Selfie met Mickey

 

Mickey vindt het heerlijk om kusjes te krijgen.

Jacq.

De moeder van Mickey

Dit is mama Luna, de moeder van mijn Mickey. Ze komt me af en toe opzoeken en een paar aaitjes halen. Zij en Mickey neuzen even en gaan ieder hun eigen gang.

 

 

Dit is Mickey

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jacq.

Look-a-like van Cera?

Ingezonden door Jacq.
Wie stuurt er nog meer look-a-likes van Katbladbuurt-katten in?!

In 't zonnetje

Twee genietende haarfabrieken, Mickey en Moppie, in de tuin in het zonnetje.

Jacq.

Hello Kitty

Annemarie en Johan, de mensen van mijn oppashond Bram, hebben een nieuw poesje. Twee jaar geleden is hun vorige poes Jonas overleden. Het nieuwe katje heet Hello Kitty, hij is ongeveer zeven maanden oud en nog niet gecastreerd. De naam is verzonnen door hun vierjarige dochtertje Ella, dat gek is op alles van Hello Kitty. Ik weet niet of het poesje zelf de naam zou hebben uitgekozen...

Hij komt uit Assen en is meer dood dan levend gevonden toen hij ongeveer acht weken oud was. Hij zag er zo slecht uit dat Amivedi twijfels had of hij nog wel opgelapt zou kunnen worden. Maar gelukkig heeft de dierenarts zijn uiterste best gedaan en is het nu een lief, speels en parmantig katertje. Voor vreemde mensen is hij nog wat bang, en ook voor Johan. Maar voor Annemarie en Ella helemaal niet en hij zoekt juist graag hun gezelschap.

Ik hoop van harte dat hij het heel goed gaat krijgen!!

Jacq.

Thijs zoekt huis

Thijs, de rode kater zoekt een nieuw gouden mandje. Hij is ongeveer 6 jaar en graag buiten.

Hij is nu al tijdje veel in mijn tuin en slaapt af en toe in mijn fietsmandje dat aan het stuur hangt. Het baasje, Simone, heeft geen kattenluikje (mag niet van de huisbaas) en doordat zij hele dagen werkt, is het voor Thijs niet prettig om niet te kunnen kiezen of hij binnen of buiten wil zijn. En daarom wil hij niet meer bij haar wonen. Ze moet hem ophalen in kattenmand en zodra hij de kans krijgt, ontsnapt hij naar buiten en laat zich niet meer zien.

Binnen is hij superlief weet ik van het baasje. En ik merk ook nu hij mij wat langer kent, dat hij heel aanhankelijk is en graag kopjes geeft en ondertussen allerlei soorten miauwtjes laat horen. Heel erg leuk en aandoenlijk. Ik kan hem echt niet erbij hebben, aangezien ik al twee katers heb en die moeten hem helemaal niet. Mijn Mickey durft zelfs niet meer achterom door het luikje te komen als Thijs in de tuin is.

En buiten is hij echt het mannetje, zoals veel katten: binnen erg lief en buiten een dondersteen.

Ik hoorde van Simone dat ze binnenkort gaat verhuizen en een appartement heeft gekocht op de vierde etage. En dat betekent dat Thijs helemaal niet meer naar buiten zou kunnen... Dat is geen optie natuurlijk.

 

Wie wil deze prachtige en lieve kanjer?? Ik hoop van harte dat hij een gouden mandje vindt bij lief baasje die zijn/haar best doet om Thijs een aangenaam leven te geven.

 

Hier wat informatie die Simone over Thijs gaf:

 

Thijs is een jaar of zes. Kwam vier jaar geleden zomaar aangelopen bij een vriendin en heeft daar een week voor de deur gezeten. Op zoek gegaan naar zijn baasje, maar niemand die hem als vermist had opgegeven. Dus had ik 'm in huis genomen. In het begin moesten we erg aan elkaar wennen en elkaar een beetje leren kennen. Want Thijs heeft wel een gebruiksaanwijzing. Zo kan je hem bijvoorbeeld niet op zijn buik aaien, want dan haalt hij uit en goed ook. Maar als je dat eenmaal weet is het de liefste kat die je je maar kan wensen! Erg aanhankelijk en vindt het heerlijk om schoot te zitten. Hij is gek op brokjes, maar het liefst eet hij whiskas maaltijdzakjes. Ook snoept hij weleens van mijn chocoladetoetje mee. Vindt hij lekker!

Thijs gaat graag naar buiten en wil dan ook graag laten zien dat hij de baas is. Hij gaat helaas niet zo goed met andere katjes samen.

Al met al een superlief beest, dat graag alle aandacht opeist!

simonevlasveld@hotmail.com

 

Jacq.

 

Koetje, de eerste kat van Jacq.

Mijn eerste kat heette Koetje. Ik was destijds twintig jaar en net op kamers in de Katbladstraat (een paar huizen bij mevr. Katblad vandaan!). Een vriendin van mij had een zwangere kat, en toen het nest geboren was mocht ik er één uitkiezen. Ik koos Koetje omdat hij qua tekening precies op een koe leek en hij had zo’n mooi bol koppetje. Helaas heeft Koetje niet lang bij mij mogen zijn want toen ik op een dag thuis kwam, lag er een briefje in de bus of ik naar het opgeschreven adres kon komen. Het waren de overburen die vertelden dat Koetje was aangereden door brommers. Ze hadden hem in een doosje gelegd zodat ik hem mee kon nemen. Ze vertelden ook dat een aantal jongens op brommers mijn Koetje met opzet achterna hadden gezeten en hadden aangereden. Ongelooflijk!

Hij was nog erg jong, een maand of drie, en eigenlijk nog te jong om naar buiten te laten. Maar ik was nog te jong (blijkbaar) om dat te weten en dacht dat ik er goed aan deed.

Al met al heeft Koetje een maand bij mij gewoond.

Na dit vreselijke voorval heb ik geen haarfabrieken meer genomen tot vier jaar geleden. Maar mijn Mickey en Moppie zijn oud genoeg om naar buiten te gaan en zij letten gelukkig goed op.

Mijn eerste kat was een superlief dier maar helaas door mijn onwetendheid is hij wel heel erg jong overleden....

Groetjes Jacq.

Moppie met duif

Ik kwam thuis en zag in de woonkamer Moppie en heel veel veren. Ik hoorde gegrom en tot mijn schrik zat Moppie zich te goed te doen aan een duif. Hij had hem half opgegeten.

De 1e reactie was om de duif af te pakken maar ik bedacht me. Als ik dat doe, rent hij weg met duif en al en zou er een chaos aan veren en weet ik wat door mijn hele huis gaan. Doordat hij op 1 plek bleef om te genieten van zijn vangst, was het daarna relaxter om op te ruimen.

Mickey kwam ook binnen en was natuurlijk ontzettend nieuwsgierig maar hij bleef door het gegrom van Moppie uit zijn buurt en verschanste zich onder het tv meubel.

 

Toen Moppie klaar was en er alleen nog restjes waren, kwam Mickey een kijkje nemen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En daarna kon ik gaan opruimen... 

Moppie is een ervaren duivenvanger want dit was niet de 1e keer.

 

Jacq. 

 

Schatje

Ik liep vanmorgen met mijn hondje Quinti te wandelen, en mijn katten Moppie en Mickey liepen als gewoonlijk mee, toen ik dit jonge poesje tegen kwam. Ik heb haar al eerder gezien want ze is van de mensen waar Mickey vandaan komt.
Ze is een vrijkous en wil graag uitgebreid geaaid worden. Ik weet (hoorde ik van het mens van Mickey) dat Schatje op een bouwterrein liep waar de man werkte en dat ze direct op zijn schouder klom en er niet meer vanaf wilde. Hij belde naar huis, vertelde het verhaal en de vrouw zei meteen: "Neem maar mee, we houden haar". Natuurlijk hebben ze gecheckt bij de dierenarts of ze een chip had en zijn op allerlei sites geweest om te kijken of ze gemist werd. Maar nee. De dierenarts denkt dat ze, toen ze werd gevonden, 3 maanden was. Nu is ze 4 maanden.
Ze is (nog) nergens bang van (wel voorzichtig) en is ook niet bang voor mijn Quinti. Maar haar mensen hebben ook 2 honden; ze is gek op ze en ligt naast ze in de mand. Verder hebben ze een oudere poes, Luna, de moeder van mijn Mickey....

Groeten,
Jacq.

Storm, de tornado in huis

Ik was een paar weken geleden op de verjaardag van een vriendin, Eline, en zij heeft sinds een half jaar een nieuw poesje, Storm genaamd. En hij maakt zijn naam wel waar: hij raast als een tornado door het huis! En hij is gek op spijkerbroeken. En laat ik dat nou net aan hebben. Hij was daardoor niet bij me weg te slaan en zijn nageltjes ook niet....hij vond het heerlijk om op me te jumpen en zijn nagels aan mijn broek te scherpen...auw!

Storm is ook goed op het fitnessapparaat!

Eline heeft altijd katten gehad en haar laatste 2, de Dikke en Dalton, zijn een aantal jaren geleden overleden. Maar als echt poezenmens kon ze de verleiding niet weerstaan toen ze de kleine Storm zag. Ik vind hem ook heel mooi en zijn vacht is mooi getekend. Het is een katje om verliefd op te worden en ik vond het leuk om hem gezien te hebben.

Jacq.

Moppie neemt kattenluik mee...

Moppie kwam door het luikje naar binnen en kwam de huiskamer binnen. Toen ik opkeek zag ik dat hij letterlijk het luikje mee had genomen. Ik lag in een deuk!

Op de andere foto zie je dat hij onder het bed kruipt en dat het luikje blijft steken tegen het bed aan. Grappig hè? Moet alleen wel nieuw luikje kopen...

Jacq.

Grote Rode

Mevrouw Jacq. heeft af en toe een gast in haar tuin en zij noemt hem de Grote Rode. Nadat zij hem een paar keer lekkers had gegeven, was hij niet meer weg te slaan. Uiteraard ergerden haar eigen katten Moppie en Mickey zich rot aan de aanwezigheid van deze dominante jongen, dus besloot Jacq. haar gast niet meer te tracteren op hapjes, in de hoop dat hij dan wel zou wegblijven. Maar helaas! De Grote Rode houdt vol!

Hierbij de groetjes van de Grote Rode. Hij komt toch nog af en toe langs om te kijken of hij wat brokjes kan scoren. Maar ik geef hem nu al aantal maanden niets meer want hij werd steeds brutaler en mijn Moppie en Mickey zijn bang voor hem. Ze wilden niet meer door het luikje naar buiten. En ik weet dat de Grote Rode een eigen huis heeft en niets tekort komt. Hij is trouwens in deze buurt De Schrik v/d Buurt. Alle katten deinzen achteruit als hij eraan komt.

Mickey in de herhaling

Hierbij het bewijs dat Mickey wel degelijk graag in de sneeuw rondbanjert. Ja, deze keer dus geheel vrijwillig. Wij danken Jacq voor de door haar genomen moeite.
Wie volgt???

Vindt Mickey het wel leuk in de sneeuw ???

Hierbij een foto van Mickey in de sneeuw. Hij gaat veel naar buiten en loopt nog steeds mee als ik Quinti, mijn hondje, uitlaat. Ik heb wel het idee dat hij het leuk vindt.

Jacq

Pikant detail is dat wij uit betrouwbare bron vernamen dat Mickey voor deze foto in de sneeuw werd teruggegooid door Jacq, terwijl hij net binnen was gekomen. En dat dus voor de foto! Vandaar dat hij er zo raar bijstaat! Graag ontvangen wij van Jacq nog een foto waaruit blijkt dat Mickey het echt leuk vindt om in de sneeuw te banjeren!

Zoekplaatje: Moppie in de sneeuw

 
















Moppie gaat liever onder de struik liggen/zitten dan dat hij door de sneeuw gaat lopen.

Mee naar Texel.

Ik was afgelopen weekend op Texel met mijn vriendin, haar neefje en zijn vriendin in het familiehuisje. En natuurlijk ging Nelson, de wit/zwarte kater van 4 jaar mee. Hij is dat gewend van jongsaf aan. In het reismandje gaan vindt hij geen probleem. Hij laat geen kik. Maar als hij door heeft dat hij naar de dierenarts gaat, mauwt hij de boel bijelkaar! Ze moeten hem zelfs platspuiten want hij is niet te houden.

Nelson vond het heerlijk om weer op Texel te zijn. Hij is dan eindelijk vrij om te gaan en te staan waar hij maar wil. Hij woont doorgaans in hartje Amsterdam en kan daar niet naar buiten, er zijn alleen 2 kleine balkons. Hij dook meteen de tuin in en ging alles besnuffelen en onderzoeken. Hij slaapt de hele dag niet; hij rent, speelt en jaagt. Wat ook leuk is dat, als de hond van de buren zich laat zien in de tuin, hij hem opjaagt en wegjaagt uit de tuin! Knappe Nelson! Verder liggen er vaak muizen voor de deur. Hij probeert zelfs konijnen te vangen maar dat is (nog) niet gelukt. En vogeltjes vangen ook niet. In het begin was Nelson wat schuw maar hij draaide bij en kwam kopjes geven.

's Nachts moet Nelson binnen blijven en dat vindt hij niets. Hij blijft eindeloos mauwen, hij kan en wil niet accepteren dat hij binnen moet blijven. Dat doet hij de laatste tijd ook in Amsterdam. Hij mag daar in het trappenhuis (ze wonen 3 hoog), en vangt daar ook muizen, maar nu gaat hij voor de benedenvoordeur zitten en blijft mauwen. Dat vind ik triest voor Nelson, zeker omdat ik gezien heb hoe gelukkig hij is op Texel en als ik hem buiten zie rondstruinen. Het kan zijn dat ze in de toekomst gaan verhuizen naar een benedenwoning met tuin zodat Nelson alsnog zijn eigen Texel krijgt! Ik hoop het van harte.

Jacq.

Ik noem hem Beer, deel 2.

Er is wel wat veranderd na mijn vorige stukje. Zoals jullie hebben kunnen lezen in het lkb van afgelopen donderdag, heb ik Beer naar het asiel gebracht en postertjes gemaakt en opgehangen in mijn buurt. Helaas heb ik hem naar het asiel moeten brengen. Ik dacht in eerste instantie dat het prima ging, dat Beer goed samen kon zijn met mijn 2 katten, Mickey en Moppie. Maar dat was niet helemaal zo. Mickey vond het allemaal prima maar Moppie trok zich meer terug, ging vaker naar buiten en at bijna niet meer. Zeker dat laatste is vreemd want Moppie is een vreetbak! Dus moest ik toch de beslissing nemen om Beer naar het asiel te brengen. Ik was ondertussen ook op de site ‘vermiste dieren registratie’ gaan kijken en daar zag ik 2 advertenties met een beschrijving die erg op Beer leken. Ik heb zowel gebeld als gemaild en kreeg na paar dagen van 1 mens een mail waarin ze schreef dat het haar kat niet was omdat hij al weer terug was (ze was vergeten de advertentie te deleten). Van het andere mens heb ik niets gehoord. Met pijn in mijn hart heb ik Beer afgelopen maandag naar het asiel gebracht. Hij was, logischerwijs, erg gespannen zodat er niet gekeken kon worden of hij een chip had. Ik ben meegelopen naar de ruimte waar hij zou komen. Wat zaten er veel katten! Zo triest om te zien. Ze zijn zo lief en mooi allemaal, ik gun ze allemaal een gouden mandje… De volgende dag kon ik bellen want dan was de dierenarts geweest zodat ik meer info zou krijgen. De medewerkster vertelde dat hij nu ingeschreven staat onder de naam Beer omdat hij geen chip had, hij geschat wordt op ruim 2 jaar, hij gecastreerd is (toen ze hem zagen dachten ze dat hij misschien niet gecastreerd was omdat hij zo’n dikke kop had) en dat hij heel lief en aanhankelijk is. Over een paar weken ga ik weer bellen om te checken hoe het gaat en of er hopelijk een eigenaar is gekomen. Nu ook maar afwachten of het ophangen van de posters succes heeft. Laten we het hopen want als kattenliefhebber wil je dat alle katten goed terecht komen.

Groetjes Jacq.

Ik noem hem Beer...

Er is weer een nieuwe kat bij mij in de tuin sinds een maand. Ik weet niet hoe hij heet en hoe oud hij is maar ik noem hem Beer omdat hij zo'n lekker bol koppetje heeft, zodat ik hem automatisch Beer noem. Hij ziet er weldoorvoed uit dus ik neem aan dat hij ergens een baasje heeft. Maar ik zie hem continu in mijn tuin zitten en hij komt ook door het kattenluikje naar binnen om het eten van Mickey en Moppie (mijn 2 katers) op te eten. Hij slaapt zelfs 's nachts op een stoel in de gang.

Eerst was hij heel schuw maar ik kan/mag hem nu sinds 2 dagen aaien. Daar geniet hij erg van, hij knort er zelfs bij. Hij is heel relaxed naar mijn 2 katten. Als 1 van hen door het kattenluikje komt en Beer zit er vlakbij, kan hij er gewoon doorheen komen zonder dat er gemept wordt. Er is helemaal nog geen onvertogen woord gevallen. Mijn katten zijn ook tolerant naar hem.

Ik ben al naar de site van Amivedi gegaan om te kijken of iemand een zwarte kat kwijt is, maar helaas is dat niet zo. Nu ga ik maar in mijn buurt rondvragen of ergens iemand een kat mist. Mocht dat niet zo zijn, zal ik laten checken bij een dierenarts of hij een chip heeft. En zo niet, tsja dan weet ik het even niet. Ik vind het moeilijk om hem naar het asiel te brengen omdat uit onderzoek blijkt dat zwarte katten niet gewild zijn door mensen. (Dat was een tijdje terug te lezen op teletekst.) Dat gaat trouwens ook op voor zwarte honden. Zowel de zwarte kat als zwarte hond blijven het langst in het asiel en vinden dus het minst snel een nieuw baasje. Erg triest, vind ik. En ik hecht me al een beetje aan Beer en Beer een beetje aan mij dus het moet niet al te lang meer duren, anders ben ik misschien wel genoodzaakt om Beer een gouden mandje aan te bieden in mijn huis!

Ik zal binnenkort laten weten hoe het met Beer verder is gegaan!



Groeten,

Jacq.

Een Avond bij de "Asielzoekers"

Wij hadden al zoveel gehoord over de "Asielzoekers" Mickey en Moppie, dat wij maar eens bij hen op bezoek gingen om hen met eigen ogen te kunnen zien.
Het was een erg regenachtige avond en dus waren beide katten binnen en lagen te slapen.
Mickey (boven) trok zich erg weinig aan van onze komst. Hij wilde wel zijn ogen heel even openen toen wij hem aaiden.



Wij zagen al direct dat Mickey erg bijzondere pootjes heeft: witte vacht met zwarte vlekjes op de tenen en pootzool! Een grappig gezicht!

Moppie was minder blij met onze komst. We hadden hem wakker gemaakt en dat vond hij niet prettig. Daarbij komt ook nog dat hij niet zo van vreemden houdt, dus hij besloot de (huis-)kamer te verlaten. Wij vonden dat erg jammer en zetten de achtervolging in.....

Het bleek dat Moppie altijd honger heeft en zijn etensbakje was leeg, dus was het hoog tijd voor hem om daar eens de aandacht op te vestigen. Later konden wij de Mop wel aaien. Dat kwam omdat wij kattensnoepjes bij ons hadden en die kon Moppie echt niet weerstaan....

Mickey was er trouwens ook niet vies van, maar die kwam voor het lekkers niet van zijn slaapplek af.

Gedurende het nuttigen van een glaasje wijn (door ons), kroop Moppie diverse keren door het kattenluik naar buiten en kwam vervolgens dan weer nat naar binnen. Wij hebben niet helemaal begrepen waarom hij dat deed; het was tenslotte vies weer en donker!

Er was nog een blafbeest ook, in het huis van Mickey en Moppie. Een zij. Ze hield de beide asielzoekers goed in de gaten maar deed verder niet naar tegen hen.

De grootste slaapplek in de kamer was van haar, het blafbeest dus, maar we begrepen dat ze het ook wel toestaat wanneer een haarfabriek zich daar even te rusten legt, hoewel er zat andere plaatsen waren waar een kat heerlijk kan liggen dromen.

Zo was er dit beeldige mandje - heerlijk beschut en lekker zacht - , maar dat werd helemaal niet gebruikt door M en M! Daar snappen wij dus niets van. Op de foto is het niet helemaal goed te zien, maar deze mand leek op een enorme, comfortabele pantoffel die veel beschutting biedt! Maar omdat de mand dus niet werd gebruikt, stond hij weggestopt onder een tafeltje.... Ja, wij trokken 'm stiekem tevoorschijn voor een foto en hebben de "pantoffel" toen weer snel teruggeschoven toen het mens in de keuken bezig was.

Na nog een paar glaasjes wijn en een lekker bord eten, moesten wij helaas weer naar de redactie terug. Al die tijd had Mickey dus liggen slapen, en Moppie had zijn douche-uitjes ook maar beëindigd en had plaatsgenomen op de bank.

Dag Mop! Gelukkig ben je nu niet meer bang voor ons, heh?

Dag Mickey, wij zullen je niet weer wakker maken en komen heus nog wel eens langs, maar dan moet je wel wat actiever zijn, hoor!

En uiteraard bedanken wij Jacq. voor haar gastvrijheid!

Geen goed einde...

Arme Nico…
Ik heb een tijdje geleden verteld over Nico (de rode kater) in de bijlage van het lkb. Hij was weggelopen van huis omdat zijn baasje een puppy in huis had gehaald, en Nico dat helemaal niet op prijs stelde.
Nico lag meestal in een reismand in mijn voortuin maar de afgelopen maanden had hij zich verplaatst naar mijn achtertuin en heb ik de reismand ook daarheen gebracht. Hij kwam zelfs af en toe binnen om even te gaan liggen en een hapje te eten. Maar hij moest niets van mijn katers, Mickey en Moppie, hebben. Hij jaagde ze gewoon het huis uit! Ook al was hij dan 17 jaar met een mank pootje, hij stond zijn mannetje. Het viel me op dat hij erg veel dronk en zijn achterkantje zat vol met poep die in zijn haren was blijven vastzitten (hij kon zich niet meer goed schoonhouden), dus het leek me een goed idee om de dierenbescherming in te schakelen zodat Nico op hun kosten naar de dierenarts kon. Na veel telefoontjes wilden ze wel langskomen en kijken wat ze voor Nico konden doen, maar ze wilden ook kijken of het baasje met Nico naar de dierenarts wilde (en ze dus zelf voor de kosten zou opdraaien). Ik heb ook het baasje geprobeerd te bellen en ben naar haar huis gegaan maar dat leverde niets op (nam telefoon niet op en deed de deur niet open). Ik zat ermee omdat ik, naast dat ik over Nico’s gezondheid inzat, me ook zorgen maakte over het steeds kouder wordende weer. Maar afgelopen dinsdag kwam Nico niet meer naar zijn hokje (’s ochtends had ik hem nog eten gegeven, geborsteld en geaaid) en de volgende dag ook niet. Ik ben hem gaan zoeken in de buurt, steeds in zijn hokje gekeken of hij er al weer was maar Nico was nergens meer te vinden. Afgelopen donderdag kwam de overbuurman naar me toe en vertelde dat er een rode kat dood was gevonden onder een auto verderop in de straat. Ik schrok me rot! Het kon bijna niet anders dan dat het Nico moest zijn. O, nee! Ik ben meteen in de buurt gaan vragen of mensen meer info hadden. Er was 1 vrouw die een foto gemaakt had van de rode kat en ze zou hem volgende week aan me geven. Ze dacht dat de dierenambulance hem had meegenomen dus ik daar heen bellen. Maar hij bleek opgehaald te zijn door de gemeente reiniging en daar was hij nog. Door de staking van afgelopen woensdag was hij nog niet opgehaald door het destructiebedrijf….gelukkig maar! Ik heb het baasje gebeld en warempel ze nam op! Ze was er stuk van en wilde weten of het echt Nico was en zo ja, gaan ophalen om hem in de tuin te begraven. Daarvoor zou ze langs komen bij mij met Nico (als hij het was dan). Later belde ze mij om te vertellen dat het inderdaad Nico was geweest en dat ze hem al had begraven bij haar moeder in de tuin. Dat vond ik wel moeilijk want ik had hem graag nog even gezien. Maar goed, het zij zo. Ik hoopte eigenlijk dat Nico een natuurlijke dood was gestorven maar ze vertelde dat hij hoogstwaarschijnlijk door een auto is aangereden want zijn koppetje zat onder het bloed…. Ze vertelde verder dat ze hem indertijd had gekregen toen hij 3 jaar was, dat hij veel ongelukken in zijn leventje heeft gehad: 2 gebroken pootjes, gescheurd oor, ontsteking in zijn nek en nagels van achterpootje afgescheurd. Dat hij een vechtersbaas was en vaak met schrammen thuis kwam. Toen hij een keer gillend thuis kwam met achterpootje in erg rare stand, zei de dierenarts dat ze het pootje moesten amputeren. Maar dat wilde ze niet en ze is naar Den Haag (orthopeed) gegaan en die heeft het pootje kunnen redden. (Vandaar dus de pen in zijn achterpoot). Ik vond het fijn om te horen dat ze veel voor hem heeft gedaan, alleen erg jammer dat ze dat de laatste tijd niet meer heeft gedaan. Ik vond het niet veel zin meer hebben om haar dat nog in te wrijven. Het was duidelijk dat ze Nico's dood heel erg vond.
Ik ben blij dat ik Nico nog een redelijk goed leven heb kunnen geven, maar het is en blijft zeer triest dat hij op deze manier aan zijn einde is gekomen. Ik ben verdrietig. Arme Nico. Rust maar zacht, lieve Nico....

Jacq.