Verdrietig nieuws.

Van Priscilla en Danny (de mensen van Hummel) kregen we het bericht dat zij hun oudste kat Chiel vorige week donderdag hebben moeten laten inslapen. Hij had een tumor in zijn kop waar hij steeds meer last van kreeg... 

Wij wensen Chiels mensen heel veel sterkte met hun verdriet. Hier bij het Katblad kunnen wij ons allemaal goed voorstellen hoe moeilijk het is als je kat zo ziek is dat er niets anders overblijft dan hem te laten gaan.

Te mager of niet ?

Er loopt sinds een maand of twee een nieuwe rooie bij mij in de buurt. Als ie geen bandje om had zou ik denken dat het een zwerfkatje was: ik vind hem namelijk erg mager. Wat vinden de lezers?

Ik moet wel zeggen dat zo'n slank beestje, ondanks zijn bandje, veel meer de indruk van een 'wild dier' zoals bijv. een panter wekt, dan wanneer je zo'n weldoorvoede huiskat ziet rondbanjeren...  Maar ik maak me toch wel zorgen om dit katje...krijgt hij genoeg te eten, heeft hij misschien lintworm of ergere aandoeningen ? Of komt het gewoon omdat hij nog niet gecastreerd is...

Katja

Gekwakkel...

Faffie:

Een interview voor de bijlage ? Moet dat per se nu ?  Ik voel me al niet zo lekker en met die hitte wordt het er echt niet beter op. Stop nu maar met dat gevraag of , beter idee, ga Snuitje er maar mee lastig vallen.

Snuitje:

Huh ? Izzerwat ? Of ik bereid ben tot een interview ? Hou op zeg, ik lig net te slapen ! Ik ben gewoon uitgeput zo om deze tijd van de dag. Moet ik me 's ochtends vroeg maar wat rustiger houden zeg je ? Niet zo heen en weer lopen te darren ?  Misschien moet ik een extra pilletje voor m'n schildklier ofzo, vraag dat maar eens aan de dierenarts ! Of beter, ga die dierenarts eens interviewen als je het daar zo gezellig vindt, in plaats van ons er telkens heen te slepen ! Nou, welterusten, ik slaap weer verder als je het niet erg vindt. En als je het wel erg vindt ook trouwens.

Muis ?

Mimi:

Ik heb jullie nog steeds niet het vervolg verteld van mijn heldhaftige muizenvangactie in maart dit jaar. Ja, ik weet dat de eerste helft van dit verhaal door mijn buurvrouw verteld is, maar ik dacht dat ik nu zelf maar het vervolg moest vertellen, om nu tenminste een beetje mijn kant van het verhaal te kunnen belichten.

In het vorige verhaal kwam het namelijk een beetje stom over dat ik de muis binnen had laten ontsnappen en dat ik vervolgens geen pogingen meer had gedaan om hem weer opnieuw te pakken te krijgen. Nou moeten jullie weten dat het hier geen gewone muis betrof...

Okee, ik had dat zelf misschien ook niet meteen door, vandaar dat ik zo dom was om diezelfde middag nog zo'n muis te vangen (gelukkig was de buurvrouw zo slim om mij met die muis meteen weer door het kattenluik naar buiten te sturen).

Maar die eerste muis had zich meteen heel goed verstopt in huis en werd pas ongeveer drie weken later weer door mijn mens gesignaleerd toen hij hard door de keuken rende en zich achter de koelkast verschanste. Toen mijn mens de koelkast wegtrok (waarbij de muis zich snel weer achter een andere kast verstopte) wist ze niet wat ze zag: onder en achter de koelkast lag het vol met keutels en met kattebrokjes die die vieze vuile dief van mijn schoteltje had gejat !

Ik wist natuurlijk allang dat dat beest nog steeds in ons huis rondliep, maar ik deed net of mijn neus bloedde. Ik had gezien dat hij nu zo groot werd dat het me toch nooit zou lukken hem te vangen en ik had gehoopt dat hij uit zichzelf een keer door het kattenluik zou verdwijnen ofzo.

Mijn mens zette nu verschillende vallen voor de muis, eerst zo'n soort kooitje, maar toen de muis daar niet in wilde trappen, zelfs van die gemene klapvallen. Ze vond het zelf verschrikkelijk om die te zetten, maar de muis stonk heel erg en liet nu overal sporen achter: hij vrat aan snoeren van tv en koelkast, knaagde een rubber borstel kapot, liet keutels achter op aanrecht, tafel en vensterbank, het was gewoon niet te harden. Op een dag, nadat er al een afspraak met de man van de ongediertebestrijding was gemaakt, besloot de buurvrouw die weer eens te hulp was geschoten na een signalering van de muis, om weer eens achter de koelkast te kijken. Ze schoof hem zachtjes naar voren en daar naast de motor zat een RAT van een paar maanden oud haar met grote kraalogen aan te kijken ! Nadat beiden bekomen waren van de schrik, schoot de rat achter het wandmeubel in de woonkamer. Ik zat zelf eigenlijk een beetje "de kat uit de boom te kijken" (of liever gezegd "de rat achter de kast vandaan te kijken"), maar mijn buurvrouw is wat minder afwachtend van aard en zette meteen de tuindeur open en verschoof vervolgens het wandmeubel zodanig dat er een soort vierbaansweg richting tuindeur ontstond. De rat schoot met een noodgang de tuin in en toen ging ik er voor de vorm ook nog maar achteraan, anders zou ik natuurlijk helemaal een figuur hebben geslagen, daar op de bank. We verdwenen onder de heg door naar de tuin van de buurvrouw en dat is het laatste wat ze van de rat hebben gezien. Zelf kwam ik een paar minuten later alweer tevoorschijn. Tja, dat beest was natuurlijk al in geen velden of wegen meer te zien tegen de tijd dat ik onder de heg vandaan kwam...

Beetje doof soms wel handig !

Snuitje:

Nee, ik kijk er misschien niet echt blij bij...

Maar ik vind dit toch best wel heel lekker ! Wel jammer dat ik dit pas op mijn 19e mocht ontdekken.

Vroeger kon ze dat apparaat niet tevoorschijn halen of ik zat al in een andere kamer.

Ritssluiting.

Hallo hier weer met Heidi.

Ik heb een nieuwtje. Maar dat is eigenlijk niet zo heel erg leuk voor mij geweest. Ik was al een paar keer krols en schreeuwde het uit. Wat kan ik herrie schoppen. Op 2 juni hebben mijn baasjes mij en mijn vriendinnetje in een carrier gestopt en naar de dierenarts gebracht. Wij gingen toen even slapen en toen wij wakker werden voelden wij ons niet lekker en onze buikjes deden zeer. Nu hebben wij een rits in de buik met zo een blauw draadje er in en ik moest terug komen omdat mijn buikje een ei had en kreeg ik een prik met Antibiotica. Nu ben ik dat alles weer vergeten en het gaat heel goed met ons en we genieten weer van alles. Vooral van lekker buiten te zijn in de grote ren.

En van het lekkere kriebelen van mijn baasjes.Tot de volgende keer maar weer...o ja ik vind mijn broertje Igor net zo mooi als ik het ben en jammer dat ik nooit mijn andere broers en zusjes in het Katblad zie. Af en toe zit ik voor de PC om even te loeren.

Pootje van mooie Heidi

Ingezonden door Ute

Ingezonden brief over 'Sprietje'.

Sprietje heet dus Hummel en wij snapten al niet waarom hij niks meer wilde eten thuis en zo vaak weg is; vandaag (vrijdag 4 juni) was ie de hele dag weg en kwam pas weer op ons afrennen toen we hem riepen op de stoep in de Middelstegracht, ter hoogte van het Lubbehofje. Hij gaat dus erg ver.

Welke rode kat bedoelen jullie die was aangereden? Onze Joep was vorig jaar op zondagavond 1 november aangereden, maar die heeft het gelukkig wonderbaarlijk overleefd. Wel een flinke hersenschudding gehad, maar hij doet weer aardig mee met de rest (we hebben er 6 in totaal).

Nou, gelukkig is Hummel weer thuis, al wilde hij meteen weer naar buiten...het is een aardige boef aan het worden. Ik heb nu een kokertje aan zijn bandje en hij is gechipt.

Groetjes en bedankt voor de goede zorgen!
Priscilla

Eerste opvang van dit jaar.

Hallo allemaal,

mag ik jullie even voorstellen aan Minous.

Minous is in een vervoersbox langs de weg gevonden door een oplettende voorbijgangster. Zij heeft Minous naar het asiel gebracht, waar ik haar vanmiddag heb opgehaald. Minous is zwanger en zij zal bij mij in alle rust haar kittens gaan krijgen. Er zat een briefje bij de vervoersbox met ongeveer de bewoordingen: "Dit is Minous. Zorg a.u.b. goed voor haar, want haar baasje kan dat niet".

Ingezonden door Wilma

Tragisch voor Minous dat het zo heeft moeten lopen en dat haar baasje haar blijkbaar niet zelf naar het asiel durfde brengen...  Wij wensen Minous (en Wilma) heel veel sterkte met de bevalling en een mooie kraamtijd toe !

De illegaal (deel 3)

Joekie (die er hier een beetje apart bijligt):
En toen kwam de grote dag: wat lag er op het kerkhof? En wat veroorzaakte de stank? Er lag aardig wat op het kerkhof:
- enkele ex-merels
- iets wat vaag op een mus leek
- enkele kleine vogeltjes, maar niet meer te identificeren
- allemaal skeletten, vlees zat er niet meer aan
- van de duiven waren er alleen nog veren over
De stank werd veroorzaakt door de laatste aanvoer: een egel, daar viel nog wat van af te halen, hoewel de egel waarschijnlijk al twee weken onaangeroerd was en de illegaal gedurende die tijd niet meer langs gweest was.
Het meest bizarre was de vondst van een konijn (of misschien zelfs wel een haas): de rug, het bekken, de pootjes en de staart.

Verder waren er nog enkele curiositeiten:
- twee hondekluiven (de vorige bewoners hadden een hond...)
- een mezenbol
- het onderbakje van de verpakking van een appeltaart
Verder lagen er nog drie hompen stokbrood, goed voor een stilleven en waarschijnlijk de restanten van de barbeque van de buren afgelopen zomer. (De andere helft van de kruipruimte is niet direct toegankelijk, wie weet wat daar nog ligt en ook is er een grote opening naar de kruipruimte van de buren, dus daar zal ook nog wel wat liggen...)

Zoals ik al eerder vertelde over de auto van de buurman-twee-huizen-verder: deze buurman heeft een Renault en daar zijn de illegalen dol op, tot twee maal toe hebben ze die auto gesaboteerd (ze knagen geloof ik, aan bougies en wat rubberen slangen) wat dus een flinke kostenpost opleverde.
Toen de klusjesman bij haar klaar was - de kruipruimte is opgefrist met een fles ammoniak (de chloor was op) en daarna met een hele fles “Smell” overgoten voor een frisse lucht - werd hij opgeroepen naar een ander adres in de straat, ook dit huis heeft leeggestaan, er was een vliegenexplosie op zolder. Zou de illegaal een nieuw adres gevonden hebben?
Oké, hier baalde ze dus van: ze weet wat voor ellende een steenmarter kan geven als hij in je huis zit, maar dat haar dat nu net zou overkomen !
Hopenlijk blijven ze weg. De toegangspoort is inmiddels hermetisch afgesloten dus hier kunnen ze er niet meer in. Ze las trouwens op internet dat als je in Duitsland je huis wil verkopen je een verklaring moet hebben dat je huis steenmartervrij is!
En nu het eindelijk warmer wordt en de eerste vliegen komen, schreeuwt ze moord en brand ! Zou de illegaal terug zijn of….is het zijn geest?
De toekomst zal het leren en ik zit op de eerste rij.

Inimini die toen nog steeds niet hier woonde

P.S.: ze heeft geen foto’s van de illegaal, daar hij altijd in het donker opereert. Wel heeft ze foto’s gemaakt van de stoffelijke resten, maar die zijn niet echt smakelijk, vandaar verder alleen wat plaatjes van mij en van ‘Muis’ (IniMini) en heel misschien van die lompe die ze zo nodig in huis moest halen.

De illegaal (deel 2)

Joekie:
Afgelopen zomer (2009) liep zij nietsvermoedend de kelder in, een wolk van vliegen benam haar bijna de adem. “Getverdemme, waar komt dat nou vandaan”, riep ze. De buren hadden een feestje gehad en ze ging buiten kijken. Daar lag een homp brood voor het kelderraam. Maar dat kon toch niet, het kelderraam was dicht, en zo veel vliegen? Tuurlijk, ze dacht aan een lijk, maar ze rook er geen, maar zo veel vliegen, getver. Ook ik (Lucky en IniMini woonden toen nog niet hier) had even geen zin meer in die kelder.

IniMini (woonde toen nog niet hier dus)

Om de vliegenexplosie te bestrijden kocht ze een verdelgingsmiddel, maar ze durfde het niet te gebruiken vanwege de schade voor mijn gezondheid. Twee dagen stond ze schoon te maken; het raam open gezet (scheelde al zo’n 100 vliegen), stofzuigen van onder tot boven en van links naar rechts en dweilen, soppen , dweilen etc. Uiteindelijk verplaatste de wolk zich naar buiten en verdween uiteindelijk op enkele hardnekkige plakkers na.
Aan een mogelijk illegale bewoner had zij nog niet gedacht (maar ik wel), totdat ze in een hoek van de huiskamer zo nu en dan weer die vieze lucht rook. Toen ze de woningbouwvereniging belde en men vroeg wat voor lucht ze dan rook reageerde ze: “Nou, net alsof er allemaal lijken liggen”. Ik hoor het haar nog zeggen en uiteindelijk bleek dat het precies klopte !
Zo als ik al eerder vertelde snuffelden wij (ik, IniMini en die lompe) ook regelmatig in die hoeken, ook in een andere hoek van de kamer. Het viel haar op dat er nogal wat ruimte om de verwarmingsbuizen heen zat en daar kwam die vieze lucht doorheen. Ze dacht dat er misschien een dooie muis ergens zat... Maar een aantal dagen later in de kelder rook ze ook die vieze lucht.
Omdat er nog wat andere klusjes in huis verricht moesten worden, werd de woningbouwvereniging gebeld en de klusjesman heeft toen de opening van de kruipruimte snel bekeken (baasje moest namelijk weg, want hij kwam anderhalf uur te laat) en hij zag toen gelijk allemaal uitwerpselen liggen, volgens hem waren het ratten en lag er ergens een dooie.
Vanaf dat moment wist ze eindelijk (grappig woord) al genoeg: ze had een illegaal of zelfs een illegaal koppel in huis die hier hun voedselvoorraad hadden en ook hun latrine. Misschien sliepen ze hier ook wel (aan de andere kant van de huiskamer) of bij de buren. Deze kruipruimtes zijn namelijk met elkaar verbonden. Er is wel een muurtje, maar tussen het muurtje en het plafond (de vloer) zit genoeg ruimte voor de illegaal en zijn mogelijke gezin. Bovendien was een stuk van het muurtje afgebroken.
Maar waar was de illegaal binnengekomen? De sneeuw was een handig hulpmiddel en al snel had ze een donkerbruin (meer grijs/ wit) vermoeden: er bleek een betonnen spijl van het ventilatierooster van de kruipruimte kapot te zijn. Bovendien lagen er veertjes van wat waarschijnlijk ooit een duif was. In de dagen tussen de korte bezichtiging en de ruiming van het kerkhof zat bijna een week. Een week waarin mijn baasje minder sliep en at! (hadden wij geen last van).

wordt vervolgd...

De illegaal (deel 1)

Omdat kater Sorbo al een jaar bij haar ouders woonde toen ze een nieuwe woning vond, was in overleg met haar ouders besloten dat Sorbo daar bleef wonen. Hij had het bij de bejaarden immers goed naar zijn zin. Daarom is de bazin samen met kater Joekie in haar nieuwe woning getrokken, maar inmiddels is het kattenbestand uitgebreid met één van Joekies’ kleinkinderen (IniMini) en is als laatste kater Lucky het team komen versterken. Maar daar bleef het niet bij...
















Joekie en IniMini

Lucky

Joekie:
Zij weet het nu eindelijk ook: er zat een illegaal in huis. Ze kon hem ruiken, hoewel wij (ik, Ini-Mini en die lompe Lucky die ze zo nodig in huis moest halen) de illegaal allang geroken hadden. Regelmatig snoven wij in de hoeken van de huiskamer. Waarom juist daar zal ik later vertellen (al ik het niet vergeet). Ook schoten ik en die lompe Lucky de kelder in zodra zij de kelderdeur opende. Allemaal geurtjes.
De illegaal betaalde geen huur, maar liet wel zijn sporen achter. Zijn activiteiten waren in de buurt uitgebreid bekend; de angstverhalen, maar ook zijn streken hadden haar niet onbewogen gelaten. Ze mocht in ieder geval blij zijn dat zij geen auto had. Want dat waren dure grapjes, de buren van twee huizen verder hadden een schadepost van 400 euro en als enige dank had de illegaal een gloednieuwe hondenkluif achtergelaten (het prijskaartje zat er nog aan). Bij de buurman had de illegaal alleen maar wat brood in de auto achtergelaten, maar bij de achterburen was hij betrapt met een croissant in zijn bek !
De illegaal zat ook regelmatig bij die buren van twee huizen verder in de tuin: in de conifeer (veel lekkere vogeltjes) en vanuit die conifeer was het een koud kunstje om op het schuurdak neder te dalen. Zo waren zij er eens getuige van hoe hij (of zij) er met een pindanetje vandoor ging. Nu begreep mijn baasje ook waar haar pindanetje gebleven kon zijn…
Overal was de illegaal verjaagd: met harde muziek, met een overvloed aan licht, door zijn toegangswegen naar binnen af te sluiten etc. Weer stond hij op straat. Maar de illegaal staat bekend om zijn vindingrijkheid: hij heeft meestal meerdere verblijfplaatsen en ’s zomers verblijft hij liever buiten: o.a in houtstapels of tussen openingen in opgestapelde stenen of dakpannen.
Nooit, maar dan ook nooit, had zij kunnen vermoeden dat de illegaal, waar zij zo van gruwelde, zich in haar huis bevond. Nog sterker: Toen zij een jaar geleden in dit huis kwam wonen, kreeg ze de illegaal er bij cadeau, maar dat vertelde de woningbouwvereniging natuurlijk niet…

wordt vervolgd...

Regels voor katten die samenwonen met mensen.

Hallo,

Allereerst complimenten voor het blog. Ik geniet er iedere dag van. Wij hebben zelf ook 2 katten en je verhalen zijn zeer herkenbaar!
Op hyves las ik een leuk stukje, dat ik ook op mijn eigen hyvespagina heb gezet.
Ik moest ook aan het katblad denken, maar misschien ken je hem al, hoor.
Dit is hem:

Regels voor katten die samenwonen met mensen:


Toilet:
Vergezel gasten altijd naar hun toilet. Het is niet nodig iets te doen, gewoon zitten en staren.

Deuren:
Sta geen gesloten deuren toe in welke kamer dan ook. Om een deur open te krijgen, op de achterpoten staan en hameren met de voorpoten. Eventueel is herhaaldelijk springen noodzakelijk. Hulp zal onderweg zijn.
Als de deur eenmaal open is, is het niet nodig deze te gebruiken. Indien je het bevel gaf een "buitendeur" te openen, blijf dan met voorpoten buiten en achterpoten binnen staan en denk diep en lang na. Dit is vooral belangrijk in geval van koud weer, regen, sneeuw, of tijdens het muggenseizoen.

Stoelen en tapijten:
Indien je moet overgeven, spring dan vlug op een stoel. Als dit niet op tijd lukt, neem dan bij voorkeur een Oosters tapijt. Als je dan op het tapijt overgeeft stap dan telkens iets naar achteren zodat de vlek zo groot mogelijk wordt.

Helpen:
Als de ene mens niets doet en de andere met een activiteit bezig is, blijf dan bij de mens die bezig is. Dit noemt men "helpen", anders bekend als "belemmeren" of "storen".
Hier volgen de regels van het helpen:
* Indien je het koken moet controleren, ga dan op de grond zitten achter de linkerhiel van de kok. Je kunt daar niet gezien worden en hebt daardoor een betere kans dat er op je getrapt wordt, waarna je wordt opgetild en getroost.
* Voor lezers van een boek, ga dan op het boek liggen vlak onder de kin, tot je het boek volledig bedekt.
* Indien het om administratief werk gaat, ga dan op het werk liggen op de meest geschikte manier. Doe alsof je slaapt en maak regelmatig een beweging waarbij je het potlood op de grond gooit.

* Als de mens de krant voor hem/haar houdt, moet je zeker tegen de achterkant van de krant springen - daar houden mensen van. Als de krant op tafel of op de bank ligt, is het zeer belangrijk in het midden van de krant neer te ploffen, liefst zo languit mogelijk.

* Als de mens met de computer bezig is, spring dan op het bureau, loop over het toetsenbord, geef de muis een tik of zet je poten op het scherm. Ga dan na een tijdje op z'n schoot liggen, over een arm waarbij het typen ernstig belemmerd wordt.

Wandelen:
Probeer zoveel mogelijk snel en vlak voor de mens zijn/haar voeten te lopen. En dan vooral: op trappen, als ze iets dragen, in het donker of wanneer ze 's morgens opstaan. Dit zal de vaardigheid en lenigheid van de mens ten goede komen.

Bedtijd:
Slaap 's nachts altijd op de mens, zodat hij/zij niet kan bewegen. Indien mogelijk dan op het bed overgeven.

Kattenbak :
Indien je de kattenbak gebruikt, wees er dan zeker van dat je zoveel mogelijk grit uit de bak gooit. Mensen vinden het heerlijk om het grit tussen hun tenen te voelen.

Verstoppertje spelen:
Verstop je zo nu en dan op plekken waar de mensen je echt niet kunnen vinden. Blijf daar onder alle omstandigheden ongeveer 3 tot 4 uur zitten. Dit zal bij de mens tot paniek leiden (indien ze van je houden) en ze zullen denken dat je weggelopen bent of de weg bent kwijtgeraakt. Wanneer je dan uiteindelijk tevoorschijn komt, zullen de mensen je met liefde en kussen overladen en zal je waarschijnlijk een lekker hapje krijgen.

Een laatste gedachte:
Indien de situatie het toelaat, probeer zo dicht mogelijk bij het gezicht van de mens te komen, draai rond en toon je achterwerk. De mensen houden daarvan, doe het zo vaak mogelijk. En vergeet vooral hun bezoekers niet!

Hartelijke groeten,
Aafke Zuidema
http://www.akelein.blogspot.com/

Ik heb de regels voor katten 'verlucht' met wat afbeeldingen die eerder in Het Katblad of de bijlage stonden (Elrond van Annemieke, Boez, Charli en Japekop (screencap)).
Katja

Wie is 'Sprietje' ?

Via via kwam ik op het Leidsch Katblad, en omdat ik sinds een paar weken dagelijks een ontbijt-kat erbij heb maar niet weet wie hij is en van wie, dacht ik het LK maar eens te mailen. De ontbijt-kat (intussen ook diner-kat) komt hier vrijwel elke ochtend al heel vroeg (vanaf 5.30 uur) de boel op stelten zetten en het bakje overheerlijke brokjes (ja, hij heeft een goede smaak) van mijn kat Scooter verorberen. Dat hij alles in razend tempo opeet is tot daar aan toe - hij is nogal dun maar niet onverzorgd en mager, dus ik voer hem maar wat bij - maar hij maakt 's ochtends heel vroeg al zo'n kabaal om zijn komst en aanwezigheid kenbaar te maken: daar gaat je nachtrust.
Vanwege zijn uiterlijk heb ik hem Sprietje gedoopt.
Zojuist mocht ik foto's van hem maken:

Als ik met de hond wandel, zie ik Sprietje wel eens: in het parkje aan de Ir. Driessenstraat tussen Uiterstegracht en Vestestraat en ook op de Herengracht heb ik hem al gespot. Wie kan mij vertellen wie Sprietje is? Heeft hij een gezellig baasje van wie hij Lekker Eten krijgt (net zo lekker als hier, ik kan de zakken Royal Canin bijna niet aanvoeren zo snel gaat het)? En ook een Uitbuik-bank voor daarna? Gelukkig kunnen Scooter en Sprietje het samen wel goed vinden, tot Sprietje te opdringerig wordt en Scooter hem een lel verkoopt (met ingetrokken nagels, hoor).

Groet en dank, en succes met het Katblad,
Marguerite

Afblijven !

Met Oud en Nieuw kreeg ik van mijn buren een sporttas, die mijn buurman als relatiegeschenk gekregen had. Nu doe ik niet aan sport, maar de tas bleek uitmuntend geschikt als fototas. Ik maakte me wel zorgen over de losse lenzen en de camera, dus besloot ik om er een binnenwerk in te maken. Goede kennissen van me hebben een schoenmakerij en leerwinkel op de Hogewoerd en daar ging ik vragen hoe ik dat het beste kon doen.
Oh, zei Greet, eerst een plankje triplex als bodem, anders gaat de tas vervormen, en dan schuimplastic. Maar waar kon ik dat krijgen ? Er was ooit een schuimrubberwinkel op de Mare, maar die bleek weg te zijn. Geen nood zei de dochter van Greet, ik heb nog wel een oud kussen. Dat kost je wel een fles Chardonnay voor mijn moeder. Da’s een deal, riep ik enthousiast, want ik begreep van Greet dat schuimplastic best aan de prijs is.
Gisteren haalde ik het schuimrubber op en vanmiddag ben ik gaan fröbelen. Het is een prima karwei in combinatie met sambal maken. Ik maak altijd mijn eigen sambal, sambal serdadoe uit het kookboek van Bep Vuyk, maar wel helemaal aan mijn eigen scherpe smaak aangepast, dus wat knoflook erbij en mespuntjes kentjoer, djahé, sereh en laos.
Klaar met de sambal wou ik verder gaan met het schuimplastic. Maar nee, het is in beslag genomen!

"Waag het niet me weg te jagen", laat Lapje me al slapend weten, "eindelijk een lekker bed in je huis !"
Gelukkig voor Lapje blijft er een groot genoeg stuk over, ik heb alleen het stukje met de blauwe lijnen nodig.

Hans

Klokhuisvragendag

Vorig jaar kreeg Naturalis van de NPS de vraag of het instituut wilde meewerken aan een vragendag, die georganiseerd zou worden door Het Klokhuis. Ik neem aan dat alle Katbladlezers het Klokhuis kennen?
Het was een doorslaand succes, zodat besloten werd er een vervolg aan te geven. Dat vervolg vindt plaats op zondag 25 april aanstaande.
Kinderen kunnen dan aan 16 wetenschappers vragen stellen. Deze vragen zijn van te voren ingestuurd, zodat de ‘geleerden’ zich kunnen voorbereiden. Ik heb ‘geleerden’ expres tussen aanhalingstekens geplaatst om het iets minder aanmatigend te laten lijken. Op Naturalis weet men al jaren dat ik idolaat van katten ben, dus alle kattenvragen krijg ik toegespeeld.

Vorig jaar was dat vier keer: "Hoe spinnen katten"? Dat is het best bewaarde geheim uit het dierenrijk, we weten het niet. Daar heb ik eerder in de weekendbijlage over geschreven.
Ook dit jaar zijn er vele kattenvragen. De eerste waar ik aan moest denken bij het snoetje van de Kleine Rooie in het asiel was: kunnen katten huilen? Het antwoord is Ja!!!! Alleen is het spinnen. Een kat die het naar zijn zin heeft spint. Maar een spinnende kat hoeft het niet naar zijn/haar zin te hebben. Toen de aangerededen Kleine Rooie op straat gevonden werd, heeft hij gegarandeerd gespind. Het betekent: ik ben onderdanig, ik kan niets doen, ik meld je dat ik je nooit zal aanvallen!
Ik heb twee keer een stokoude kat moeten laten inslapen. Het laatste dat ze in hun leventje gedaan hebben is spinnen. Ik zal die momenten nooit vergeten. En krijg, als ik dit schrijf, een brok in mijn keel, proost maatjes! – Zwarte Poes en Bacchus!
Alle katten spinnen. Als je dat ooit, zoals ik in Artis, van een jachtluipaard gehoord hebt, vergeet je dat ook nooit meer. Grote katten spinnen alleen bij uitademen, zoals Acinonyx (Jachtluipaard) en Panthera (Leeuw, Tijger). Kleine katten, genus Felis (zoals onze haarfabrieken) ook bij inademen.

Maar de andere vragen zijn zeker zo intrigerend. Eén kind kan meer vragen dan 16 wetenschappers kunnen beantwoorden.
Uiteraard ben ik heel blij met suggesties van uw kant, zoals Mevrouw Katblad voorstelt. U kunt ze naar Mevrouw Katblad sturen in een reactie op dit verhaal.

Wanneer een kat voor de spiegel staat ontwijkt hij zijn eigen ogen, waarom?
Heel waar, katten houden er niet van aangestaard te worden. Behalve Garfield, maar dat is een geval apart. Als je een ooit Garfield gehad hebt - Bacchus dus in mijn geval - , weet je dat.

Hoe weet je hoe oud een kat is? Dat is aan de tanden en kiezen te zien, maar bij benadering. Hier weet ik het antwoord niet precies, los van het gebit zijn er meerdere antwoorden.

Waarom drinken katten water uit een vijver (vraag voor jou, Oscar!), terwijl ze niet van water houden!?

Waarom vind een poes zijn huis altijd terug? Altijd!

Waarom kunnen katten miauwen en leeuwen brullen en niet omgekeerd? Dat heeft maken met de spieren bij de stembanden, dit moet ik nog goed uitzoeken.

Kunnen katten gedachten lezen?
Daar weet Mevrouw Katblad zeker het antwoord op. Katten kunnen stemmingen heel erg goed aanvoelen.

Er is nog een vraag, maar die werd op de uitdraai afgebroken. Ik vermoed dat die dezelfde is als het het huis terugvinden.
Mocht u adviezen, anekdotes of andere opmerkingen hebben, houd ik me van harte aanbevolen.

Met de vriendelijke groeten van mijn medewerkers,
Ceesje, Lapje en Poema,
Hans.

Intensive care voor Minspin

Vorige week is Minspin thuisgekomen met een flinke wond aan zijn poot. Hij liep mank ook. Het is helaas niet bekend of hij nu door Bas of de Witte te grazen was genomen, of dat hij zichzelf had verwond. In elk geval is hij na een antibioticumkuur en intensive care weer aardig opgeknapt gelukkig.



En Minspin heeft ondertussen zijn nieuwe kattenbak in gebruik kunnen nemen!
Het gras rondom gaat binnenkort gezaaid worden en dan is straks zijn tuin weer helemaal af!
Wij wensen Minspin een spoedig en volledig herstel toe en doen hem hierbij de hartelijke groeten!

Bericht uit Orgiva.

Het is maar goed dat er vandaag geen bewatering is, anders zou Raya zo wegspoelen! Het sluisje staat open! Maar het heeft de laatste tijd lekker geregend in de Alpujarras, en dat was nodig ook na een paar jaar watergebrek.


Judith heeft 10 weken geleden een nest pups gevonden in een bos Pampagras op haar land. Met moeder, gelukkig. Het waren er oorspronkelijk 7, maar 2 zijn al gauw overleden.

Ze heeft daarop van haar oude kippenhok een puppykamer gemaakt, want haar eigen twee blafbeesten vonden het maar niks, zo'n vreemde dame met kroost.

Blafbeest Pipa vertrok regelmatig naar de buren omdat de kleintjes haar wel heel regelmatig lastig vielen, en ook blafbeest Luna had het er moeilijk ermee.

Als het goed is, zijn de pups en moeder inmiddels opgehaald door een Engelse dame die voor moeder en pups een goed tehuis zou zoeken.

En met Raya en Safi gaat het heel goed! Ze trokken zich weinig aan van de nieuwe blafbeesten en gingen gewoon hun eigen gangetje......

Binoche, de Prinses

Toen wij bij Minspin waren, zijn wij ook nog op bezoek geweest bij Binoche. Zij is nog een jonge poes, een vondelinge, maar weet precies wat zij wil en is vast en zeker van hoge komaf.
Nee, wij kwamen niet zomaar in haar huis binnen; eerst wilde zij uitgebreid onze schoenen inspecteren. Daarna mochten wij pas verder met onze reportage.



Binoche houdt veel van rozen. Die zijn dan ook speciaal voor haar neergezet in de Oranjerie, waar het prinsesje graag vertoeft. Binoche ruikt en knabbelt veelvuldig aan deze bloemen, maar laat ze over het algemeen wel netjes in de vaasjes staan. Dat is maar goed ook want anders zou het maar een troep worden in de prachtige, met lichte kleuren ingerichte, vertrekken van de hoogheid.



Binoche po(e)seerde niet zo graag voor ons, maar dat zal wel gelegen hebben in het feit dat wij maar gewoon volk waren, en dat de foto's slechts bedoeld waren voor ons Katblad en niet voor het sjieke blad "Majesteit".



Ah! We mogen natuurlijk niet vergeten de huisgenoten van de prinses te vermelden, of zijn het haar bedienden? Ze heten Mos en Max, en lijken sprekend op elkaar. Daarom kunnen wij u ook niet met zekerheid de naam van bovenstaand ventje geven; het is dus of Mos, of Max! Zelfs de dierenartsassistente heeft niet altijd in de gaten dat de twee toch wel iets in uiterlijk verschillen. Gelukkig weet het mens van de haarfabrieken precies wie wie is....
Wel, het regende behoorlijk, en hoewel bovenstaande vent het liefst buiten zooit, besloot hij toch maar om even binnen te komen. Hij had namelijk honger.



Maar rustig eten was er niet bij. Prinses Binoche wilde namelijk erg graag weten waar Max (of Mos) had uitgehangen, en moest hem daartoe nodig uitgebreid besnuffelen.

Ja, en wat doe je als je je bakje hebt leeggegeten? Blijf je binnen bij die lastige prinses of ga je weer naar buiten? Wel, ondanks de stromende regen was een beslissing snel genomen. De deur moest worden geopend.

Vervolgens kwam de tweede huisgenoot binnen (Mos of Max dus). Ook hij kwam voor een snelle hap en werd eveneens behoorlijk lastig gevallen door het koninklijk hoogheidje. Ach en wee! Nee, het is niet makkelijk om als gewone jongen bij de adel in te wonen!

Toen de beide jongens weer naar buiten waren gegaan, wilde prinses Binoche wel even spelen met haar flinke muis. Zij zette haar nageltjes behendig in de spitse snuit van het arme diertje.
En vervolgens was het weer tijd voor de rozen.

En u zult moeten toegeven: de combinatie Binoche - Rozen is geweldig mooi! Wellicht kunnen we deze foto wel kwijt aan een wat deftiger Katblad? Wel voor veel geld natuurlijk, heh? Vanwege de moeilijkheidsgraad dus (zwart en beweeglijk).

De jongens zaten zich buiten te soigneren terwijl de prinses zich met haar rozen vermaakte. Zo heeft iedereen zijn eigen bedoening, en (stands)verschil moet er nu eenmaal zijn.....

En toen was het voor ons weer tijd om te gaan. Nog een laatste foto van prinses Binoche en een hartelijk "tot ziens" van beide kanten. En natuurlijk onze hartelijke dank aan het mens van Binoche, Mos en Max voor het zeer aangenaam verpozen in de prachtige Oranjerie!

(Meer over Binoche, Mos en Max kunt u zien - want we hebben het over zeer mooie foto's - op www.aniscats.blogspot.com)