Burchtpoes

Hieronder een verhaal dat zich al eind maart heeft afgespeeld:

Op donderdag 30 maart stuurde ik ongeveer de volgende mail aan de medewerkers van het asiel:

"Hoi Marlies of wie dit leest,

de poes die op instagram (ik bedoelde de instagram van het asiel waar de gevonden dieren op staan) staat die op 26 maart op de Franchimontlaan is gevonden is volgens mij de poes die altijd in Sociëteit De Burcht woonde (in november of december 2016 daar nog gezien). Ze heet Jupi/Jupiler. Geen idee waar de poes heen is gegaan toen De Burcht per 1 januari over is gegaan in nieuwe handen en uitgebreid verbouwd is? (Ik ben er niet meer geweest sinds het 'dicht ging' eind vorig jaar).

Ik herkende haar aan het typerende 'snorretje', maar er zullen meer katten zo'n snorretje hebben, maar als ik foto's vergelijk, zie ik op beide dat het verticale streepje boven haar rechteroog roodachtig is en boven linkeroog zwart. Kan bijna geen toeval zijn toch? Maar goed, wat heb je er aan als ik verder niet weet bij wie die poes is gaan wonen?"

In de e-mail had ik de volgende twee foto's geplaatst waarbij de onderste de foto was die ze bij het asiel zelf hadden gemaakt van de gevonden kat en de bovenste een foto die ik via Google had gevonden van de poes van De Burcht, omdat ik wist dat de kat Jupi of Jupiler genoemd werd.

Foto gevonden op deze site

 

  












 
 
Ik stuurde er nog een mailtje achteraan met de volgende tekst en foto:
 "Ik vond ooit in 2011 al deze foto op de faceboek van 'De Poezenkrant'. Het zou best kunnen dat de uitbater (...) op de achtergrond van de foto de oorspronkelijke eigenaar was, maar die schijnt eind 2015 al overleden de zijn, poes woonde daarna nog wel in De Burcht. Maar goed misschien is het alleen maar een dubbelgangster hoor (al denk ik het niet)."

Deze foto had ik met 'print screen' opgeslagen in 2011, en kon ik nu niet meer op de site van De Poezenkrant terugvinden. De naam van de fotografe staat er wel onder, even op de foto klikken dan kan je het lezen.

Nog diezelfde middag kreeg ik een telefoontje van Marlies van het asiel dat het inderdaad dezelfde kat was, dat ze inmiddels contact hadden gehad met de eigenaar (die haar mee naar huis had genomen nadat De Burcht nieuwe huurders had gekregen) die haar 's middags zou komen ophalen. Hij had haar een maand ervoor wel als vermist opgegeven bij Amivedi, maar de link met dit poesje was niet gelegd (o.a. omdat hij blijkbaar niet wist dat ze gechipt was). Wel had hij de naam Jupi opgegeven bij de vermissing. 

Maar ze vertelde nog iets frappants, namelijk dat de poes meer dan 10 jaar geleden als kitten Lotje in het asiel gechipt was, en dat een toenmalige vrijwilligster haar geadopteerd had. Dat ze na ongeveer een jaar als vermist was opgegeven. Het asiel had voordat ik met mijn foto's en naam op de proppen kwam, al contact met de baasjes van tien jaar geleden gehad en die waren zelfs ook al komen kijken naar het poesje, maar omdat ze al een stuk of vijf katten hadden op het moment leek het hen beter om eerst te kijken of degene bij wie ze blijkbaar tien jaar gewoond had haar nog zou zoeken (want het was duidelijk dat ze niet tien jaar op straat gezworven had). Als ze niet snel opgehaald zou worden wilden ze toch proberen haar weer in huis te nemen. 

Maar dit wonderbaarlijke verhaal is nog niet ten einde: de volgende dag ging ik mijn vrijwilligerswerk bij het asiel doen. 'Jupi' was inmiddels met haar huidige baasje mee naar huis, maar ik wilde graag het fotootje zien van haar als kitten. Marlies had me ook al door de telefoon verteld dat ze als kittentje doodziek was geweest van de niesziekte, en dat ze daarvan ook haar wat aparte bovenlip had overgehouden (wat ik in het begin als 'snorretje' omschreef).  Haar neusje en lip waren door de heftige niesziekte wat beschadigd. Ze werd daarom in het asiel ook wel Snotje of Neusje genoemd.

Met nog wat medewerksters van het asiel bespraken we het hele verhaal nog eens. Opeens hoor ik de naam van Ina vallen (van Iwan, Igor, Lotje, Cieniy en Caja uit de Katbladbuurt, en van het blog De familie Tok). Blijkt zij degene te zijn die het poesje oorspronkelijk had geadopteerd!

Aanvulling: Mevrouw Katblad vertelde me afgelopen maand dat zij ooit de 'Burchtpoes' fotografeerde voor Het Katblad en toen ook geen idee had dat dit de verdwenen Lotje zou kunnen zijn. Ik heb even gespeurd in de archieven van Het Katblad en vond het hier gelinkte bericht van 21 juli 2010.

Lotje/Jupi houdt hier heel slinks haar kenmerkende lipje verborgen.

Katja 

Nieuwjaarsduik voor asiel: sponsors gezocht!

Even nog snel wat reclame maken voor deze fantastische sponsoractie voor dierenasiel Stevenshage:  Zondag 1 januari gaat Marlies, kattenverzorgster bij Stevenshage, samen met Colette, Laura, Sophie en Roel van dierenartsenpraktijk De Keerhoeve een nieuwjaarsduik doen, om 13 uur, in het Valkenburgs Meer.









Je kan hen sponsoren via deze pagina.

In het blog van Stevenshage van deze week, geschreven door hond Kanella (die samen met Marlies het water in zal gaan) lees je meer over de actie.

Katja

Gizmo eindelijk nieuw huis!

Op de facebook van asiel Stevenshage is deze week te lezen dat Gizmo eindelijk een nieuw huis heeft gevonden!

foto van facebook Stevenshage

Gefeliciteerd Gizmo!!!

Katja

Intussen in het asiel: Heer Gizmo

Voor een keertje een kopie van het blog van asiel Stevenshage van afgelopen zaterdag:

Het blog is deze week geschreven door Marlies, kattenverzorger bij Dierentehuis Stevenshage:

Op 23 oktober 2015 wordt hij afgestaan.

De lieve 15-jarige kater Gizmo is thuis ongelukkig door de komst van een baby en het onregelmatige werk van zijn baasjes. Hij is meer van de rust en structuur. Na overleg lijkt het iedereen het beste om voor Gizmo een fijn nieuw huis te zoeken. Zelfs op zijn leeftijd is het beter om hem te herplaatsen dan hem ongelukkig thuis te laten zitten. Ik heb er altijd moeite mee als ik mensen hoor zeggen dat je kat afstaan aan het asiel een schande is. Nee, hem thuis te zien verpieteren of via Marktplaats te herplaatsen waar hij ik weet niet waar terecht komt, vind ik erger. Ik heb veel respect voor mensen die durven te zeggen dat hun kat gewoonweg ongelukkig is in hun huidige situatie en die het accepteren dat hij ergens anders gelukkiger kan worden. En die het asiel het vertrouwen geven om hiervoor te zorgen. Wat vaak ook lukt.

Verstand en gevoel zijn echter twee aparte dingen. Dit is voor Gizmo de verstandigste beslissing, dat weet iedereen, maar het gevoel blijft toch moeilijk. Hij wordt met pijn in het hart bij ons gebracht. Ik stel de oude baasjes een beetje gerust door te melden dat  asielkatten gemiddeld maar één maand bij ons zitten. Helaas zijn er natuurlijk altijd uitzonderingen en zijn er katten die langer op zoek zijn naar een nieuwe baas. En nu, ruim acht maanden later, moet ik helaas bekennen dat Gizmo zo’n uitzondering is. Nog steeds is het een asielkat op zoek naar een baas.

En dan moet ik ook nog toegeven dat hij het niet zo fijn vindt in het asiel. Jazeker, hij is snel gewend en zelden zien we een kat al zo snel na binnenkomst op onderzoek uit gaan als Gizmo. Toch blijkt uit zijn gedrag dat hij het te onrustig vindt en dat hij een enorme hekel heeft aan andere katten. Hij krijgt een aparte kamer en dat bevalt hem een stuk beter. Toch zien we hem afvallen. In december doen we bloedonderzoek  en blijken zijn nierwaarden niet op orde. Vanaf dat moment krijgt hij nierdieet en houden we hem nog beter in de gaten.

Twee maanden verder. Gizmo zit nog steeds bij ons en blijft kleine beetjes afvallen. Het bloedonderzoek wordt herhaald en zijn nieren blijken nog verder achteruit gegaan. Tijd voor overleg dus, ook met de oude eigenaar. Moeten we terugkomen op onze beslissing en Gizmo in zijn vorige huis herplaatsen? Als zijn nieren zo achteruit gaan, dan kan hij in ieder geval de laatste maanden van zijn leven nog in een vertrouwde omgeving doorbrengen. Is dat dan beter voor hem?

Zijn oude eigenaar wil ook het beste voor hem en wil Gizmo terug als dat beter is. Wel moeten ze eerst nog verhuizen en gezamenlijk besluiten we dat hij eerst nog één maand naar een van onze pleeggezinnen gaat en dan teruggaat naar zijn oude baas. In het pleeggezin mag hij op de bovenverdieping wonen; beneden loopt Tup rond, de eigen kat van vrijwilliger Marianne. Vandaar ook dat Gizmo hier echt maar tijdelijk kan wonen. Samen gaat het gewoon echt niet.

In het pleeggezin moet hij even wennen maar uiteindelijk bevalt de rust en structuur hem wel en hij knapt goed op. In het begin zeg ik tegen Marianne: ‘Geef hem maar lekker veel eten, want hij valt af’. Al snel moet ik hierop terugkomen als hij sneller dan verwacht in gewicht toeneemt. Als de maand bijna voorbij is, kunnen we alleen maar concluderen dat het goed gaat met Gizmo. Hadden we eerder gedacht dat hij door falende nieren nog maar kort te leven had, moeten we nu zeggen dat hij het fantastisch doet. Tuurlijk, zijn nieren zijn niet goed, maar hij voelt zich nog prima en laat dat ook merken.

Dit verandert wederom de stand van zaken. We krabben ons achter de oren en vragen ons af of Gizmo wel beter af is bij zijn oude baas. Het zijn erg aardige mensen die goed voor hem willen zorgen, maar hem de rust en structuur bieden die hij zo graag wil, dat kunnen ze gewoonweg niet.

Overleg volgt met de oude eigenaar en pleegmoeder Marianne. Gizmo krijgt ook bezoek van zijn oude baasje. De gezamenlijke conclusie is: Gizmo is beter af in het pleeggezin en blijft zoeken naar een nieuw thuis.

Inmiddels zijn we alweer drie maanden verder. Gizmo doet het nog steeds goed. Hij ligt vaak op bed in de zon, komt regelmatig om een knuffel vragen en speelt zelfs af en toe. Hij baalt wel dat hij niet naar buiten kan en zoekt nog steeds een baas. Helaas moet ik vaak slechtnieuwsgesprekken met hem voeren, want er heeft al maanden niemand interesse in hem getoond.

Dan laat pleegmoeder Marianne me weten dat ze een weekje op vakantie gaat. Gizmo tijdelijk terug naar asiel zou hij niet waarderen, maar alleen in een leeg huis is ook niet alles. Nu kom ik soms al bij Gizmo langs als Marianne een dagje weg is en ik wil graag weer op hem passen, samen met vrijwilliger Katja die dat ook wel eens doet. Toch lijkt het ons dat Gizmo ongelukkig wordt als hij veel alleen is en daarom schakel ik de hulp in van bestuurslid Suzan die toevallig in de buurt woont. Suzan komt kennismaken met meneer en het klikt meteen tussen de twee.

Geregeld! Gizmo heeft het goed voor elkaar. Drie vrouwen die hem een hele week lang gaan verzorgen. Bestuurslid, medewerker en vrijwilliger, allemaal in dienst van heer Gizmo. Ik doe de meeste ochtenden, Suzan de middagen en Katja de avonden. Er wordt een heel schema opgesteld; mijn wekker staat een week lang één uur vroeger dan normaal voor hem en natuurlijk ook voor Tup, de kat des huizes. Beide katten laten zich heerlijk door ons knuffelen en Gizmo verwelkomt ons driemaal daags luid miauwend. Als ik dit verhaal aan een andere vrijwilliger vertel, is ze verbaasd: ‘Doen jullie zoveel moeite voor een kat, alleen maar omdat hij het niet leuk vindt in het asiel?’. Zelf had ik daar nog niet eens over nagedacht, maar ja, ik heb liever dit dan het Gizmo te moeten aandoen om te verpieteren in het asiel. Al is het maar voor een weekje.

Toch merken we in de loop van de week dat hij wat onrustiger wordt. Ondanks alle moeite die we voor hem doen – en waar hij helemaal geen weet van heeft – is de dagelijkse gang van zaken toch anders dan anders. Gizmo is duidelijk gesteld op een vaste structuur rond zijn persoontje. Wie weet vinden we door dit blog, dat jullie natuurlijk massaal gaan delen, eindelijk zijn eigen overzichtelijke Gizmo-plekje.

Hij wordt namelijk regelmatig over het hoofd gezien, ook omdat hij niet fysiek in het asiel verblijft. Zo heb zelfs ik een keer geroepen dat Toren de langstzittende kat is, terwijl Gizmo al twee maanden daarvoor zijn intrede in het asiel deed! Ik heb Gizmo hiervoor uiteraard mijn excuses aangeboden en maak het goed door hem nu vol in de schijnwerpers te zetten…

Klik hier om de omschrijving van Gizmo te lezen.

Lezers van de Bijlage van Het Leidsch Katblad met een facebookaccount: jullie mogen de link natuurlijk ook delen! Graag zelfs!
Bovenstaand blog en foto's dus van kattenverzorgster Marlies. De foto boven het blog maakte ik zelf de afgelopen week.

Katja

Ondertussen in het asiel...

(zie ook bordje rechtsboven, voor vergroten de foto aanklikken)

(kittens nog niet  te bespreken, moeder is al beproken)

Katja

Scout weer in asiel

Bijna drie jaar geleden zat Scout in een van de hokken van asiel Stevenshage die toen gesponsord werden door het Leidsch Katblad. Een katertje van rond de vijf maanden dat gevangen was in een vangkooi bij een zwerfkattenkolonie in Woubrugge. Bij het vangen viel op dat hij lang niet zo schuw was als de verwilderde katten van de kolonie. Maar tijdens zijn asielperiode bleek dat hij toch weinig vertrouwen in mensen had. Daarom is toen een plekje voor hem gevonden op een boerderij.

Ik zat net op de lijst met plaatsbare katten te kijken en zag tot mijn verbazing dat Scout blijkbaar weer in het asiel zit. Omdat hij op de boerderij ontdekt heeft dat hij aandacht en knuffelen toch wel heel fijn vindt en hij zelfs een naburige woonwijk in trok (op zoek naar meer huiselijkheid?) wordt nu een 'echt' huis voor hem gezocht, zo eentje waar hij lekker op de vensterbank in het zonnetje kan liggen.

Ik zal volgende week eens bij hem gaan kijken, al hoop ik natuurlijk dat hij dan al een nieuwe huis heeft gevonden.

Katja

15 november 2015:
Scout is inmiddels besproken. Ik ben vorige week even bij hem wezen kijken. Hij laat zich nu lekker aaien, het is echt een lieverd. 
Hij is weer in het asiel terecht gekomen omdat hij het niet meer naar zijn zin had bij de boerderij en steeds naar de woonwijk toe trok. Daar hebben mensen hem uiteindelijk naar het asiel gebracht, waar uit zijn chip bleek dat het Scout was. 

21 november:
Scout is inmiddels naar zijn nieuwe huis vertrokken. Hij woont nu bij mensen waar hij naar buiten kan als hij dat wil, maar waar hij ook lekker van de gezelligheid binnenshuis kan genieten.

Asiel Stevenshage heeft tegenwoordig ook een eigen blog.
En natuurlijk ook nog steeds een facebook-pagina.
Daarnaast is er nu ook een pagina waarop de gevonden dieren vermeld worden.

Het nieuwe asiel Stevenshage



Het is alweer bijna anderhalve maand geleden dat het verbouwde asiel Stevenshage officieel geopend werd, maar tot nu toe is het er niet van gekomen eens een fotoreportage te maken van hoe het asiel en vooral de nieuwe kattenverblijven er nu uit zien.

Dat werd nu dus wel eens een keer tijd!

Daarom volgt nu een korte foto-impressie:

 

Dit is wat je ziet als je aan komt bij het asiel. In het linkergedeelte zitten de kattenpensions en achteraan de acht quarantainekamers (kan je niet zien op de foto). Het rechtergedeelte bevat de centrale hal met balie, en de drie kattenhallen voor de 'plaatsbare' katten, de keuken en het magazijn. Rechts hiervan bevindt zich nog het gedeelte met de hondenkennels, dit is niet verbouwd.

 

 

 

 

 

 

Links van de schuifdeuren van de hoofdingang kijk je uit op de buitenverblijven van twee van de kattenhallen.

De hokken aan het linkergebouw zijn de konijnenhokken.

Het witte uitbouwtje op de verdieping boven de hoofdingang is het nachtverblijf voor de plaatsvervangend beheerder. Verder zijn boven de kantoren en de kantine en het gebouw links heeft over de hele lengte nog een zolder met opslagruimte.

 

 

 

 Dan nu de quarantaine:

 

De acht quarantainekamers bevinden zich links aan een lange gang, rechts zijn ramen voor daglicht.

 

In elke quarantaineruimte kunnen maximaal zes katten verblijven.

Maar zolang het geen 'hoogseizoen' is, kunnen sommige katten die dat hard nodig hebben, in hun eentje of met z'n tweeen een kamertje gebruiken. In deze kamer zitten twee katten wier baasje is overleden (een onder de deken en een in het gevlochten mandje).

 

 

 

Ook dit kitten dat door omstandigheden wat eerder terug is van zijn 'pleegmoeder' heeft een heel kamertje tot zijn beschikking (de hokken achterin zijn leeg).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na de quarantaineperiode gaan de katten naar een van de kattenhallen, die grenzen aan de centrale hal van het asiel:

Hier de centrale hal met balie.

Op deze hal kijken de drie kattenhallen met plaatsbare katten uit.

Een van de kattenhallen.

Nog een van de kattenhallen, met nieuwe krabpalen en leuke stapelbare units met kussentjes.

Mickey heeft graag uitzicht op wat er in de centrale hal gebeurt. Op de achtergrond de kattenhokken, in deze ruimtes heeft iedere kat een dubbel hok tot zijn beschikking. Om de beurt of eventueel tegelijkertijd - afhankelijk van hoe de katten met elkaar kunnen opschieten - mogen de katten los in de kattenhal met hoge krabpalen, lekkere mandjes en de via een kattenluik of open deur toegankelijke buitenruimte.

...

"Ja, sta je daar nou nog steeds mijn uitzicht te versperren?"

"En nou wegwezen!"

 

Katja

 

In de drie kattenhallen komen ook nog een soort bankjes/opbergmeubels te staan (door lezers van Het Katblad gesponsord), maar die zijn nog in de maak.

Jonge poesjes gered uit papiercontainer

Vrijdag 14/11: Gisteren las mevrouw Katblad het volgende hartverscheurende bericht op Sleutelstad.nl :

http://www.sleutelstad.nl/nieuws/archief/2014/11/nest-jonge-poesjes-uit-papiercontainer-gered

en stuurde de link door voor de lezers van de bijlage.

Hoewel het bericht op dat punt een beetje onduidelijk is, gaat het over een zwart-wit en een cypers kitten. Als extra informatie kan ik nog vertellen dat beide kittens naar asiel Stevenshage zijn gebracht en dat ik ze daar vorige week zaterdagochtend gezien heb. Het ging goed met ze, ze dronken goed hun flesje en werden lekker gekoesterd door de poezenverzorgsters. Ik denk dat ze inmiddels in een pleeggezin zitten.

 

Update zaterdag 15/11: Ze zitten inderdaad inmiddels in een pleeggezin. Ik vond ook nog het volgende stukje over de kittens, is ook van vorige week, maar iets meer en duidelijkere informatie:

http://www.omroepwest.nl/nieuws/11-11-2014/dierenbeul-dumpt-kittens-met-kattengrit-en-al-papiercontainer

 

In het AD heeft van de week (gisteren?) ook een artikeltje gestaan, heb ik gelezen in het asiel. Daarin werd onder andere nog vermeld dat de kittens bij het asiel eerst in de couveuse hebben gelegen en ook allebei een infuus hebben gehad omdat ze uitgedroogd en oververmoeid waren. Een verkorte versie met schattige foto staat hier: http://m.ad.nl/ad/m/nl/5596/Planet/article/detail/3790100/2014/11/14/Een-wonder-dat-ze-nog-leven-wie-dumpte-deze-poesjes-bij-het-vuil.dhtml?originatingNavigationItemId=5585

Katja

In hogere sferen...

De afgelopen maanden zamelde Het Leidsch Katblad geld in voor asiel Stevenshage via een speciale actiepagina  (hier kan nog steeds gestort worden trouwens). Onder de donateurs werd een kattenkruidkussentje met bijpassend kleedje verloot. Omdat het aantal donateurs dat wilde meeloten te overzien was, werd uiteindelijk besloten dat ook de 'verliezers' van de loterij een kussentje kregen.

 

Van de week kreeg ik onderstaande e-mail van Elrond:

 

Beste Mw. Katja,

Ik moet van mijn mens een mail sturen om u te bedanken voor het kussentje kattenkruid dat vandaag in de brievenbus zat. Eigenlijk heb ik daar geen zin in want ik verkeer al in hogere sferen en wil graag terug naar het kussentje. Bijgaand wat foto's van het oude kussentje en mij met het nieuwe kussentje. Rissa, je weet niet wat je mist (mijn zus - Pieper - vindt er trouwens ook niets aan - maar dat is alleen maar fijn want nu heb ik dit kussentje helemaal voor mezelf).

 

Nogmaals veel dank - ik ga weer flemen en kwijlen met/op het kussentje

Elrond

Later kreeg ik nog het aanvullende bericht van zijn mens Annemieke:

Kussentje nog steeds in trek: Elrond slaapt er zelfs op.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ook kreeg ik bericht van Marjon over hoe het kussentje bij hen thuis ontvangen werd:

 

Rowan heeft zich het kussentje meteen toegeëigend, zoals je op de foto kunt zien. Thimo is nog even geduldig: als een echte jager wacht ie tot Rowan klaar is, en dan gaat hij ermee spelen en verstopt ie het in zijn stash....

Ze zullen ervan genieten!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Katja (redactie bijlage)

 

And the winner is...

Jurylid Rissa heeft de winnaar van het kattenkruidkussentje en bijpassende dekentje uitgekozen:

 

Ik houd het even spannend, de meedingende donateurs moeten het filmpje maar even bekijken waarop Rissa na een spannende aanloop van wat vrij liggende brokjes als eerste het brokje op het daarmee winnende lot oppeuzelt.
Gefeliciteerd winnaar! De prijs wordt je binnenkort toegezonden. Alle donateurs van de actie voor asiel Stevenshage heel erg bedankt voor de fantastische opbrengst van (tot nu toe) 290 euro!
De actiepagina blijft overigens bestaan, dus wie nog bij wil dragen namens Het Leidsch Katblad: dat kan nog steeds!

(Willen de 'verliezers' ook even de reacties bij dit bericht lezen!-red.)

Laatste kans!!!

Onder de donateurs wordt dit kattenkruidkussentje
met bijbehorend dekentje verloot!
Actie geldig tot 1 september 2014

Inzameling voor inrichting van nieuwbouw asiel Stevenshage

 

(zie onderstaand bericht)

Inzameling voor inrichting van nieuwbouw asiel Stevenshage

De verbouwing van het Leidse dierenasiel Stevenshage nadert voltooiïng. De eerste katten hebben inmiddels al hun intrek genomen in de nieuwe pensionruimtes.




foto van de facebook van asiel Stevenshage

Toch wordt er nog steeds geld ingezameld, onder andere voor de inrichting van de kattenhallen en buitenrennen met mooie krabpalen, klimmeubels enzovoort.

Voor elke kattenhal wordt ook een zitbankje/opbergkist voor kleedjes gemaakt.
Laten wij proberen met elkaar namens Het Leidsch Katblad één of meerdere bankjes te sponsoren!

Doneren kan via de
speciale actiepagina van het Leidsch Katblad.
(aanklikbaar dus)

Onder de donateurs verloot ik één van onze beroemde/beruchte Leidsch-Katblad-kattenkruidkussentjes met bijbehorend 'stijlvol' kattenkleedje.

Boez met kattenkruidkussentje

Om via de actiepagina te doneren moet je naam en e-mailadres opgeven. Je kan wel kiezen om anoniem te doneren zodat je naam niet op de actiepagina te zien is. E-mailadres wordt sowieso niet vermeld op de actiepagina. Ik heb ook geen inzage in de e-mailadressen, dus om mee te doen met de verloting is wel een naam noodzakelijk (je kan natuurlijk ook kiezen om alleen de eerste letter van je achternaam te vermelden, of je kan een schuilnaam gebruiken). Ik zal de verloting houden onder de donateurs die voor 1 september op de actiepagina vermeld staan. Ik zal dan in een nieuw bericht in deze bijlage de 'naam' van de 'gelukkige' vermelden, zodat deze persoon via het e-mailadres van Het Leidsch Katblad zijn/haar adresgegevens voor toezending kan doorgeven.

Katja (redactie bijlage Het Leidsch Katblad)

Ondertussen in asiel Stevenshage...

De bouw van het nieuwe asiel Stevenshage vordert gestaag:

De centrale hal met aangrenzende kattenhallen. 

Ondertussen in het 'noodasiel':

Jip slooft zich uit bij de krabpaal en de andere katten lopen wat te lanterfanten.

Katja

(De foto's heb ik gejat van de facebook van Dierentehuis Stevenshage)

Hoogste punt bereikt!

foto van facebook Stevenshage

De verbouwing van asiel Stevenshage gaat voorspoedig: gisteren is het hoogste punt bereikt!
Op de foto hiernaast wordt de vlag van Stevenshage op het dak geplant.




















Ook al schiet de verbouwing goed op, de katten zitten natuurlijk nog steeds in het tijdelijke asiel en dat zal ook nog een hele tijd zo blijven. In 'ons' adoptiehok in de kattenhallen zat de laatste tijd Simba. Ik heb haar nooit ontmoet, omdat ik de afgelopen maanden alleen in de quarantaines heb geholpen en zij is de afgelopen week geplaatst.

Ons hok in de quarantaineafdeling wordt momenteel bewoond door Dicky. Ik heb hem al een paar keer kort ontmoet, maar nog niet echt veel tijd voor hem gehad helaas. Als ik zijn hokje schoonmaak dan springt hij wel even uit het hok, maar erg lang vermaakt hij zich niet buiten de hokken, hij springt er snel weer in. Misschien hoopt hij dat er dan weer een nieuw bakje eten voor hem klaar staat?

Katja

Bericht uit het asiel

Sinds de verhuizing naar het tijdelijke onderkomen eind december, heb ik nog geen foto's gemaakt van bewoners van de 'Katblad-schuilhutten' a.k.a. adoptiehokken. Dit heeft vooral te maken met het feit dat de inrichting van het nood-asiel zodanig is, dat je niet vanuit bijv. de hal of een gangetje kan zien wie in welk hok vertoeft.

Bram: "Hoezo 'zonder ramen'?"
(foto door Marlies,
van Dierentehuis Stevenshage )
 

Alle deuren zijn zonder ramen, naar kattenhal 2, met het Katbladhok, kom je alleen via de ruimte met knaagdieren en vogels (en wie er net in een quarantaineruimte bezig is geweest met de katten verzorgen en knuffelen (zoals ik meestal), heeft geen toegang meer tot deze ruimtes). Het tweede adoptiehok staat tegenwoordig niet in de 'echte' ziekenboeg van de quarantaine, maar in quarantaineruimte D. In dat kamertje zaten tot vorige week drie katten, die allemaal niesziekte hadden gehad en misschien nog besmettelijk waren (dus eigenlijk ook een soort 'ziekenboeg'). In ons Katblad-hok: Keizer, die in oktober vorig jaar ook even in dit hok heeft gezeten toen dat nog in de oude ziekenboeg stond.

Keizer is een hele lieve kater, zo eentje die er door zijn dikke 'katerkop' veel stoerder uit ziet dan hij in werkelijkheid is (nl. nogal 'verlegen' en bang voor onverwachte bewegingen, maar een ontzettend kroelerd als hij je vertrouwt). Vorige week heeft hij zijn eigen huis 'gevonden' bij een jong stel. Zij hebben laten weten dat hij de eerste dagen veel onder de bank zat, maar inmiddels al tevoorschijn komt om te spelen en dat ze ook al met hem hebben kunnen knuffelen. En hij is dol op aaien en eten en dat scheelt natuurlijk enorm bij het wennen.

Katja

Grote veranderingen in het asiel

Zowel Joris als Maarten hebben inmiddels het asiel verlaten.
Joris is gaan samenwonen met een meneer (die trouwens, net als Het Katblad, ook een adoptiehok in het asiel sponsort).
Maarten woont bij een moeder en dochter, samen met een hondje en een andere kat, Kees, die zij een aantal jaar geleden uit het asiel adopteerden.

Ook Waggel (die trouwens een poes is en geen kater, zoals ik dacht toen ik het bericht gekoppeld aan deze link schreef), oud bewoonster van ons adoptiehok in de ziekenboeg, is eindelijk verhuisd naar haar nieuwe huis (zij bleef wat langer omdat ze eerst goed moest herstellen van het trekken van bijna haar hele gebitje). Haar nieuwe mensen stuurden een berichtje naar de facebook van Stevenshage.
Zo is maar weer eens bewezen dat ook de wat oudere en krakkemikkige katten heel goed terecht kunnen komen.

Deze drie katten boften alledrie dubbel: ze hebben niet alleen nu een fijn eigen huis, maar konden ook net op tijd het asiel verlaten vlak voor 'de grote verhuizing' naar de tijdelijke opvang:

Eén van de tijdelijke kattenhallen (met een adoptiehok van Het Leidsch Katblad)
is hier bijna gereed voor de verhuizing van de katten.
Inmiddels zijn alle katten nu 'overgeplaatst'.

Men is deze week eindelijk begonnen met het slopen van het grootste deel van het asiel (alleen de hondenkennels blijven staan). Op de plek van de centrale hal en alle kattenkamers en -hallen wordt het komende jaar een heel nieuw asiel gebouwd. Wie geïnteresseerd is in meer 'verbouwingsfoto's' (of tot nu toe verhuisfoto's en sloopfoto's) met maar eens wat rondkijken op de facebook van het asiel.

Katja

Stand van zaken in onze 'schuilhutten'

Sinds de laatste update en de leegstand van Myla's hok is zijn er weer de nodige interne verhuizingen geweest tussen adoptiehokken, quarantaines en de kattenhallen.

Allereerst wat betreft het hok in de ziekenboeg: tijdens de laatste update zat Keizer hier net. Hij is vlak daarna verhuisd naar een hok in een quarantainekamertje waar nog wat andere katten zitten met lichte niesziekte. Hij komt op het eerste gezicht wat verlegen over, maar als je hem gaat kroelen dan geeft hij zich helemaal gewonnen en weet hij van geen ophouden meer. Op zijn plaats in de ziekenboeg zit nu Joris. Hij heeft ook lichte niesziekte.

Joris is heel erg onder de indruk van alles wat hem overkomen is en hij vindt het ook erg spannend in het asiel. Ik heb hem een keer verzorgd, maar hij blijft dan op zijn plankje zitten en zodra je een beweging in zijn richting maakt begint hij te blazen en als je niet snel genoeg ophoudt wil hij ook nog wel eens uithalen.

 

Toch schijnt hij naar mensen die hij beter kent (asielmedewerkers) af en toe al wel wat meer toenadering te zoeken.  (Deze foto maakte ik door op slinkse wijze schuin door de tralies heen te fotograferen.)

 

Nog even terugkomend op een eerdere logé van dit hok: Waggel. Per abuis had ik het in het voorgaande bericht over 'hij'. Ik heb de afgelopen maanden de volste overtuiging gehad dat Waggel een oude kater was, maar nadat 'hij' vorige week een gebitssanering had ondergaan (zie facebook van het dierenasiel), kwam Waggel eindelijk ook op de plaatsingslijst van het asiel te staan (met filmpje!) en daar las ik tot mijn grote verbazing dat het een poes is. Zij is inmiddels ook besproken, blijft alleen nog even in het asiel om zeker te weten dat zij goed herstelt van de operatie.

 

Dan over het adoptiehok nr 14 in de kattenhallen (Myla's hok): daarin zit nu Maarten (ook met filmpje op de plaatsingslijst).

 

Hier op deze foto's liep hij los in het buitenhok. Hij liet zich niet makkelijk fotograferen omdat hij beurtelings te dicht bij het hekwerk kwam en zich dan weer omkeerde om de andere katten die losliepen (op dat moment vier) achterna te zitten.

Op deze foto is hij in dubio: 'ik was op weg naar het hek omdat ik geroepen werd, maar daar komt iemand door het luikje en die wil ik ook te grazen nemen'. Zelfs zijn poten wijzen elk een andere kant op...

 

Katja