Gepasseerd...

Japekoppie:
Terwijl ik buiten was, heb jij stiekem sudderlappies opgezet! Ja, ontken het maar niet! En je hebt niet gewacht tot ik weer thuis was om voor te proeven! En nou zijn die lappies verpest door de kruiden die je erop hebt gegooid. En bovendien liggen ze nu in de pan heet te wezen en kan ik dus helemaal niks meer voorproeven!


Ja, ik ruik het best! En het is een grof schandaal! Je hebt me gepasseerd terwijl we nog zo hadden afgesproken dat ik altijd alles mag voorproeven! Kon je nou echt niet wachten tot ik thuis was? Je houdt zeker niet meer van me heh? Nou, ik ga mijn koffer wel pakken! Jij met je snertkrant en je snertcamera! Nee, zak er maar mooi in met je lappies! En ik hoop dat ze hartstikke taai worden en niet te vreten zijn! Snertmens!



Wat zeg je? Krijg ik toch een stukje? Heb je wat voor me bewaard? En mag ik de lapjes als ze gaar zijn ook proeven? Zijn ze niet zo sterk gekruid? Hou je heel veel van me? En nu ik net zo heb staan te schreeuwen ook nog? Evengoed?
Wel, ik vind jou ook lief hoor. Ja, ik ging effe uit mijn bol. Geeft niet heh? Kan gebeuren ja. Beetje spanning door dat nieuwe luik inderdaad. Ligt het in de koelkast, dat stukje om voor te proeven of is het al op kamertemperatuur?

Meer over Max

Mens Floris is bij ons op bezoek geweest om zijn verhaal te vertellen over Max, van wie hij twee weken geleden zo plotseling afscheid moest nemen nadat gebleken was dat Max een tumor had in zijn maag en niet meer te genezen was. Wij wisten niet veel over Max. Ja, wij hadden zelfs nog maar pas geleden ontdekt waar hij woonde en hoe hij heette! Daarom zijn we erg blij dat we u nu nog wat meer over hem kunnen vertellen.... De hier geplaatste foto's zijn gemaakt door Floris.





Toen Max 2 maanden oud was, werd hij door zijn ex-mens "aangeboden" aan Floris. Het ex-mens was de eigenaar van een koffieshop en dus bracht Max zijn eerste maanden door tussen de wiet...

Toen Max in reismand bij Floris arriveerde, zat hij tussen en op de wiet; zelfs in zijn waterbakje lag genoeg om er een flinke joint van te rollen... We kunnen misschien wel veronderstellen dat Max enigszins verslaafd was en dat hij dus moest afkicken. Er lag Floris dus een belangrijke taak te wachten.





Max kwam overigens als "Gizmo" bij Floris in huis, maar daar mens F. dit geen passende naam vond, werd het Max.

Max bleef ongeveer anderhalf jaar binnen. Dit omdat Floris hem niet buiten durfde te laten. De parallelstraat is erg smal en af en toe rijden de wielhuizen er te snel doorheen, maar bovendien is zijn huis vlakbij het gevaarlijke water, en Floris wilde niet dat Max aan al die gevaren bloot gesteld werd als hijzelf naar zijn werk was. Doch Max was tenslotte niet te houden. Nadat Max al een keer door een raam naar buiten was ontsnapt (het dak op waar hij vervolgens niet meer af kon en daar vele uren "vast" zat en kletsnat regende!), en alsmaar bleef aandringen buiten te mogen, begon Floris met hem voorzichtig wat meer vrijheid te gunnen. Gelukkig bleef Max op straat nogal schuw en hoefde Foris niet te vrezen dat hij voor het aanstormende verkeer zou duiken of met vreemden zou meelopen.




Binnen in huis was Max allesbehalve schuw. In deze veilige omgeving voelde hij zich goed op zijn gemak. En alhoewel Max geen schootkat was, sliep hij graag bij Floris op bed en deed hij niet moeilijk als er mensen over de vloer kwamen. En Max groeide en groeide, en werd een flinke kater van vele kilo's boven het gemiddelde, zullen we maar zeggen!

Max heeft een fijn leven gehad bij Floris; ze waren zeer aan elkaar verknocht.



Wij zagen Max pas ongeveer anderhalf jaar geleden voor het eerst in de Katbladstraat en in de Hoftuin rondstruinen, maar omdat we hem maar zo zelden zagen dachten we dat hij van ver kwam en noemden hem de Vreemde. Maar Max woonde dus in de Parallelstraat en in feite dichtbij ons.





Jammer en verdrietig dat wij Max maar zo kort mochten kennen....

Gelukkig hebben wij in die korte tijd wel een serie aardige foto's van Max kunnen nemen en hebben die dan ook op de USB-stick aan Floris overgedragen.

Natuurlijk mist Floris Max enorm. Wij wensen hem nogmaals veel sterkte toe....

Het slechtste in de mens....

Wij durven er nu pas mee naar buiten te komen.... Ja, want het was te vreselijk om te vertellen en wij hebben maandenlang daarna last gehad van nachtmerries en angstaanvallen. Wat was het geval?

Wij hadden bezoek van een niet nader bekend te maken persoon. Zij (ja het was een zij, maar meer vertellen wij niet) had al eerder laten blijken dat zij verliefd was op onze Boez (die toen nauwelijks twee maandjes bij ons was), en dus waren wij gealarmeerd en erg oplettend als zij bij ons op visite kwam.

Gelukkig kregen wij de tip van pleegmoeder (van de Boez) Wilma, dat wij het beste de tassen konden controleren wanneer de verdachte persoon ons pand wilde verlaten. Het niet nader bij de naam genoemde persoon kwam namelijk altijd binnen met flinke tassen waarin zij heel veel goederen kon vervoeren, en dan nog van formaat ook.

Op een dag gedroeg de persoon zich erg nerveus en had erg veel haast om door onze voordeur naar buiten treden, en op dat moment herinnerden wij ons de tip van Wilma. Wij vroegen vervolgens de verdachte om haar tassen te openen. Nee, in de handtas waren wij niet geïnteresseerd, maar die mooie, kleurige boodschappen tas wilden wij wel even inzien.....

Onze ingeving was juist geweest. Bij het openen van de tas ontwaarden wij onze eigen Boez, nota bene tussen de pakjes sigaretten in. Toen wij de verdachte aan een eerstegraad verhoor onderwierpen, gaf zij toe voornemens geweest te zijn onze Boez te ontvoeren. Nee, niet voor losgeld maar gewoon voor de heb.

Omdat de dame in kwestie eveneens peettante is van de redactiekatten, hebben wij verder geen stappen ondernomen richting justitie, maar hebben wij haar vergeven voor haar ondoordachte daad en haar laten beloven nooit meer een dergelijke actie te ondernemen. Ondertussen is onze Boez trouwens ook te zwaar geworden, en zou peettante zich alleen maar een breuk tillen, mocht zij weer op de gedachte komen.
Maar naar aanleiding van deze gebeurtenis willen wij wel de mensen die een klein haarfabriekje in huis nemen het volgende aanraden:
Controleer elke tas voor uw bezoek uw huis verlaat. Vertrouw helemaal niemand, hoe goed uw relatie met de betreffende persoon ook is. Want kleine haarfabriekjes halen nu eenmaal het slechtste in de mens naar boven.....

Igor gaat bij Iwan wonen....

Dit is Igor, 1 van de Heidepoesjes die in Wilma's opvang logeert. Igor komt over 3 weken, als hij goed op gewicht is, naar Leiden. Daar gaat hij wonen bij Iwan en zijn drie dames (poezen). Wat een lekker ventje, niet? En wat leuk dat hij straks in de Katbladbuurt komt wonen! Natuurlijk gaan wij hem daar volgen, maar dat begreep u natuurlijk al.....

Het gevaar van zonnebrand!

Moustaki, onze vakantieliefde....


Een oortje van onze Mouzsch, reeds sporen van ernstige verbranding...

Jazeker, even een serieus onderwerp. Namelijk de gevaren van zonnebrand bij poezen met lichtgekleurde (rose) oren. De hoofdredacteur maakte daar voor het eerst kennis mee tijdens een bezoek aan een vriendin in Spanje, wonend in het dorpje Orgiva in de Alpujarras. Deze vriendin had een paar haarfabrieken rondlopen waaronder ook een witte. En Blanca's oren waren aangetast. Niet zomaar een beetje, nee, het leek alsof er hele happen uit waren en haar mens dacht dat dat door het vechten was gekomen. Ja, want het bloedde dus ook regelmatig.
Blanca lag vaak op het platte dak van het huis in de zon. Daar lag zij veilig want zo konden de honden niet bij haar komen. Maar die veiligheid bleek dus zeer betrekkelijk; de zon was haar grootste vijand!
Bij Moustaki (ons poezenvriendje op Lesbos) zagen wij ook al het begin van schade aan de oortjes. Moustaki, nog maar net een jaartje oud dus. En niemand die zijn oortjes insmeert....
Wij vroegen onze nieuwe redacteur meer informatie te zoeken over deze vorm van kanker.
Hieronder haar bijdrage.


Misschien kunnen de lezers het zich nu al niet echt meer voorstellen, maar nauwelijks meer dan een week geleden maakten wij ons nog zorgen over de oren van sommige van onze katten. En dan niet of ze door de harde wind misschien binnenstebuiten zouden waaien... Nee, de zon brandde toen aan de hemel, we waren zelf de hele dag aan het 'smeren' en we hadden gehoord dat katten met witte of erg dunbehaarde oren ook kans liepen op zonnebrand. En buiten dat dat natuurlijk op zich al erg pijnlijk voor ze kan zijn, kan herhaaldelijke verbranding van de oorschelpen leiden tot huidkanker! Dit kom vooral veel voor onder (zwerf-)katten in warme vakantielanden zoals Griekenland, Italie en Spanje, maar door de klimaatverandering ook steeds meer gewoon hier in Nederland. Oplossing: sunblock op de oortjes! Maar wel even de dierenarts vragen naar een geschikt middel, want veel stofjes in dit soort middelen voor 'menselijk' gebruik zijn niet echt gezond als de kat het oplikt. Vindt u het insmeren overdreven, lees dan maar eens het volgende artikel: http://www.dierenkliniek.com/web/index.php?page=Plaveiselcelcarcinoom_Kat. Ook als u het niet overdreven vindt trouwens best interessant!
Wilt u nog meer weten dan kunt u kijken op:

http://www.cat-world.com.au/SunburnInCats.htm en http://vetmedicine.about.com/od/diseasesandconditions/qt/petsunscreens.htm.

Japekoppie laat weten dat het met warm zomerweer sowieso veel lekkerder is om 's morgens vroeg of 's avonds op verkenningstocht te gaan en van 12.00 uur tot 16.00 uur siesta te houden!
Redacteur Katja.

Griekse bijlage (1)

Ja, sommige foto's kon de hoofdredacteur niet zelf maken! Gelukkig was daar peettante met een echte camera, d.w.z. een grotere, betere enz. Zij kiekte de hoofdredacteur een aantal malen op Lesbos. Hier een schootterraskat. Die waren er maar weinig. Ja, wij hadden brokjes bij ons...


De Mouzsch aan het klimmen om de tas te kunnen controleren op de inhoud. Zo kregen wij heel wat nageltjes in ons lijf!


De hoofdredacteur kiekt de Mouzsch op het hotelterras, peettante kiekt weer dat gebeuren.

De Mouzsch wist de brokjes ALTIJD te vinden.

Op het balkon dus.......

En nogmaals op het balkon. Ondertiteling verder niet nodig, dachten wij.....