Van uw reporter in het buitenland

Dit keer was ik niet in Japan bij een kattencafe, maar bij vrienden in Amerika om te rapporteren over huiskatten aldaar. Deze vrienden zijn de trotse bezitters van 2 zusjes, Muffin (grijs) en Twitch ("Cerakleurig"), beide 15 jaar jong. Hoewel de twee zussen zijn, lijken ze totaal niet op elkaar, qua uiterlijk, maar ook qua karakter.

Muffin is een schoot en knuffelkat (en was erg blij dat ik er vroeg uit kwam 's ochtends door de jetlag), terwijl Twitch heel schichtig is - pas op mijn laatste dag bleef ze lang genoeg in de buurt dat ik een foto kon maken.

 

 

 

 

 

Bij Muffin was dat een stuk makkelijker. Die poeseerde er lustig op los.

 

Ook qua gezondheid doen ze het verschillend: Twitch is nog in topconditie, terwijl Muffin artrose heeft (wat haar er niet van weerhoudt nog op schoot te springen en van het leven te genieten). Beide katten zijn praters - ze mauwen de hele dag door en klinken net als de kat van 'the Catch' (voor mensen die dat spel kennen).

Wat bijzonder is, is dat Muffin een speciale band heeft met de oudste dochter van deze vrienden. Zij werd geboren toen Muffin een half jaar oud was en werd door Muffin onmiddellijk geselecteerd als favoriet mens. Muffin slaapt iedere nacht bij haar op de kamer (al vanaf dat ze 3 maanden was) en ze zit te wachten tot ze terug komt van school.

Overigens doet Muffin ook haar naam eer aan: ze is verzot op Muffins (maar krijgt die alleen als ze ze steelt terwijl haar mensen niet opletten).

 

Annemieke

In hogere sferen...

De afgelopen maanden zamelde Het Leidsch Katblad geld in voor asiel Stevenshage via een speciale actiepagina  (hier kan nog steeds gestort worden trouwens). Onder de donateurs werd een kattenkruidkussentje met bijpassend kleedje verloot. Omdat het aantal donateurs dat wilde meeloten te overzien was, werd uiteindelijk besloten dat ook de 'verliezers' van de loterij een kussentje kregen.

 

Van de week kreeg ik onderstaande e-mail van Elrond:

 

Beste Mw. Katja,

Ik moet van mijn mens een mail sturen om u te bedanken voor het kussentje kattenkruid dat vandaag in de brievenbus zat. Eigenlijk heb ik daar geen zin in want ik verkeer al in hogere sferen en wil graag terug naar het kussentje. Bijgaand wat foto's van het oude kussentje en mij met het nieuwe kussentje. Rissa, je weet niet wat je mist (mijn zus - Pieper - vindt er trouwens ook niets aan - maar dat is alleen maar fijn want nu heb ik dit kussentje helemaal voor mezelf).

 

Nogmaals veel dank - ik ga weer flemen en kwijlen met/op het kussentje

Elrond

Later kreeg ik nog het aanvullende bericht van zijn mens Annemieke:

Kussentje nog steeds in trek: Elrond slaapt er zelfs op.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ook kreeg ik bericht van Marjon over hoe het kussentje bij hen thuis ontvangen werd:

 

Rowan heeft zich het kussentje meteen toegeëigend, zoals je op de foto kunt zien. Thimo is nog even geduldig: als een echte jager wacht ie tot Rowan klaar is, en dan gaat hij ermee spelen en verstopt ie het in zijn stash....

Ze zullen ervan genieten!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Katja (redactie bijlage)

 

Kretense terraskatten

Tijdens onze vakantie in Kreta kwamen we een hoop katten tegen.

Dit examplaar bewaakte het dorpje waar we verbleven. Dat gebeurde vooral door in de schaduw te liggen en de boel met de ogen open of dicht in de gaten te houden.

De buren van het resort hadden ook een poes, die in dienst was als terraskat bij het restaurant van het resort (het buitendeel). Poes had jongen, die allemaal in opleiding waren tot terraskat. Hoeveel jongen ze precies had weten we niet. Wij hebben er nooit meer dan 4 tegelijk gezien, maar andere gasten beweerden dat er 6 jongen waren (maar misschien konden die niet goed tellen...door de zon bevangen of door de raki). Overigens waren de jongen niet heel jong meer en konden ze al bijna naar hun eigen terrasje toe.
 

 
 

De laatste foto is door het hijmens gemaakt. De tig mislukte foto's (want jonge katjes zitten niet stil, ook niet in Kreta) die het zijmens maakte zullen we u besparen.

Annemieke

Pieper

Pieper - de zus van Iwan - die bij ons woont samen met broer Elrond, is onlangs gediagnostiseerd met suikerziekte.

 

Pieper dronk al een tijdje meer dan anders. Kwam door het warme weer zo dachten we - maar het bleef aanhouden en ze plaste ook steeds meer. Dus langs de dierenarts. Na bloedonderzoek was het snel duidelijk: torenhoge bloedglucose spiegel. Ook heeft Pieper helaas last van een complicatie van suiker die soms voorkomt bij katten: namelijk spierverzwakking van haar achterpoten. Dit kan mogelijk overgaan als de suikerspiegel genormaliseerd is, maar er is geen garantie...Afwachten dus.

 

In de tussentijd moesten we met Pieper naar de dierenarts om daar te leren insuline prikken. 

 Omdat Pieper begon te blazen naar de dierenarts nog voor de bak open gemaakt werd, besloot ze dat er een oefenobject nodig was: haar eigen blafbeest!

Deze schattige Jack Russel liet de dierenarts voordoen hoe het injecteren werkte en toen mochten de mensen van Pieper oefenen, eerst op de Jack Russel en toen op Pieper.

 

Pieper moet iedere dag 2 keer geprikt worden (om 8 uur en om 20 uur) met insuline. Dit gaat niet altijd even makkelijk - vooral 's avonds werkt ze niet goed mee. Maar het prikken gaat iedere keer gepaard met een kam en aaibeurt en dat vindt Pieper natuurlijk heel fijn.

Inmiddels zijn we een aantal dierenartsbezoeken verder en is de bloedsuiker van boven de 30 gezakt naar 15.5 (normaal voor katten is 2.5-8.5 - er is dus nog een weg te gaan).
Overigens had Pieper een paar jaar terug last van overgewicht (ze vindt de dieet brokken van Elrond (blaasdieet) namelijk heel erg lekker) - wat waarschijnlijk ten grondslag ligt aan de diabetes. Inmiddels is ze wel weer op een normaal gewicht overigens (met "dank" aan de diabetes).

 

Annemieke

Elrond en Pieper en de kussentjes...

e-mail van Annemieke:

Pieper vindt het interessant en heeft er een beetje mee lopen klooien. Elrond is al bijna een uur aan het fleppen met zijn kussentje....

Zal kijken of ik een foto kan maken.

 

een e-mail later:

Hier het bewijs van een geintoxiceerde Elrond met zijn kussentje en Pieper die het allemaal met onbegrip toeziet vanaf de bank.

We hadden ze elk een kussentje gegeven, maar Elrond heeft ze inmiddels allebei ingepikt...en ondergekwijld dus ik denk ook niet dat Pieper de hare nog terug wil.

Thassos in New Orleans?

Toen ik met collega's op congres was in New Orleans en we 's middags gingen lunchen zagen we de Amerikaanse collega van Thassos bij het restaurantje waar we neerstreken! Zoals op de foto duidelijk te zien is, was deze Thassos net bezig met zijn middagdutje. Als we erbij vermelden dat het buiten 33 graden celsius was, en deze haarfabriek ook nog in de zon lag, is het wel te begrijpen dat slapen het enige logisch was om op dat moment te doen.

Naast veel haarfabrieken (bijna alle winkeltjes in the French Quarter hebben een eigen kat!) heb ik ook nog Sylvester Stallone gezien daar. Geen foto als bewijs, maar ook veel minder fotogeniek dan deze haarfabriek.

Annemieke

Rory, de eerste kat van Annemieke

Aangezien mijn moeder al heeft uitgewijd over de katten die ik als kind heb meegemaakt (Miepje en Poes), zal ik een stukje schrijven over mijn eerste kat, Rory.

Mijn man en ik woonden in die tijd aan de overkant van het gevaarlijke water, in de buurt van de katbladbuurt. We mochten eigenlijk geen huisdieren van de huisbaas, maar toen een collega en haar vriend uit elkaar gingen en met spoed een tehuis zochten voor hun zes maanden oude poes, besloten we deze regel maar te negeren. Rory (toen nog Snoes geheten) is vernoemd naar Rory van de Gilmore Girls, waar we toen vaak naar keken. Ze had een mooie rode tekening (net als Iwan) en was slank en hoogpotig (haar oma was siamees – mogelijk had dat er iets mee te maken). Ze was enigszins van slag toen we haar gingen halen – ze had een schurfthekel aan autorijden (ging ook hyperventileren – heel zielig – ook later als we naar de dierenarts gingen of haar uit logeren brachten als we op vakantie gingen) en het was natuurlijk sowieso eng om als jong-volwassen kat ineens heel ergens anders te gaan wonen.

We lieten haar thuisgekomen maar even rustig verkennen en gingen een speeltje voor haar halen bij de dierenwinkel (die op de Oude Rijn). Thuisgekomen waren we haar kwijt – ze had zich onder een kast geperst (kast is ongeveer acht centimeter van de grond) en na lang zoeken zagen we twee bange kattenogen onder de kast. Na een paar uur overwon de nieuwsgierigheid het van de angst en ging ze op verkenning uit. Traplopen was ze niet gewend (ze woonde op een flat). De eerste keer ging het wat onwennig, maar als snel ging het rap op en af. Het nieuwe speeltje werd een favoriet – het was zo’n muis die “piep” zei als je hem bewoog en hij zat aan een stuk elastiek. We hadden de constructie aan de deur gebonden – ze kon hier uren mee spelen. Spelen met ons (haar mensen) vond ze ook erg leuk. Rory was heel slim – ze kon zelf deuren openen, als je met haar speelde met een laser lichtje, had ze al snel door dat ze de laserpen moest aanvallen in plaats van het lichtje en ze klom overal op – ook op hoge kasten op onnavolgbare manieren.

Rory was ook heel lief en voelde altijd precies aan als je niet blij, of ziekig was en ging dan op schoot (deed ze anders nooit) of in bed (onder de dekens). Een van haar favoriete plekjes was in de gordijnen – deze waren iets te lang, dus ze kon hier lekker in/onder/op liggen in een zelfgemaakt holletje. Na ongeveer een half jaar konden we een goedkoper en groter huis (flat) huren in de Merenwijk en gingen we dus verhuizen. Rory was toen zwanger van wijlen Loki (rode kater van mijn ouders). Het grappige is dat vanaf het moment dat ze zwanger was ze ineens graag op schoot kwam bij ons. Gelukkig was de verhuizing nog voor de bevalling en kon ze zich anderhalve week het nieuwe huis eigen maken. 

Toen ik op een woensdag thuis kwam stond Rory in de keuken te draaien en niet lang daarna braken de vliezen (gelukkig ook in de keuken waar zeil lag). Een uurtje later werd Pieper geboren onder het bed en niet veel later Tijgetje en om acht uur Elrond en nog twee uur later Iwan en Bram. Rory was de hele nacht in touw met het schoonlikken van het kroost en zichzelf. Toen ze ’s ochtends even wegging om te eten en naar de bak te gaan kwam ze op bed liggen zoals ze gewend was (het kroost lag onder het bed). Al snel begon het kroost te piepen en hadden we een mooie blik van verstandhouding met haar “O ja, da’s waar ook” en ging ze plichtsgetrouw naar haar kittens.

De kittens werden groot en drie vonden een anders huis. Pieper en Elrond bleven – Rory was hier natuurlijk niet helemaal blij mee (zie het ongenoegen dat mevrouw Troy ook vaak uit over dit onderwerp), maar tolereerde Pieper en Elrond wel. Weer een paar jaar later kregen we een nieuwbouw huis in Hoofddorp en moest het hele spul dus verhuizen. Een huis met een tuin, dus ze zouden eindelijk naar buiten kunnen (iets dat Rory heel graag wilde, maar niet kon op de flat). Na een paar weken acclimatiseren in het nieuwe huis, mocht Rory voor het eerst in de tuin (Elrond en Pieper hadden hier minder behoefte aan). De eerste paar keer ging het goed: na een paar minuten rondscharrelen kwam Rory weer netjes naar binnen. Echter, op een avond bleef ze langer weg – kwam niet terug voor eten en was na een paar uur nog steeds niet terug. We hebben gezocht, folders uitgedeeld, briefjes in de bus gedaan, foto’s aan lantarens geplakt en meldingen gedaan bij dierenartsen in de regio en in Leiden – maar we hebben haar nooit meer teruggezien. Ze had een chip, en we hebben (gelukkig) nooit bericht gehad dat ze ergens dood langs de weg lag. We hopen dat ze ergens in de buurt een ander huis gevonden heeft (bijvoorbeeld nadat ze na het oversteken van een grote weg, de weg naar huis niet meer wist), maar zeker weten doen we het natuurlijk niet. 

Rory heeft nog steeds een speciaal plekje in ons hart – als eerste kat en stiekem hoop ik haar nog een keer tegen te komen in de buurt…

Annemieke

Franse Thassos

Toen ik eerder deze maand met een aantal collega's in Montpellier was voor een werktrip, kwamen we daar in een restaurant een Franse collega van Thassos tegen. Deze kat kwam niet bedelen voor fliebertjes, maar lette wel heel goed op of alles nog wel in goede banen liep. Eerst zat zij (of hij) op een stoel onder een tafel, maar toen ik een foto ging maken, werd er zowaar gepoeseerd. Kwaliteit van de foto is niet optimaal, want ik was aangewezen op mijn iPhone en het was niet heel licht in het restaurant - maar ik wilde deze collega van Thassos toch delen met de lezers van het katblad.

Annemieke

Teigetje

Zoals eerder gemeld heeft Iwan een heel grote broer Teigetje - Teigetje woont bij de moeder van het hij-mens van Elrond en Pieper (broer en zus van Iwan en dus ook Teigetje).

Qua tekening is het duidelijk dat Teiget familie is van Iwan (en zoon van moeder Rory - die had dezelfde tekening en kleur). Waar Iwan een grote lobbes is, is Teiget een reus! Op de foto op de bank is te zien dat hij redelijk groot is (in werkelijkheid is hij nog groter dan hij of de foto lijkt). Teiget weegt meer dan 9 kilo (!), maar zoals te zien is, is hij niet heel dik. Hij is ook vrij schichtig (net als zijn vader Loki), maar wil af en toe wel een goede aaibeurt en kan ongelovelijk hard spinnen.

De tweede foto is enigszins bewogen, maar hier is wel duidelijk te zien dat Teiget een heel erg lange staart heeft.

Voor zover wij hebben kunnen nagaan is dit trouwens de volgorde waarin ze geboren zijn:
1 Pieper
2 Teiget
3 Elrond
4 Iwan en Bram

Er is dus nog een vijfde nesteling - Bram, die zoveel op Iwan lijkt (in elk geval bij de geboorte) dat we niet konden zien wie als vierde en wie als vijfde kwam. We hebben Iwan zelfs moeten markeren toen mijn ouders hem hadden uitgezocht, om te voorkomen dat we per ongeluk Bram meegaven (beetje magic markers op zijn nek - is allang verdwenen natuurlijk).

Bram woonde vroeger bij de zwager van een dochter* van Iwans mensen. Inmiddels woont hij bij een tante van deze zwager en horen we dus alleen via via af en toe dat het goed gaat met Bram.

*een zus van Elrond en Piepers mensen(volgt u het nog?)

Annemieke (van Elrond en Pieper dus)

Verstoorde orde

Toen het hij-mens een paar weken terug weg was, was de orde ernstig verstoord. Normaal is het zij-mens van Elrond en het hij-mens van Pieper en vertoeft Elrond beneden en Pieper boven (waar het hij-mens ook vaak zit). Echter, het hij-mens was er dus niet en Pieper wilde natuurlijk toch haar portie aandacht en aai, dus ging ze ook maar in de woonkamer zitten overdag / 's avonds.

De hangmat en klimpaal zijn eigenlijk allebei geclaimd door Elrond, maar hij kan niet op allebei tegelijkertijd zitten natuurlijk. Pieper heeft boven ook zo'n klimpaal, en ze kijkt graag naar buiten - al ligt ze hier gewoon te pitten. Elrond vond het eigenlijk allemaal maar niets, maar tolereert Piepers aanwezigheid.


Toen Elrond op de krabpaal ging liggen (de enige reden dat Pieper normaliter naar beneden komt) -waarschijnlijk om Pieper te pesten, ging Pieper maar OP een doos zitten. De muis op de voorgrond is algemeen goed - af en toe brengt Pieper hem naar boven en af en toe komt Elrond hem weer ophalen.

's Avonds verplaatste het spul zich trouwens naar boven en het bed (normaal dus Piepers domein) - Elrond moet gedacht hebben: als Pieper in mijn kamer komt, mag ik ook op het bed. Wel lekker warm met twee beesten 's nachts (het was koud buiten toen!).

Annemieke

Vergelijkend warenonderzoek.

De waren
De whiskas was in de aanbieding bij een bekende grootgrutter en aangezien onze katten altijd whiskas brokken krijgen, sloegen wij grootschalig in. Eerder die week had het hij-mens ook al tonijn en kip gekocht en dit in de woonkamer laten staan (normaal gaat dit altijd achter slot en grendel). Vreemd genoeg was alleen de tonijn open gebeten, terwijl de kip onaangeroerd was (des te vreemder aangezien de rode brigade altijd komt zeuren als er kip wordt klaargemaakt in de keuken, en niet lijkt te malen om verse vis). Tijd dus voor een vergelijkend waren onderzoek. De rundvlees smaak was helaas uitverkocht, maar lam (groen), tonijn (blauw) en kip (geel) waren er nog wel.
Wij hebben overigens de pakken een aantal malen van plek gewisseld, om uit te sluiten dat niet de smaak maar de locatie van het voer bepaalde welke zij verkozen.

de eerste tester

Elrond, die normaliter in de woonkamer vertoeft, was al snel van de partij. De verschillende pakken werden uitgebreid besnuffeld. De keus viel uiteindelijk op tonijn (dit werd herhaaldelijk bevestigd, ook nadat de pakken voer waren verwisseld).



samen testen

Pieper ligt meestal boven op het bed te slapen, maar als er iets aan de hand is, komt ze vaak rap naar beneden (ze heeft hier een extra zintuig voor - zodra er snoepjes worden geserveerd, of de deur naar de tuin opengaat is ze er opeens). Zo ook nu. Elrond stond nog bij zijn tonijn te dralen, maar Pieper liep kordaat op de lam af en begon deze open te knagen. Elrond kwam kijken wat ze aan het doen was (maar ging later toch terug naar zijn tonijn).

Hoewel wij nog geen duplicaat experiment hebben uitgevoerd trekken wij de volgende voorlopige conclusies:
1) Elrond verkiest tonijn boven kip en lam
2) Pieper verkiest lam boven kip en tonijn

Meer experimenten zijn nodig om verdere conclusies te trekken (mogelijk is de voorkeuze heel anders in een ander seizoen).

De pakken zitten inmiddels achter slot en grendel - behalve de lam, die zit in het blik, omdat Pieper hem opengeknaagd had en we weten dat ze niet houden van laffe, aan de lucht blootgestelde brokken.

Annemieke.

Een fantastische test, vinden wij! En zo wetenschappelijk aangepakt!
Wat gaat u nu trouwens met die zak "kip" doen?
de redactie.

Slaap

Onze bioloog schreef onlangs dat katten zo heerlijk kunnen slapen. Ook ik kan hier genietend naar kijken. Hierboven Elrond slapend in zijn hangmat. Hij hangt er inderdaad half uit, maar zo ligt hij wel vaker. Hij brengt heel veel tijd door in deze hangmat - meestal begint hij er helemaal in en gaan er al slapend steeds meer ledematen over het randje :)

Annemieke.

Dozen.

Katten houden van dozen. Die van ons in elk geval wel.

In deze doos werd ooit een bos bloemen bezorgd - zo'n 4 jaar geleden. De katten vonden hem geweldig, zeker toen we hem op de kast zetten, zodat ze een "grot" hadden en de boel konden overzien. Pieper heeft trouwens wel een rare manier van erin gaan. Elrond springt altijd over de zwarte stang (van de kast) heen en gaat dan de doos in. Pieper gaat altijd onder de stang door. Toen ze nog klein was, was dat de enige manier, maar ze heeft dit dus niet aangepast nu ze wat groter is en moet zich echt onder die stang doorpersen (het gaat NET). Gelukkig heeft ze een poot-steuntje in de vorm van een dwarsstangetje.

Dit is een jongere doos - hierin werd het kerstpakket van het hij-mens afgelopen jaar gepresenteerd. Ook hier springen ze af en toe in - maar ze gaan er niet in slapen zoals bij de "bloemendoos".

De grote doos uit een eerder bijlage-bericht (waar de afgedankte krabpaal in lag) is inmiddels afgevoerd. De krabpaal is er nog wel - Pieper gebruikt hem nog steeds regelmatig.

Annemieke

Project kat in sneeuw.

Er was flink wat sneeuw gevallen in de Haarlemmermeer en de tuin was bedekt door een dikke laag. Onze katten hebben een groot deel van hun leven op een flat gewoond en zijn zodanig niet bekend met het fenomeen sneeuw. Dit was dus een uitgelezen kans voor een eerste kennismaking.

Elrond en Pieper trekken niet zoveel met elkaar op (Elrond zit meestal beneden en Pieper boven), maar als er iets nieuws te ontdekken valt zijn ze vaak toch samen. Pieper is meestal de meest dappere van het tweetal.

Zo ook ditmaal: als eerste waagde Pieper zich in de sneeuw. Eerst leek het leuk, maar toen zakte ze tot haar buik in de sneeuw en was de lol er snel af. Ze rende zo snel terug dat we geen tijd hadden om een foto te maken.

Wel het bewijs dat ze echt buiten geweest is: pootafdrukken in de maagdelijke sneeuw.

Een hele tijd later (nadat de deur weer dicht geweest was, want het werd koud), wilde Elrond ook wel eens kijken. Hij heeft ongeveer 5 minuten voor de open deur staan twijfelen voordat hij naar buiten ging.

Maar toen ging hij ook best ver buiten. Hij maakte een enorme sprong de tuin in. Toen zakte hij de sneeuw in...en even later smolt er vermoedelijk wat sneeuw en kwam dat op zijn pootjes...in elk geval schrok hij plotseling heel erg en sprong een meter recht de lucht in (helaas geen foto). Daarna was hij met de snelheid van het licht weer binnen en zag je hem denken "Waarom hebben ze het buiten ineens zo vervelend gemaakt?". Hij heeft een tijdje boos in een hoekje gezeten...

Gelukkig is Elrond niet zo heel slim en is zijn geheugen beperkt. Een uurtje later lag hij alweer gezellig naast me op de bank en was alles koek en ei.

Ingezonden door Annemieke

Het kattencafé.

Reportage vanuit het buitenland

Tijdens onze vakantie in Japan zijn wij (Annemieke en haar man) in Osaka op bezoek geweest bij een kattencafe. Omdat de meeste Japanse steden nogal dichtbevolkt zijn, de grond duur is en de huizen (dus) erg klein, kunnen veel mensen geen huisdieren nemen. Om toch aan je dagelijkse portie aai te komen, kun je dan naar een kattencafe - een plek waar 20-30 katten wonen! (Ik dacht eerst ook dat het een plek was voor katten om drinken te kopen en gezellig wat te praten, maar dat is dus niet zo).

Met behulp van de receptie in ons Hotel hadden we ontdekt wat het adres was (we hadden alleen de Japanse tekens en daar konden we natuurlijk niet zo heel veel mee). Het was vlakbij een metrostation en toen we rond liepen op zoek naar het kattencafe, zagen we deze twee borden en wisten we dat we op de plaats van bestemming waren.

Zoals vaker in Japan moesten de schoenen bij de ingang uit, moesten de handen worden gesteriliseerd en daarna moesten we entree betalen (voor een verblijf van een uur - inclusief thee met cake en het aaien van en spelen met alle aanwezige katten). Al bij de ingang zagen we twee katten die kwamen kijken wie er nu weer op bezoek kwamen (maar toen waren we bezig met onze schoenen en konden we dus geen foto's maken).

De ruimte bestond uit twee kamers die waren voorzien van kattenhangmatten, kattenklimpalen, kattenbomen etc. Ook stonden er talloze kartonnen dozen (ook Japanse katten houden daar kennelijk van!) en hingen er speeltjes. En er waren natuurlijk hééél veel katten. Over iedere kat hing een verhaaltje aan de muur (in het Japans, dus de inhoud moet ik u helaas schuldig blijven).

Er bestond ook de mogelijkheid een stukje vis te kopen en aan de katten te voeren. Daar wij geen Japans spreken, lukte het ons niet om zelf vis te kopen, maar we konden wel zien hoe een andere bezoeker vis uitdeelde aan de katten. (Dit was trouwens DE manier om de katten te lokken, zoals duidelijk is uit de foto - de katten vonden ons best interessant voor de vis uit het zakje werd gehaald, daarna niet meer...).

Bracht ik u een paar maanden terug nog nieuws over onze eigen Elrond die met een helium vogelballon speelde - de Japanse katten verkiezen uiteraard een helium vis (net als de Japanse mensen zeg maar, die eten ook liever vis dan kip). Dit was trouwens de jongste bewoner van het cafe, nog lekker speels en heel lief.

Verder hebben we nog wat foto's van po(e)serende katten. Uiteraard hebben we nog veel meer foto's, maar het merendeel is niet goed gelukt - wanneer je een foto neemt van meer dan 4 katten is de kans dat ze allemaal stil zitten wel heel erg klein.

Dit vond ik een heel mooie kat. Hij/zij (we hebben deze kat maar een uurtje gezien, dus we werden niet zo vertrouwd dat we het geslacht konden bepalen) lijkt een beetje op Vlinder vond ik (misschien verre familie?). In tegenstelling tot vrijwel alle andere katten, bleef deze wel stil zitten. De kat was ook superaanhankelijk en heel lief.

Dit was een langharig exemplaar dat vooral bezig was met mooi zijn.

Volgens mij was dit "de baas" (zeg maar de Storm van het kattencafe) - hij/zij zat op zijn/haar troon de boel te overzien.

Niet alle katten waren wakker natuurlijk - sommige lagen te slapen verspreid over verschillende plekken (meestal bij voorkeur onder een bank, zodat we geen foto's konden maken).

Zoals gezegd: ook Japanse katten liggen graag in een doos.

Deze kat was een beetje sikkeneurig...maar misschien kwam dat door de gezichtsuitdrukking.

Deze witte versie van Storm kwamen we ook nog tegen. Ik weet niet of het korte staartje bij het ras hoort of dat de staart om andere redenen geamputeerd is (we zagen echter heel veel staartloze katten in Japan - zowel in het cafe als daarbuiten -, dus ik vermoed dat het iets met het ras te maken heeft - hopelijk wordt het niet gedaan omdat het "mode" is, dat zou natuurlijk afschuwelijk zijn). Misschien kan Storm overwegen te emigreren naar Japan - hij zou niet opvallen in elk geval daar met zijn staartloze gedaante.
Zeker weten doen we het niet (vanwege de taalbarriere), maar we hadden het idee dat de meeste katten uit het kattencafe oorspronkelijk uit een asiel kwamen. Degenen die onderaan de rij met introbriefjes hingen hadden namelijk wat verwondingen in meer of mindere staat van genezing en uit de "introductie" briefjes van de verschillende katten zagen we maar bij twee een kittenfoto.
Hoe dan ook: de katten werden goed verzorgd, kregen ruim voldoende aandacht en tijdens het uur dat we er waren hebben we geeneen kattenruzie gezien (zelfs niet toen de vis werd uitgedeeld!). Ook was er continue toezicht vanuit het cafe op de bezoekers.

Voor ons was het halverwege onze vakantie een goede manier om weer even in de nabijheid van katten te zijn (onze eigen haarfabrieken waren ondergebracht bij familie), maar we kunnen ons goed voorstellen dat dit vooral een uitkomst is voor mensen die geen kat kunnen nemen. Het Japanse kattengrit is trouwens ook supergoed! De kattenbak was netjes weggewerkt in een kastje, waar af en toe een kat in/uit ging - met zoveel katten zou je verwachten dat de hele boel zou stinken naar een grote kattenbak, maar dat was dus niet het geval!

Als iemand ooit naar Osaka gaat en ook naar het kattencafé wil: wij weten nu waar het zit en zijn uiteraard bereid instructies te geven.
(zie ook http://blogs.catster.com/the-cats-meow-a-cat-and-kitten-blog/heavy-petting-at-a-cat-cafe/2009/09/12/ voor een verslag in het Engels van een andere kattenliefhebster)