar niet weer geopend.

Ingezonden door Ina

Mjammie!

Lotje had een spin gevangen. Toen ik erbij kwam met mijn fototoestel was zij er al mee klaar.
Caja en Igor mochten er verder mee spelen van haar; zij hebben het lijk later ook opgegeten.
Het was best een dikkerd, misschien kun je hem voor het effect nog een beetje opblazen.

Groetjes,
Ina

Zo groot genoeg, Ina ????

Dan hier het beeldverhaal:

Twee Houdini's ?

Ik heb een nieuwtje voor het katblad. Omdat het niet echt lekker slapen is in een bed met 2 mensen en 5 katten doen wij sinds kort de slaapkamerdeur dicht als wij naar bed gaan. Dit tot ongenoegen van de haarfabrieken, maar die moeten er maar aan wennen. Er zijn genoeg lekkere ligplekjes in huis en ze kunnen ook naar buiten als ze dat willen.
Toch lagen er 's nachts ineens weer katten op ons bed en de deur stond op een kier. Zeker niet goed dicht gedaan, dacht ik. De katten verwijderd en de deur weer dicht, nu stevig in het slot. Even later hoor ik wat aan de deur, ik kijk en: zie de klink bewegen! Rare gewaarwording als het hij-mens gewoon naast je in bed ligt en er verder geen mensen in huis zijn. En dan gaat de deur open en komen de katten weer naar binnen. Als ik ga kijken zit Lotje op de balustrade langs de trap, die vlak naast de deurklink is. Ze kijkt me triomfantelijk aan en glipt ook naar binnen.

Voor die nacht heb ik het maar zo gelaten, een beloning voor slimheid was wel op zijn plaats. Maar voortaan doe ik dus de deur op slot met de sleutel als we naar bed gaan. Ik zag afgelopen nacht de klink nog regelmatig op en neer gaan, maar dat zal wel overgaan als het niet meer werkt.

Caja is trouwens ook niet voor de poes. Toen Igor nog niet naar buiten mocht 's nachts deed ik het kattenluikje in de kamer op slot en de kamerdeur dicht. Caja, die ook in de kamer was, moest en zou er uit. Ze heeft net zo lang tegen het kattenluik getimmerd tot het bewegende gedeelte voorbij het slotje aan de buitenkant schoot. En toen kon ze naar buiten. Dit heeft ze een paar nachten herhaald. Toen ik het zat was telkens naar beneden te gaan om het luik weer dicht te doen heb ik de poef, die best groot is, voor het gesloten luikje geschoven. Piepkleine Caja, die net 3 kilo weegt, heeft het voor elkaar gekregen de poef weg te duwen en het luikje weer te openen.

Toen heb ik de moed maar opgegeven en Caja 's nachts buiten de kamer gehouden tot Igor ook dag en nacht naar buiten mocht. Eigenlijk wist ik allang wie er de baas was in huis, dat is nu dus weer bevestigd.

Ingezonden door Ina

Dit nieuwtje is een tijdje bij mevrouw Katblad 'op de plank' blijven liggen, dus de redactie weet niet of het de huidige stand van zaken bij Iwan thuis nog goed weergeeft...

Igor in de sneeuw

Voor onze nieuwe lezers: Igor is 1 van de heidepoesjes. Hij werd deze zomer met zijn broers en zusjes gedumpt op de hei bij Hilversum, in een mandje achter een boom. Het nestje werd gevonden door een blafbeest dat zijn baasje waarschuwde, en zo werden de kittens net op tijd gered. Ze kwamen in het asiel in Hilversum terecht, en vonden toen een warm mandje bij pleegmoeder Wilma, die kleine (arme verlaten verschoppelingetjes) socialiseert.


Alle poesjes uit dit nest hebben ondertussen een nieuw mandje gekregen, en zo kwam Igor naar Leiden in de Katbladbuurt.


Onder de labels "Heidepoesjes" en "Igor" kunt u meer lezen.


Hierboven ziet u hoe Igor voor het eerst kennismaakt met de sneeuw! Nou, zo te zien vindt hij het allemaal reuze spannend!






Igor is voor de duvel niet bang! Wij zagen hem al eerder op de daken rondsjouwen, maar nu zit hij dus op zijn terras op 1 hoog, en zet moedig zijn pootjes in de sneeuw.





Ja, ga er maar bij liggen! Wel een beetje raar hoor Igor! Of stam je soms af van de verschrikkelijke sneeuwman? Igor heeft in elk geval een lekkere dikke vacht, en kan zo te zien goed tegen de kou. Elders in deze bijlage vindt u foto's van zijn zus Heidi, ook al zo flink en met een dikke vacht, en ook voor niks of niemand bang!


Waanzinnig dat deze poesjes werden gedumpt. Maar daarover waren we het al eens, toch?



Mens Ina bericht ons:

Op de eerste foto lijkt het net of Igor erover denkt een sneeuwbal te gaan maken. Op de tweede loopt hij door de sneeuw en op de derde ligt hij lekker in het witte goedje. Heidi vindt het ook prima in de sneeuw zag ik. Iwan gaat wel naar buiten, hij blijft dan best lang weg, maar hij ligt de meeste tijd in "zijn" stoel boven. Bonya gaat steeds even buiten kijken, maar komt snel terug. Caja en Lot gaan regelmatig naar buiten, maar ze vinden het niet geweldig.