Bob en Iwan bij de tandarts

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het verhaal van Bob:

Bob was een dikke anderhalve maand geleden niet zo lekker en daarom brachten we een bezoekje aan onze dierenarts. Vlak voor vertrek van huis zag ik dat zijn wang wat dik was en bij de dierenarts werd geconstateerd dat bij Bob een bovenhoektand met wortel en al verdwenen was! Verder had hij een gaatje in een kies en was zijn gebit weer aan een reiniging toe. Ik maakte een afspraak om hem anderhalve week later te laten opereren, vlak voordat zijn antibioticakuur ten einde zou zijn.

Een aantal kattenvriendinnen die ik ken via een kattenforum raadden mij aan contact op te nemen met Dr. Knaake, een veterinair specialist in tanden. Ik dacht dat hij alleen in Wageningen praktijk hield, maar gelukkig werkt hij ook twee dagen per week in het gebouw van de dierenambulance in Den Haag, een heel stuk dichterbij!
Omdat Bob steeds terugkerende gebitsproblemen had en onze dierenarts geen röntgenapparatuur heeft om te kunnen zien wat er mogelijk onder zijn nog overgebleven tanden en kiezen was achtergebleven, besloot ik een afspraak voor Bob te maken bij deze specialist. Bob was wel nog vier maanden daarvoor bij de dierenarts geweest en toen, na wat tandsteen wegkrabben, was zijn gebit in orde bevonden. 

Omdat ik geen auto heb en de praktijk niet per openbaar vervoer bereikbaar is, heb ik Ina gevraagd om ons te rijden. Gelukkig wilde ze dat doen, en daardoor kon ze ook gelijk Iwan's gebitsproblemen met deze ontzettend aardige dierenarts bespreken. Hij wilde vervolgens Iwan ook graag zien en tenslotte zijn Bob en Iwan op 1 november allebei geopereerd door dr. Knaake.

Bob heeft nu nog één bovenhoektandje en wat kiesjes over.
Bob was erg zielig na de operatie en mocht alleen gekookte kipfilet, runderpoulet en gekookte koolvis eten. Gelukkig vindt hij kip erg lekker en de poulet ging er gemengd met de kip ook goed in.
Na een paar dagen met goede pijnstilling knapte hij rap op.
Afgelopen vrijdag moesten Bob en Iwan op na-controle komen en de arts was tevreden.
De bekkies van onze katten zijn bijna genezen, het zag er gelukkig allemaal rustig uit.

Inge

Het verhaal van Iwan:

Door Inge kwamen wij dus ook bij dierentandarts Dr. Knaake terecht.
Omdat Iwan nog steeds, ook na het verwijderen van al zijn kiezen, ontstekingen in zijn bek bleef houden, waarvoor hij elke 3 weken een prednison-injectie nodig had, heb ik Dr. Knaake gevraagd of hij er iets in zag om Iwan te onderzoeken en eventueel te behandelen. De tandarts vertelde dat er bij het verwijderen van kiezen bijna altijd wortelresten in de kaak achterblijven, omdat de dierenarts de apparatuur niet heeft om duidelijke foto's van de kaken te maken. Hij wilde Iwan graag zien en als uit de foto's bleek dat er inderdaad nog resten aanwezig waren, wilde hij Iwan behandelen, met de hoop dat hij dan zonder prednison zou kunnen.
Er werd een afspraak gemaakt voor Bob en Iwan op dezelfde dag, zodat we niet telkens heen en weer hoefden te rijden.

 

Nadat we de jongens in de behandelkamer hadden achtergelaten gingen wij naar huis, we zouden een telefoontje krijgen als ze opgehaald konden worden, dat zou wel ongeveer 3 a 4 uur duren.

En zolang duurde het inderdaad.
Iwan en Bob kregen nog wat pijnstilling en Inge en Jaap en ik kregen een papier met instructies en wat medicijnen mee en toen gingen we weer terug naar Leiden.

Iwan was, net als Bob, best zielig na de operatie; hij moest dezelfde dag nog wat eten, maar helaas lustte hij geen van de door de dokter opgegeven opties. Toen hebben we hem maar wat gourmet gegeven, waar hij een paar kleine hapjes van nam. De volgende dag mocht hij nog niet naar buiten, maar als dat wel had gemogen had het niet uitgemaakt, hij bleef lekker bij de kachel liggen en gelijk had hij.
Toen hij ging overgeven van de pijnstilling zijn we daar maar mee gestopt, toen ging het beter met hem, hij at iets meer en hij keek iets minder zielig. Hij heeft nu alleen nog maar 2 onderhoektanden over, verder is zijn bek leeg. Toch kreeg hij het voor elkaar om na 10 dagen weer droge brokjes weg te krijgen.
Het gaat nu, na de controle, goed met Iwan, hij is weer aardig opgeknapt; nu maar afwachten of hij geen prednison meer nodig heeft. We hebben goede hoop, zijn bek zag er rustig uit.

Wij zijn erg blij dat Inge ons bij deze dierenspecialist heeft gebracht.
Dankzij haar heeft Iwan nu weer een kans op een medicijnvrij leven.

Ina

Kat in kat

 

Ingestuurd door Inge

Boterham Bob

Bob:
Van de week zaten mijn baasjes naar Southpark te kijken en zagen toen allemaal katten met boterhammen voorbij komen.
Dat vonden ze zo geweldig dat ik ook een boterham op mijn kop kreeg.
Eerst vond ik het niet zo leuk maar ik schijn nu helemaal hip te zijn want mijn ene baasje heeft me op facebook gezet en nu krijg ik iedere dag fanmail.

Mijn vrouwtje was overigens niet thuis toen ik zo op de foto moest:

 Ingezonden door Inge

Nebukad(t)nezar, de eerste kat van Inge

In memoriam: Nebukad(t)nezar

Ik was 6 jaar toen er zomaar opeens een poes verscheen in het flatgebouw waarin ons gezin woonde, hongerig en bang. Ik mocht haar gelukkig eten geven: worst en melk!

Na weken zeuren (mijn ouders waren stellig in hun “nee”) mocht ze uiteindelijk toch bij ons komen wonen. Omdat zij al een flinke poes was vroeg ik een oudere buurjongen haar bij ons binnen te brengen.

De poes was doodsbang en kroop onder onze bank. Daar heeft zij wel een jaar lang de meeste tijd doorgebracht. Omdat mijn ouders nooit eerder een poes gehad hadden en ook helemaal geen idee hadden van de verzorging of naamgeving, werd zij na lang beraad “Nebukadtnezar” genoemd.

Nebukat, zoals zij al snel genoemd werd, was een prachtige, glanzende, zwarte poes met witte bef. Zij liep graag over het randje van het kozijn van het raam (wat mijn moeder ’s morgens opende om de stofdoek uit te slaan) naar het balkon. Dat ging altijd goed, op één keer na toen zij twee verdiepingen naar beneden viel. Gelukkig mankeerde ze niks!

Nebukat heeft in haar leven bij ons vele andere dieren leren kennen. Zij tolereerde andere katten (die later door mijn moeder en mij eerst stiekem binnengesmokkeld werden, maar dan toch weer erg welkom waren), marmotten, hamsters en een konijn. Het konijn - wat eigenlijk een dwergkonijntje zou moeten zijn volgens zijn vorige eigenaar - bleek na een paar maanden toch echt een Vlaamse reus. Knabbel gebruikte de kattenbak en was dol op Nebukat. Zij vond het goed dat hij haar volgde, maar wanneer hij te dichtbij kwam zette ze haar poot op zijn neus: tot hier en niet verder!

Wat me ook goed is bijgebleven van haar, is hoe dol mijn vader op haar was (“nee ik hou niet van katten”, bleef hij volhouden bij iedere kat die bij ons kwam), en zij op hem! Wanneer hij ‘s avonds in zijn luie stoel zat lag zij boven op hem en likte zijn oor. Iedere avond!

Ik kan zoveel verhalen over haar vertellen; ze is 23 jaar geworden.

Vandaag herdenk ik onze Nebukat, maar ook mijn vader…

Inge

Sofietje

Lief klein Sofietje meisje, je mocht maar 13 maanden oud worden.
Maar wat is er veel van je gehouden en van je genoten.
Wat was je lief! Hartverscheurend lief.
Je hoefde je naam maar te roepen en je spinde al.
Dol op knuffelen en altijd dicht in de buurt van Marlies.

Het doet pijn lieve schat, dat je zo plotseling uit het leven bent gerukt.
Je laat een enorme leegte achter en een diep verdriet.

Dank je wel klein poppetje, voor alle blije vrolijke dagen,
voor alle kattestreken die je ook uit haalde, vooral bovenop je medekat-bewoners springen!
En je zachte miauwtjes als je sliep en je werd even wakker. 

Lief klein Sofietje, we zullen je nooit vergeten.

Je leeft verder in ons hart.

Inge

Door Inge geschreven voor Marlies.
Sofietje werd buiten gevonden, dood. Er was niet aan haar te zien wat er met haar gebeurd was.

De redactie wenst de mensen van Sofietje en natuurlijk ook Inge heel veel sterkte. Heel verdrietig dat ze maar zo kort van Sofietje hebben kunnen genieten.

Bill aan het werk.

Ik heb vorige week een flesje met een gaatje aan de onderkant aan een elastiek opgehangen en daar doe ik dan Bill zijn lievelingsbrokjes in.



Het is een groot succes, hij vindt het echt leuk om zo voor zijn brokjes te "werken".

Groetjes,
Inge

Bob, Bill en Sofietje.

Bob en Bill zitten hier bij hoge uitzondering gebroederlijk naast elkaar want we hadden net een verse Ikea-food tas. Bill ligt er liever in en Bob het liefst erop. Bob is ruim een kilo zwaarder dus hij wint! Zo te zien hebben ze er beide vrede mee...

Sofietje is het nieuwe huisgenootje van vrienden van mij. Ze is nu 10 weken oud en ontzettend lief. Ze komt al als je haar naam roept en miauwt hele verhalen tegen je. De andere 2 volwassen katten in huis zijn nu nog een beetje bang voor Sofietje maar dat komt vast gauw goed want Sofietje is zelf nergens bang voor !

Groetjes,
Inge

Bob en Bill hebben een balkon

Dit zijn Bill en Bob op het balkon.



Dit is Bob!



En dit is Bill!

Bob is ruim 10 jaar en, hij kwam als kleine kitten bij ons wonen, hij was geboren op een volkstuin en helemaal niet gewend aan mensen. Een half jaar na zijn komst kwam Bill ook in huis. Hij was zo klein en grappig dat Bob helmaal vergat om bang te zijn en gelijk met hem ging spelen.
Bob houdt het allermeest van de oudste jongen (mens) hier in huis; die kan alles met hem doen.
Bill is veel avontuurlijker dan Bob, vindt eigenlijk niks eng en gaat meestal gelijk bij nieuw bezoek op schoot want alle schoten moeten uit geprobeerd en alle aandacht is heerlijk!
Zij vinden het erg fijn op het balkon waarop de hele dag de zon schijnt. 's Morgens vroeg, wanneer de zon opkomt, proberen ze de eerste stralen te vangen om vervolgens uiteindelijk languit in de schaduw lekker te gaan pitten, pff, warm!
We hebben ons balkon wel afgezet met kippengaas want beide lieverds begrepen maar niet dat je makkelijk van 2 hoog naar beneden kan donderen. Bob hing vorig jaar aan de buitenkant van het balkon en ik kon hem nog net in zijn nekvel grijpen ....

(Ingestuurd door Inge!)