Iets moois.

Hoi Lezers van het Leidsch Katblad,

Daar ben ik weer met een verhaaltje voor jullie. Deze keer over de moeder van Zusje en Lapje, die dus buiten woont en elke dag lekkere hapjes en drinken voorgeschoteld krijgt van mij.
Moederpoes leeft al meer dan 4 en een half jaar buiten, want dat is de tijd die ik de buitenkatjes nu al eten geef. Zij was ontzettend schuw.
Maar deze zomer is daar beetje bij beetje verandering in gekomen. Ze liet zich steeds vaker zien en ik kon steeds wat dichter bij haar in de buurt komen. En nu, sinds 2 weekjes, is er iets ongelofelijk moois aan de hand.. Ik kan haar AAIEN!!
Nou, hoe vinden jullie dat? Knap hè, van een poes die geen mensenhanden kende? Die misschien wel nog nooit van haar leventje een aaitje had gevoeld? Het moet nog heel voorzichtig en soms schrikt ze er nog van. Maar het begin is er en dat voelt geweldig fijn!

Groetjes, Nicolet.

De buitenfamilie van Zusje.

Lapje speelt.....



Hallo lezers van het Katblad,

Hier ben ik weer met een "vervolgverhaaltje" op mijn eerdere vertelsels van Zusje. Zusje's familie woont namelijk nog altijd buiten en wordt nu al zo'n drieënhalf jaar door mij gevoerd. De buitenfamilie bestaat uit Lapje (zij is een zusje van Zusje), Moederpoes (de moeder van Lapje en Zusje) en Rooiertje. Rooiertje zou de vader kunnen zijn maar het kan ook heel goed zijn, dat Rooiertje een jaar eerder geboren is dan Lapje en Zusje en dat het dus een ouder broertje is...






"Moepsie" (moederpoes)...


Lapje is de enige die ik buiten kan aaien, en voor het zover was heeft het zeker één tot anderhalf jaar geduurd. Ze is een hele lieve poes. Als ik aankom, met fiets of auto, heeft ze dat razendsnel door en komt meteen tevoorschijn. Ze geeft dan zachte miauwtjes, strijkt langs mijn benen en gaat heerlijk liggen rollen op de straat of de aarde. Terwijl ik eten voor ze in bakjes doe, komt Rooiertje onder het bosje zitten en Moederpoes komt aangelopen vanaf haar wachtplekje bij een boom. Als ik klaar ben, krijgen ze elk op hun eigen plekje te eten en daarna krijgen ze harde brokjes en verdunde kattenmelk.




Rooiertje...


Als Lapje klaar is met eten, is het knuffeltijd voor Lapje. Ze wil dan graag wat aaitjes krijgen, komt heerlijk bij mij kroelen en vaak wil ze dan ook nog wat spelen op haar manier. Met een takje, een kastanje of mijn vingers. En ook: verstoppertje achter de boom of nageltjes scherpen aan mijn fietstassen.
Moederpoes komt steeds in de buurt en ik hou goede hoop haar ooit ook te kunnen aaien. Moederpoes vindt het leuk als ik brokjes naar haar gooi. Zij gaat er dan achteraan en graait ze met haar pootje naar zich toe. Rooiertje blijft op afstand, soms zie ik dat hij zich heerlijk gaat zitten wassen, maar ik moet niet te lang kijken... want dan gaat hij weg :)

De buitenkatjes horen er voor mij helemaal bij. Ik zou ze voor geen goud willen missen maar het is een hard bestaan. Zij hebben geluk dat ik op hun pad gekomen ben, maar de plek waar ze verblijven is inmiddels al vaak veranderd. Eerst werd er volop gebouwd en later waren opeens alle bosjes weggekapt! Gelukkig zijn er na een paar weken nieuwe bosjes geplant maar het was wel even schrikken. Ook hadden ze een stiekem neergezet schuilhokje, dat 3 maanden geleden, plots is weggehaald. En nu binnenkort, zal de slaapplek van Lapje verdwijnen..
Mochten er lezers zijn die, net als ik, buitenkatjes verzorgen of iemand kennen die dit doet, dan zou ik daar graag mee in contact komen. Je kunt mij mailen op catswoman@gmail.com



Nicolet.

Zusje uit de struiken.

Hallo Katbladlezers, mag ik mij aan jullie voorstellen?
Mijn naam is Zusje en ik wil jullie graag vertellen wie ik ben en hoe mijn leventje verlopen is tot nu toe.



In het jaar van 2005 werd ik geboren, ergens in de struiken van Leiderdorp. Ik kan je niet zeggen wanneer het was en ook niet hoeveel zusjes of broertjes ik had, maar in elk geval 1 zusje en een moeder.
Op een dag in juli werden we ineens ontdekt. Iemand bracht ons eten! Sjonge, we wisten niet wat ons overkwam. Ons mam liet ons eerst ons buikje rond eten en daarna nam ze zelf.
Wat een geluk, dit gebeurde vanaf toen elke dag! Wel zijn we alledrie een keer in een grote ijzeren kooi gelokt, allemaal om beurten.
En daarna voelden we ons een beetje raar. We werden weer terug gezet, dat was wel fijn voor ons en op dat moment het beste. We bleken namelijk al 5 maanden te zijn en niet meer te socialiseren zeiden ze. Het mens dat ons eten bracht, bleef dat gelukkig doen.



Wij waren zoooo schuw, ze mocht niet in ons buurt komen, dan vluchtten we snel weg.
Maar ons mens hield vol en na een poosje gaf ze ons een naam. Moederpoes, Lapje en Zusje, Zusje dat ben ik.
Ik liet mij na ongeveer een jaar! voor het eerst aaien. Ik was de rustigste zei mijn mens. Een paar maandjes later was Lapje ook zover.
Wat gingen we van elkaar houden en wat was het voor mij lastig, om mijn langere haren goed te houden.. Lapje had dat probleem niet maar ik kreeg steeds meer klit.
Het was inmiddels mei 2008 en ik hoorde mijn mens er steeds over praten. Ze zei me, nog even volhouden, dan neem ik je mee. Ik wist niet wat dat betekende en toen ik die enge kooi weer zag, werd ik toch wel bang. Maar het lukte mijn mens om mij te pakken en ik werd pardoes in een ander hokje gestopt, niet wetende dat mijn leven vanaf dan voorgoed veranderen zou........

De volgende dag werd ik wakker in alweer een andere kooi, bench noemen ze dat geloof ik. Ik was heel bang maar toen hoorde ik de zachte stem, die ik zo goed ken! Ik liet mij aaien en kreeg warme dekentjes om mij heen.
Ik was ineens zo anders. Het voelde vreemd, waar was mijn haar? Maar ook voelde het fijn, ik had geen klitjes meer! (Zie foto hierboven.)

Ik at en dronk wat en keek om mij heen. Andere soortgenootjes kwamen bij mij snuffelen en iedere dag ging ik vooruit. Soms mocht ik uit de bench en na 2 weken ging ik er helemaal niet meer in. Mijn mens zegt, dat het wel af en toe heel moeilijk met mij was maar dat weet ik zelf niet meer precies.
Ik ben hier helemaal gewend en hoef nooit meer op de straat. Het gaat zo super met mij!
Daarom wilde ik dit jullie graag vertellen. Ik wordt hier de grootste knuffelschat genoemd en dat ik geniet, kunnen jullie aan de foto's zien.

Lapje, Moederpoes en Rooiertje krijgen nog steeds te eten en maken het goed.

Liefs van Zusje.

Bedankt voor dit ontroerende verhaal Nicolet! En wat een prachtige kat!