King of the Road

 

Hier was ik nog klein. Een paar weken oud en pas ziek geweest. Maar ik wilde ETEN,ETEN en nog meer ETEN.
Want ik was zwaar ondervoed en te jong bij mijn moeder weggehaald. Dat zeggen ze tenminste. Ik weet het niet meer. Ik denk dat de witte Blaffert hier mijn moeder is. Ik wist wel dat ik op tafel moest gaan zitten schreeuwen om eten te krijgen.

 

Zoals u ziet ben ik al lekker gegroeid. Ik durf zelfs met die roteend van die witte Blaffert te spelen. Die roteend maakt een zeer irritant geluid. Altijd als ik lig te slapen moet die Blaffert ermee spelen. Ik schrik me dan wezenloos van het rotte geluid wat er uit eend komt. Het werd dus tijd dat ik daar tegen optrad. Snavel dichthouden helpt goed. Er komt geen piep meer uit zo.
 

 

Dit is niet wat het lijkt hoor. Die Schijnheilige Birmaan is helemaal niet aardig tegen me. Ze loopt steeds tegen me te gillen en te krijsen als ik bij haar in de buurt kom. Behalve dan als we eten krijgen en er niet genoeg plaats op de bank is voor ons allemaal. Mijn mens moet niks van dat gegil hebben en gooit ons dan allemaal van de bank af. Ligt niet aan mij hoor! Ik ben de liefheid zelve (manieheus: ik spring die Schijnheiligerd zo op haar kop).
Dat krijg je als je goed eet. Dan word je flink en sterk. Ik moet alleen nog ff in de gaten houden dat mijn mens er niet bij is als ik dat doe. Dat wil ze ook niet hebben. Behang afkrabben mag ook al niet. Ik ben de eerste die dat doet, zegt ze. Maar ik ben gewoon de eerste die gewoon goed in de gaten houdt dat mijn mens er niet is als ik de muur sloop. Haha.

 

En zo groot ben ik dus nu!! Mijn mens staat er nog steeds van te kijken dat ik zo hard groei. Gewoon een kwestie van ETEN, ETEN en nog meer ETEN. Dat is mijn grote passie.
Ik ben van plan om hier de baas te worden. Ik word al King of the Road genoemd. Omdat ik zoveel en al zo jong de tuin in ga. Aan de voorkant van het huis is de road. Maar daar mag ik niet komen. De andere katten gaan door de tuin naar buiten en staan dan aan de voorkant van het huis weer te zaniken om naar binnen te mogen.
Ik snap niet hoe ze dat doen. Maar dat kunstje krijg ik ook nog wel door. Want aan de voorkant van het huis is de ROAD. Zelf gezien als ik voor het raam zit.

Nou daaaaaaag!

Groetjes van Tinus

Waar is hier de nooduitgang??!!

 

Het moet toch niet gekker worden zeg. Loopt hier ineens een gillend baby poesje rond.
Nou aan mijn lijf geen polonaise. Als ik door de achterdeur naar buiten ga, rent het zomaar krijsend achter me aan.
Is tie nou helemaal gek. Ik neem dus voortaan wel het raam in de douche. Zo hoog kan hij toch niet springen.

Ik mag dan wel doof zijn, maar ik ben natuurlijk niet achterlijk. Ik moet er niks van hebben allemaal. Het schijnt dat die kleine hier blijft wonen. Hij schijnt Tinus te heten. Ja, dat weet ik allemaal via mijn zesde zintuig. Klaar ben ik ermee, ma nie heus!!

De koning is dood, ik ben de nieuwe koning

Ik ben Tinus. Mijn moeder en de mensen van mijn moeder moesten mij niet meer. Ik was pas 4 weken oud.
Ik was ziek maar het bleek dat ik nooit genoeg had gegeten. Daarom was ik erg stil de eerste dagen. Ik ben door een ander mens opgehaald en nu woon ik hier. Er was hier eerst een andere poes die Bram heette maar die doet het niet meer. Ik heb hem ook niet gezien hier in dit huis. Ze zeggen dat hij hier de baas speelde en nu dood is. Nu speel ik hier de baas.
En dat gaat heel goed.

Ik krijg hier goed te eten. Ik eis ook dat ik de hele dag te eten krijg. Ik ben aardig opgeknapt en kan nu laten zien hoe ik werkelijk ben. Nergens bang voor dus. Ik slaap bij de Blafferts want die zijn lekker zacht. Ik klim gillend tegen benen omhoog. Want ik heb uitgevonden dat ik dan sneller te eten krijg. Als het mens hier Tinus roept, kom ik er gelijk aan. Want je weet nooit of je eten krijgt of een aai. Soms wordt ik dan op een kattenbak gezet. Vind ik eigenlijk niet geweldig maar ik doe daar dan maar wat. Ik wil ook niet gelijk al te vervelend over komen nietwaar.

Ik doe nog niet zoveel eigenlijk. Slapen, eten en een beetje keten. En natuurlijk de hele boel bij elkaar gillen. Dan komt altijd die witte Blaffert naar me toe rennen. Kijken of er wat aan de hand is. Hij doet trouwens net of hij mijn nieuwe moeder is. En dat is helemaal niet nodig want ik regel het zelf wel allemaal. Nou ja, niet alles natuurlijk. En ik ben wel blij dat die Blafferts zo lief voor me zijn. Want ik heb toch ook veel liefde en een beetje bescherming nodig. Dat heb ik hier gelukkig wel. In mijn eerste huis helemaal niet. Ik zit vol plannen. Maar eerst wil ik ETEN, ETEN en nog meer ETEN. Ik ben de nieuwe koning in dit huis. Wacht maar tot ik echt groot ben.

Daaaag, groetjes van Tinus

Bram naar de eeuwige jachtvelden...

Vrijdag bereikte ons het verdrietige nieuws dat Bram is ingeslapen. Bram was de 'razende reporter' van de bijlage. Hij was al enige tijd ernstig ziek.

 

Cisca en de andere katten en blafbeesten heel veel sterkte toegewenst! 

 

 

 

Die Dove Witte

Die Dove Witte wil zich graag voordoen als tuinkat. En vond het hoognodig dat er eens wat in de tuin gedaan werd. Ze was niet te spreken over dat kale gedoe.

Mevrouw is niet te spreken over het feit dat alles zo langzaam groeit. Zo gauw als de sprietjes wat voor gaan stellen gaat ze erop kauwen of op liggen. Ze is daar al een paar keer op aangesproken. Maar geen resultaat. Dat is haar idee van een fijne tuin. Groen is om op te vreten en op te liggen.

'Mens doe er eens wat aan want dit schiet niet op zo. Of ga ergens wat kopen. Ik wil groen, groen en nog eens groen.

Kijk dit lijkt er meer op. Het is natuurlijk nog helemaal geen lekkere lig- of vreettuin. Dat wordt het ook niet met al die tegels.
Het mens vindt dit fijner. Geen tot weinig onderhoud. Dat kan het mens lichamelijk niet meer opbrengen, zegt ze. Ze snapt er dus helemaal niks van. Daarom heb ik me ook als tuinkat opgeworpen. Alles wat ik opvreet en platlig, gaat gewoon door. Daar is dus geen werk aan.
Wie ik ben??? Ik ben de huisgenoot van Bram. En in de wandeling heet ik Die Dove Witte. Eigenlijk heet ik Dollie. Maar ik ben knetterdoof. Aangeboren. Het zal me dus een worst wezen hoe ik genoemd word. Trouwens worst heb ik liever dan gras. Maar dat terzijde.'

Bram ernstig ziek

Van de week bereikte het bericht de redactie dat onze razende reporter Bram ernstig ziek is. Wat er precies aan de hand is met hem is nog niet duidelijk, maar hij was al een tijd aan het kwakkelen en heeft nu ineens veel vocht in zijn buik. Deze vrijdag wordt hij verder onderzocht d.m.v. een echo of foto.

Zijn mens Cisca liet ons verder weten:
Bram gaat wel zijn gewone eigenwijze gang en is gewoon de hort op zoals vanouds. Hij is niet te houden en als hij niet goed in zijn vel zit is hij braafjes zielig thuis. Het zij zo. Het is een stoere kater en laat zijn leven echt niet zomaar vergallen.

Wij wensen Bram en Cisca heel veel sterkte en hopelijk kan Bram nog lang genieten van het ruige buitenleven en Cisca van Bram.

Tuinieren

Ik moest mee helpen in de tuin. Daar stond echt mijn kop niet naar.

 

Ik moest daar eens flink over nadenken.

Ik vond het ligbed eigenlijk ook wel een aardig idee.

Waarom ik er onder lig? Geen idee. Maakt het wat uit eigenlijk?

Die Dove Witte helpt wel graag in de tuin. Daar komt nog wel eens een berichtje over. Eerst maar eens uitrusten

BRAM

Janus eist rectificatie

Ik moet nog iets rechtzetten. En mijn huisgenoot loopt hier al weken over te mekkeren en te schelden. Over het feit dat ik het dat ik het maar niet doe.
Van de winter had ik mijn mens zo gek gekregen om zeer vreemde foto's van Janus te plaatsen.Ik vind Janus maar een Slapjanus. Hij is hier de oudste en als enigste geboren bij mijn mens. Ze noemt hem altijd haar Poepeltje!!!!! Uit de tijd dat hij nog zo klein was. Nu wil hij dus dat er een betere foto de wereld ingestuurd wordt. Zodat duidelijk is waarom hij een Poepeltje genoemd wordt.
BELACHELIJK!!!

Nou, u ziet het. Is dit nu zo bijzonder? Hij eist dat er nog een foto bijgezet wordt. De vorige keer schijnen er ook 2 foto's geplaatst te zijn waarop hij kwaad kijkt. Laat u zich dus niet foppen door dat smoeltje. Hij kan erg boos zijn als het er op aan komt. Verder is het een angsthaas die altijd het hazepad kiest als er iets dreigt.

 

Nou, ik heb mijn schuld ingelost en hoop van verder gezeur verlost te zijn.

 

BRAM

Doehetzelver

Dit is Lotje. Lotje is een afgekeurde (schijn-)heilige Birmaan. Haar bijnaam is dan ook Afgekeurde Heilige. Ik snap niet precies waarom want het is een enorme Schijnheiligerd. En dat vinden ook de andere katgenoten die hier wonen. Na de verhuizing is er een doos met klusspullen blijven staan. Op een bovenste plank in de berging. We mogen hier niet in zitten. Want ik (Bram) heb al een paar keer de doos naar beneden laten vallen zodat alles op de grond kieperde. En daar zaten leuke speeldingen tussen. Ik doe dit dus ook niet meer. Maar kijk eens wat er dan gebeurt. De foto zegt genoeg.

 

Mijn mens moest hier zo nodig een foto van maken. TSSSSSSSSSSSSSS, moet u dat schijnheilige koppie eens zien. Dan durft Lotje ook nog eens te vertellen dat ze eigenlijk het meetlint zoekt om iets na te meten. Nou dat liegt ze dat ze barst, want het meetlint gebruikt Lotje alleen om mee te spelen. En dat ligt in die doos. Ze heeft hem er al een paar keer uitgevist.

 

En toen ze uit de doos moest komen, werd ze nog kwaad ook. Dat moet ik eens proberen zeg. En ze zit nog doodleuk mijn mens wijs te maken dat ze als hobby gaat doehetzelven.

Ze zal bedoelen 'geloofjehetzelven'. Laat me niet lachen zeg!!

 

Ik ga eens kijken of ik ook kan helpen. Plantenbakken omspitten voor mijn mens. Daar is ze nu druk mee in de nieuwe kale tuin. Zal ook wel weer niet mogen.

Bram

Geen bed meer voor mij

 

U ziet het. Ik maak geen gebruik meer van het bed. Het was me toch iets teveel gedoe. Mijn mens is nogal bewegelijk en dan stoort mij dat in mijn slaap. Als ik dorst kreeg midden in de nacht, moest ik het hele huis doorkruisen naar de drinkbak. En het zelfde verhaal voor een bezoek aan de bak. Daar had ik niet zoveel zin meer in. Dat slapen op bed is wel aardig maar wordt zwaar overschat. Het zou beter zijn als dat bed in de keuken zou staan. Maar daar piekert mijn mens niet over.

Ik heb dus een nieuwe plek uitgezocht. En dat bevalt prima. En kennelijk vindt die blaffert dat ook.

Ik word daar nou zo moe van. Altijd doet hij een goed idee van een ander na. Laat hij zelf eens iets zinnigs verzinnen. Maar ik trek me het verder niet aan. Hij doet maar.

 

Mijn mens heeft me wel gewaarschuwd. Iets van niet met vieze poten of een rug vol met bagger tegen het behang aanliggen. Als ik dat vies maak, krijg ik voorlopig geen zakgeld meer. TSSSSSSSSSSSSSS, dat krijgen we hier toch al niet. Die sukkel van een blaffert die met mij op de bank ligt , denkt dat hij nog steeds een keer zakgeld gaat krijgen. Als pup heeft hij vorig jaar een telefoonkabeltje kapot gekauwd. Toen zei mijn mens ook dat hij geen zakgeld meer krijgt voorlopig. En nu wacht de gek tot voorlopig afgelopen is. Hij weet niet eens wat zakgeld is. Eigenlijk weten we dat allemaal niet hier in dit huis. Het zal allemaal wel goed zijn

 

 

.Ik slaap de slaap der rechtvaardigen.

 

BRAM

Bram the Man is on the road again

Op de foto is Janus te zien. Mijn huisgenoot en een enorme pantoffelheld. Ik kan hem dus goed de baas. Tot we hier kwamen wonen. Zoals u weet, ben ik de eerste weken niet naar buiten geweest. Ik moest nog overal van bijkomen en was danig verzwakt door het afvallen. Deze Janus ging wel de hort op toen we weer naar buiten mochten. En hij vond het helemaal geweldig. Hij bleef naar binnen en naar buiten klepperen met spannende verhalen. Nou, hij deed maar. Ik was te zwak, slap, ziek en zielig. Ik bleef wel voor het raam zitten. Maar toen ging ook die Dove Witte naar buiten. En die afgekeurde (schijn-)heilige birmaan Lotje ging ook af en toe buiten spelen. Het toppunt was wel dat die Janus mee ging een rondje lopen met de blafferts uit laten. Dat deed hij vroeger ook wel eens. Maar nu zat hij al bij de deur klaar als het de tijd was om te lopen. En toen had ik er ineens genoeg van. Wat gebeurde hier allemaal?? Die Janus had het voor elkaar om ook op bed te mogen slapen zo af en toe. Terwijl dat eerst alleen voor mij bedoeld was. Dus schoot ik een week geleden 's avonds mee de deur uit om de blafferts uit te laten. Het was ijskoud en regende pijpestelen!!  Die slapJanus vond het te koud om naar buiten te gaan. En daar had hij wel een punt eigenlijk. Maar goed, ik kon niet meer terug want mijn mens liep gewoon door met de blafferts. Ik ben dus met de moed der wanhoop er achteraan gerend want het was best eng. Ik heb er niet veel van mee gekregen die eerste keer. En POEH, wat was ik blij dat we weer veilig binnen in huis waren.

Maar goed, dat is nu verleden tijd. Ik ga nu naar buiten wanneer ik er zin heb. Mijn eerste vechtpartij zit er alweer op. Want er schijnen er een paar in de buurt te denken dat ze de baas zijn omdat ze hier al langer wonen. Nou dan kennen ze Bram the Man nog niet. Dat wordt wel lachen als het beter weer wordt. Dan moet ik een voor- en een achtertuin bewaken. Tot nu gaat dat nog wel, want de buurtgenoten zitten nog veel binnen met de kou. Er stond er laatst wel 1 aan de achterdeur. En mijn mens stond nog met hem te slijmen ook. Iets van: 'Wat heb je een lief bekkie'. Het moet toch niet gekker worden zeg. Dat zal nog wat worden als we kattenluik krijgen. Dat soort figuren deinzen er niet voor terug om naar binnen te komen misschien.

Het wordt dus hoog tijd dat ik mezelf weer in een goede geestelijke en lichamelijke conditie krijg. Want er is veel werk aan de winkel in dit buurtje. Ik hoef er niet op te rekenen dat ik hier lekkere happen van een buurvrouw krijg. Een buurvrouw heeft zo'n vogelvoerhuisje in de tuin. Dat ruikt interessant. Maar de buurvrouw geeft tikken tegen het raam als ik dat wil onderzoeken. Ze wil dat niet hebben. Het zit er dus niet in dat ik daar wat kan bietsen, denk ik.

 

En terwijl ik dit allemaal dicteerde ging ineens de bel. Er kwam een hele grote vent binnen om over de tuin opknappen te praten. Nou, er werden heel wat plannen gemaakt zo te horen. Gaat weer alles veranderen!! Mooie boel zeg!!

Ik was er zo van geschrokken dat ik achter de bank was gaan zitten. Nee, ik ben niet labiel. Ik ben emotioneel flexibel. En ik ben ook geen pantoffelheld zoals die Janus. Ik ben gewoon nog wat uit mijn doen van alles denk ik. Maaaar, ik ben weer veel buiten. Dus on the road again!!

 

Bram

Ik zal u ff bijpraten

 

Op deze foto kunt u zien hoe ik mij het meest van de tijd voel sinds ik in dit huis woon.

Ik vind het hier dus niet echt geweldig. Hier zit ik in de achtertuin. Een vervelende achtertuin. Ik herken niks. Behalve dan een paar van die rotzooidingen die mijn mens meegenomen heeft omdat ze dat niet kan missen. Zoals dat idiote emmertje achter mij op de foto. U begrijpt het zeker wel.

Ik ga wel naar buiten hoor. Ik ga dan via de voordeur. De voortuin is wel interessant. Er staan veel struiken en daar kan ik mooi uit het zicht in bivakkeren. Mijn mens wil dit niet hebben omdat ik dan te dicht bij de straat zit met auto's die langsrijden. Nou ik heb ze eens geteld. Het is er met pijn en moeite 1 per uur. Erg rustig dus. Het voordeel is ook dat er aan die kant van het huis een raam is tot op de grond. Daar kan ik dan goed zichtbaar mekkeren dat ik er weer in wil.

En ik heb niet zoveel puf om buiten te zijn. Ik ben flink afgevallen sinds we hier wonen en voel mij knap zwakjes. Tenminste dat probeer ik mijn mens wijs te maken. Daar trapt ze niet in. Ze zegt dat ik nu weer een normaal postuur krijg. Ik was gewoon te dik omdat de vorige buurvrouw mij ongezonde lekkere happen gaf. Volgens mijn mens dan he. Enfin, ik beleef hier niet zoveel. Ik ben ook nog niet mee geweest met de blafferts uit laten. Dat deed ik altijd en ging dan op de rollator van mijn mens zitten. Zo werd ik niet moe en kon staande kopjes geven. Ik kan dit erg goed. Ik sta dan op mijn achterpoten met de voorpoten tegen mijn mens aan te vrijen. Nu dus ff niet. Ik heb er geen zin in.

Is er dan niks leuks meer hoor ik u denken. Ach jawel hoor. Er is een boven verdieping met een trap er naar toe. Zoiets hadden we nog nooit gezien. Wel aardig zo'n trap om op te liggen.

Ik heb wel iets anders goed voor elkaar hier. Ik mag op bed slapen!! Dat mocht ik nooit. Ik had er trouwens ook geen tijd voor omdat ik altijd veel buiten was. Er is hier nog geen kattenluik dus kan ik ook niet veel naar buiten (als ik dat al zou willen). Mijn mens vindt het toch wel sneu dat ik zo van de rel af ben. En daar zal ik nog een hele lange tijd goed misbruik van maken. Zo ben ik dan ook wel weer.

Eigenlijk gaat het wel goed. Ik heb alleen wat meer tijd nodig.

Groetjes, Bram

Razende reporter Bram eindelijk op de foto!

Dit is Bram gezellig kijkend vlak voor de verhuizing.

Bram in de nieuwe tuin. Hij was eruit en na 2 seconden er weer in. In het huis dus. Tja stel hem maar voor als razende reporter. Maar hij wil nog niet erg. De grote pantoffelheld Janus is al volop de boer op in de buurt. Die vindt het geweldig. Ik zal zien dat ik hem op de foto krijg. Hij is meer van in de bosjes duiken en daar gaan rommelen op het ogenblik. Wordt moeilijk foto nemen zo.

Cisca 

 

Noot van de redactie: fijn om nu eindelijk te kunnen zien hoe onze 'razende reporter' er uit ziet (voor de verhuizing zag hij er in ieder geval behoorlijk razend uit). We hopen nog vaak berichten te krijgen over het wel en wee van Bram en zijn huisgenoten in hun nieuwe huis, tuin en omgeving!

De verhuizing

Beste Mevr. Katblad,

Ik bevind me sinds enkele dagen al in een zeer depressieve stemming.
Ik snap het niet want onze vorige verhuizing greep me niet zo aan. Mijn mens zegt dat dat komt omdat we toen in dezelfde straat bleven. Het was zomer en we waren erg snel klaar met de verhuizing. Maar nu zitten we al weken in de bende. Dozen en steeds meer dozen. Er verdwijnen ineens meubels als ik even weg ben. Verkocht zegt mijn mens dan. We gaan fris en fruitig met nieuwe dingen in het nieuwe huis wonen. Maar dat wil ik helemaal niet. Ik ben erg gehecht aan de spullen. Ook al mocht ik er niet op of in zitten en alleen maar naar kijken. Mijn eigen spullen gaan wel mee. Maar ja, dat is toch niet hetzelfde. Het wordt een kale boel hier en dat duurt nog tot half december. Aan wat er dan gaat gebeuren ....ik wil er niet aan denken. Ik verkeer dus veel buiten de deur. Maar het is koud en regent veel. Daar heb ik dus ook niks aan.

Ik was erg ontroerd door de adviezen nadat u mijn brief geplaatst had. En daar zit wel wat in allemaal. Mijn buurvrouw had een hond die ook veel lekkere happen kreeg. Die was 12 kilo te zwaar en best wel jong toen zij dit jaar ingeslapen moest worden. De blaffert en ik waren wel geen vrienden maar ik vond het wel een triest eind. Sinds die tijd krijg ik al die happen van de buurvrouw. Ik dacht er verder niet over na. U heeft mij de ogen geopend. Niet dat ik mezelf te dik vind ofzo. Maar ik ben wel veel dikker dan vorig jaar. Ik kan niet meer zo makkelijk over de schutting komen.
In het nieuwe huis hebben we geen schutting zegt mijn mens. Een heg, struiken en een hek. Dat klinkt ook wel leuk eigenlijk. Want om nou elke keer met mijn dikke buik over de schutting te schuren is ook niet je dat.

Ik heb dan ook besloten mijn verzet te staken en mee te gaan. Ik moet er niet aan denken om als een kat in de goot te eindigen. Dat heb ik al eens meegemaakt en dat was gewoon een rotleven. Mijn mens kan daar nog enorm kwaad over worden. Hoe iemand het flikt om zo'n lieverd als ik ben dat aan te doen. Ik heb het dus eigenlijk wel getroffen hier. Er woont hier maar 1 kat die bij haar geboren is. Het evenbeeld van uw Mevr. Troy. En ik ben altijd jaloers op die Janus.Want hij heeft niet meegemaakt wat ik heb meegemaakt. Mijn mens maakt wel eens een grapje over haar verzameling gevonden voorwerpen. Maar dit vind ik zeer ongepast. Daar kunnen wij ook allemaal niks aan doen, hè.

Ik lig de laatste week veel in de hondenmand tussen de 2 Blafferts in. Dat is een nieuw probeersel van me. Ik vind er veel troost zo.

Ik kan u helaas nog geen foto sturen. Ik zie er droevig uit en mijn haar wil ook niet goed zitten. Zo kan ik me nattuurlijk niet vertonen als u me wilt voorstellen als uw razende reporter. Dat zou een verkeerd beeld van mij geven.
Ik ben van nature een zeer vrolijke en vriendelijke kat met een buitengewoon sociale inborst. Dat zou nu niet te zien zijn op een foto.
Alles hangt zogezegd. Als u begrijpt wat ik bedoel.

Het is droog. Ik ga maar weer eens buiten kijken of daar nog wel alles klopt.


Met vr.gr., Bram

Ingezonden brief van Bram

Beste mevr. Katblad,

Ik heb dringend uw hulp nodig. Zoals u weet gaan we binnenkort verhuizen. Daar was ik al niet blij mee. Maar nu gaat het echt bij me doordringen wat verhuizen precies inhoudt.

Ik had wel een vaag idee maar dit is VERSCHRIKKELIJK!!!!

Mijn mens is nu met een paar buurtmensen hierover aan de praat . En daar sta ik regelmatig bij want ik moet op de hoogte blijven nietwaar? Nu was ze zaterdag op de koffie bij een bejaarde buurvrouw en ik zat buiten bij het keukenraam. Deze buurvrouw is voor mijn mens een soort van 2de moeder en voor mij een luxerestaurant. Dit hebben we voor mijn mens een beetje geheim kunnen houden omdat ik z.g. te dik ben. De mensen zaten dus te praten over elkaar missen en ver weg wonen en komen logeren. Toen hoorde ik mijn naam noemen dus lette ik extra goed op. Toen vertelde de buurvrouw dat ik daar altijd door het keukenraam stukken vis en kip krijg. En dat ik zo mooi in de gaten had als zij vlees aan het bakken was. En dat ik dan bij dat keukenraam ging zitten slijmen tot ik wat kreeg. Daar keek mijn mens wel van op en was er niet heel erg blij mee. En weet je wat ze zei????!!! Mooi, dat is dan mooi afgelopen na de verhuizing!!!!! Toen drong het pas echt tot me door. IK RAAK MIJN LEKKERE HAPPEN KWIJT. HELP. Ik pik dit niet!!! Ik ga staken. Ik ga niet mee. Ik heb besloten een actie te starten. En ik ga een petitie aanbieden. Ik roep zoveel mogelijk medestanders om de anti-verhuispetitie te ondertekenen op. Mevr.Katblad u heeft altijd oog voor een kat in nood. HELP ME!

M.vr.gr.,
Bram

Nou Bram, wat een verhaal…

Om te beginnen moet ik je zeggen dat ik heel erg met je te doen heb. Maar daar heb je niks aan.

Daarom heb ik effe de zaken (en mogelijkheden) voor je op een rijtje gezet.

Ter overweging:

1. Als je niet mee gaat met je mens, raak je ook al je andere huisgenoten kwijt. En die ga je vast en zeker missen, al denk je nu misschien van niet. En natuurlijk zul je je mens ook heel erg missen.
2. Als je achterblijft, heb je geen huis meer, want daar komen andere mensen in. En ga er maar vanuit dat ze jou buiten de deur houden. En bedenk ook dat het winter gaat worden, compleet met sneeuw en ijs. Misschien bevries je wel, als je daar ergens buiten zit te kleumen.
3. Die buurvrouw is dus bejaard. Die kan ook niet voor je zorgen. Misschien gaat ze binnenkort wel naar een bejaardenhuis en dan heb je helemaal niemand meer. En ook niks meer te eten, helemaal niks. Dat zou rampzalig zijn, heh? (Of je moet willen gaan jagen en leven van muizen en vogeltjes enzo.) Je zou ook vlooien krijgen, want geen mens meer dat je zo goed verzorgt als je huidige mens. Dan gaat de buurt denken dat je een zwerver bent, komen ze je vangen en ga je naar het asiel. En dan moet je maar weer afwachten waar je tenslotte terecht komt en heb je helemaal spijt als haren op je borst dat je niet bent meegegaan.
4. Dan heb je bovendien niemand meer die je verhalen opschrijft. Niemand die je zo goed begrijpt als je eigen mens. Geen contact meer met het Katblad. Wordt je leven wel erg leeg…

 

Het kan natuurlijk ook zo gaan:

1. De bejaarde buurvrouw neemt je in huis. Je krijgt dan elke dag allerlei heerlijke gerechten en groeit helemaal dicht en word je ziek.
2. Of er blijft een kippenbotje of vissengraat in je strot steken. Dan moet je met spoed worden geopereerd omdat je niks meer kan eten of drinken en veel pijn hebt. Moet je dagenlang aan een infuus, en dan is het nog de vraag of je er weer helemaal bovenop komt.
3. En je mist je oude huisgenoten nog meer…

Maar het kan ook zo:

1. Je vermant je, slaat je door alle problemen heen en je houdt je gedeisd tot alles voorbij is. Nepeta of valeriaan wil daarbij nog wel eens helpen.
2. Als je in je nieuwe huis bent aangekomen, ga je helpen met de inrichting ervan. Geef aan waar je voerbakje komt te staan en wat de beste plek is voor kattenbakken, zorg ervoor dat je het beste slaapplekje in huis claimt en verken het huis zorgvuldig. Daar heb je minstens een maand of twee voor nodig. Dat komt dan goed uit, want ondertussen is het winter, weet je nog? Dus dan kun je maar het beste in de buurt van de kachel blijven. Bovendien moet je eerst het huis helemaal kennen voor je buiten aan de gang kunt gaan.
3. Daarna kun je voorzichtig beginnen met het verkennen van je nieuwe buitengebied. Begin gelijk met het markeren van belangrijke plekken en maak je mens duidelijk dat er vlakbij het huis een flink aantal potten met verse Nepeta moeten worden neergezet. Begin ook direct met het wegjagen van ongewenste soortgenoten want ze moeten wel leren wat jouw territorium is, heh? Nou en of. En als het voorjaar is, ben je helemaal gewend aan je nieuwe huis en je nieuwe omgeving.
4. Schrijf je bevindingen (met hulp van je mens) van je af en stuur ze op naar het Katblad. Dat heet een win-winsituatie.

Nou Bram, het is nu verder aan jou.

We wensen je heel veel wijsheid toe bij het maken van je keuze!

Sterkte!

Namens de redactie,

Mevrouw Katblad.

Mogelijk nieuwe correspondent gescout voor de bijlage!

Voor wie dit nog niet gelezen had bij de reacties op Boez' column:

Anoniem zei...
Een bericht namens Bram. Boez zou zo mijn tweelingbroer kunnen zijn. Ik probeer hier ook de boel te runnen sinds onze ouwe Kees overleden is. En dat is echt geen kleinigheid hoor. Vooral omdat de andere 3 katten hierin niet mee gaan. Ik ga altijd mee wandelen als de honden uitgelaten worden en spring dan op de rollator als we erg ver gaan. Dat is makkelijk en ik kan recht tegen mijn vrouw opstaan om te eisen geaaid te worden. Een foto van mij hoef ik niet te laten zien want ik lijk sprekend op Boez. Ook hier wordt gezegd dat ik te dik ben en krijg ik minder eten. Maar ik vreet gewoon de hondenbrokken op. Wat denken ze wel. Ik wens Boez veel sterkte met zijn nieuwe rol. Hier wordt ik aan alle kanten tegengewerkt. Vooral door de vrouw. Die zegt altijd: Ik betaal hier de huur en ben dus de Baas. Geschreven door Cisca in opdracht van Bram.

Katja zei (...)even een berichtje aan Bram (en Cisca): misschien kunnen jullie een keer iets insturen, met foto's, voor de bijlage! Want Bram kan leuk dicteren zo te zien.

Anoniem zei...
@ Katja van Bram.
Persoonlijk wil ik graag in de krant komen. Tegenwoordig wordt elke onbenul ergens beroemd mee. Het probleem is dat we hier weer eens tegen een verhuizing aan zitten te kijken. Het is hier een enorme bende met dozen enzo en alles is van de plaats. Ik ben behoorlijk uit mijn doen dus. Schrik overal van en als ik alleen al aan een nieuw dorp denk word ik echt onpasselijk. Nu ben ik de baas van de buurt en ik moet daar van onder af beginnen. Mijn mens zegt geen tijd te hebben voor een foto ofzo. Ik moet het maar zelf regelen als ik dat wil.
Maar ik laat wel van mij horen nog. Zo ben ik ook wel weer.
Groeten van Bram (die erg zielig is)

Sterkte in je nieuwe buurt. En met de verhuizing. We zijn benieuwd naar je berichten!

redactie bijlage