Apie en haar drietal

Alles gaat gelukkig heel goed met moeder Apie en haar drie kittens.

Donderdagavond om half zeven had ik twee pasgeboren kittens zien liggen en omdat ik die avond nog tweemaal een klagende mauw uit de kattenkamer had horen komen, had ik de indruk dat er vier kittens geboren waren. Maar zoals je op de volgende foto's kunt zien zijn het er toch echt "maar" drie.

Ik mag nog niet aan ze komen, maar de ogen van moeder zijn een stukje kleiner geworden gelukkig, dus zal ze zich wat beter op haar gemak voelen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wilma

Apie

Afgelopen woensdag kreeg de redactie het volgende bericht van Wilma:

Aan het eind van de middag heb ik mijn eerste opvangertje van dit jaar opgehaald. Deze dame wordt al ruim vijf jaar verzorgd door meerdere buren. Ze is al eens gevangen door dierenambulancepersoneel, maar daarna weer ongesteriliseerd vrij gelaten!
Omdat men bang was dat zij haar kittens zou gaan krijgen bij iemand in de tuin, is het een mevrouw eindelijk gelukt om haar te vangen. Er werd in eerste instantie gezegd dat het ging om een wilde kat. De buurt noemt haar Apie ...
Ik heb het idee dat het wilde wel meevalt, maar dat ze gewoon erg bang is.
Meer dan dit krijgen we dan ook vandaag niet te zien.

 

Vandaag, twee dagen later volgde het volgende bericht:

 

Wie het weet mag het zeggen, ik gok op vier.

Ingestuurd door Wilma (Wilma's Opvang)

Wilma gefeliciteerd met de blijkbaar voorspoedige bevalling en de eerste kittens van dit jaar in je opvang! Hoewel het natuurlijk tragisch is dat men moeder net zolang heeft laten rondlopen daar in die buurt tot ze hoogzwanger was...

Boterham Bob

Bob:
Van de week zaten mijn baasjes naar Southpark te kijken en zagen toen allemaal katten met boterhammen voorbij komen.
Dat vonden ze zo geweldig dat ik ook een boterham op mijn kop kreeg.
Eerst vond ik het niet zo leuk maar ik schijn nu helemaal hip te zijn want mijn ene baasje heeft me op facebook gezet en nu krijg ik iedere dag fanmail.

Mijn vrouwtje was overigens niet thuis toen ik zo op de foto moest:

 Ingezonden door Inge

Genieten van 't zonnetje

Katja

Zwarte kat?

  

 

Katja

Miepie voldoende aangesterkt

Van Marlies van dierenasiel Stevenshage kreeg mevrouw Katblad zaterdag het volgende bericht:
 

Met Miepie gaat het een stuk beter en hij is klaar voor zijn gebitsoperatie. Deze zal aanstaande donderdag plaats vinden.
Het is verder echt een schat van een kat.

Met vriendelijke groet,

Marlies

Afgelopen vrijdag heb ik Miepie ook eens van dichtbij meegemaakt: ik heb hem eten gegeven, zijn kattenbak verschoond en met hem geknuffeld. Het is een mooie kater, lekker actief en hij vindt ook leuk om op schoot genomen te worden. Het gaat echt een stuk beter met hem dan toen ik drie weken geleden foto's van hem maakte.

Katja

Nachrift 14 april 2012:
Miepie is afgelopen donderdag toch nog niet aan zijn gebitje geholpen, omdat deze week niesziekte is geconstateerd bij één van de andere katten waarmee hij dezelfde quarantaineruimte deelde. Voor de zekerheid kijkt men het dus toch nog maar even aan, omdat zo'n operatie natuurlijk een flinke aanslag op Miepies weerstand zou betekenen.

Heidepoesje Heidi

Het gaat heel goed met Heidi. Is ze niet mooi? Ze is heel donker in de winter.

Ze is lief maar kan soms een beetje gemeen zijn. Dan komt ze om zich te laten aaien en ineens krijg ik soms een klauw.

Als ze ergens zit waar ze niet mag komen en ik wil haar daar weg hebben, dan slaat ze ook. Haha, dat is Heidi, helemaal niet erg, als je het weet.

Heidi loopt vaak met takjes in haar bekkie. Ze schuift de takjes voor zich uit en zo kan ze er achter aan rennen. Erg grappig!

Ook al kan ze nogal fel uit de hoek komen, toch is ze wel lief en schattig.   Ik heb net de foto's van Igor gezien en hij lijkt heel erg op Heidi.                                              

Soms denk ik nog "Hoe konden ze deze katjes op de hei achter laten"?

Heidi heeft in 2009 en 2010 al een paar keer in de bijlage gestaan, daar kunnen we o.a. zien hoe Heidi achter een door haar zelf vastgehouden takje aanloopt (red.)

Heidepoesjes Bram & Bommel

Nog even en ze zijn drie jaar jong. In hun gedrag lijken ze soms nog geen drie maanden, echt nog heel kleine babypoesjes.

Bommel, zo zwart dat je allen zijn oogjes maar ziet, is heel moeilijk op de foto te zetten, want je ziet alleen maar een zwarte vlek met twee kogelronde mooie oogjes.

  

Bommel is heel eenkennig. Komt iedere avond bij het vrouwtje op bed liggen en vindt het dan heerlijk om heel erg aangehaald te worden. Vrouwtje mag dan echt alles met hem doen, maar o wee als het baasje dan komt, want die is echt ongelofelijk eng. Het is heel uniek als hij Bommel mag aaien, maar als hij dat dan doet, vindt Bommel het toch wel heel erg lekker.

Bram, rood, heel toegankelijk en erg brutaal. Loopt rond alsof hij een heel brede kerel is, maar ligt ook heel graag op schoot of tussen het vrouwtje en het baasje in. Is dol op eendagskuikens, kan daar hele gevechten mee houden. Bram mag heel graag zijn broer Bommel te grazen nemen. Springt dan boven op hem waardoor de vlokken haar in het rond vliegen. Dan wordt er gegromd, heel verschrikkelijk.

Toch willen ze ook nog wel graag heel gebroederlijk naast elkaar op de bank of in een mandje liggen.

Allebei lusten ze erg graag rauw hart. Wanneer dat wordt gesneden valt Bram bijna van de tafel om er maar zo dicht mogelijk bij te zijn. Beiden krijgen ze een schaaltje vol, maar Bram eet het in de helft van de tijd die Bommel nodig heeft op en blijft dan gebiologeerd kijken hoe Bommel zijn portie opeet, maar hij pakt het niet af, hij is heel goed opgevoed.

Bram is echt de buitenpoes die je overal en nergens tegenkomt in de buurt, terwijl Bommel veel liever binnenblijft.

Heidepoesje Kees

Madam Kees

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat Kees voor kat is? Ze lijkt eigenlijk best echt op Kees Flodder, waar haar naam ooit op gebaseerd is. Ze ligt namelijk het liefst te soezen in de zon. Zelfs al is er maar een centimeter zon, dan zit ze erin.

 

Afgelopen winter heeft ze bij gebrek aan zon en warmte drie weken lang onder de verwarming gelegen. Mevrouw houdt gewoon nogal van warmte.

Verder is ze net als Kees Flodder een beetje naïef, erg lief en haar haar piekt alle kanten op. Ze houdt enorm van kroelen, maar wel op haar moment. En als ze dan zin heeft ligt ze op haar rug op je schoot en als je stopt met aaien legt ze haar pootje op je arm of borst, "niet stoppen!".

Ze jaagt graag op muizen, daar is ze ook behoorlijk goed in. Maar als ze ze dan heeft weet ze niet wat ze ermee aan moet. Doodmaken is in ieder geval geen optie, dus we vinden regelmatig volledig uitgeputte of van de spanning verstijfde muizen in een hoekje of achter de kussens. En als we ze niet op tijd vinden gaat het vanzelf stinken :).

Spelen is voor Kees veel te veel actie. Zodra een speeltje groter is dan twee centimeter is het eerder eng dan leuk. En zelfs speeltjes waar snoepjes in zitten kunnen haar niet verleiden tot actie. Daar gaat ze lekker naar zitten kijken en als het niet uit zichzelf beweegt loopt ze verveeld weg. Het komt Madam graag aanwaaien. Zo ligt ze ook op haar rug op de grond als je thuis komt: "Graag op de buik aaien aub!".

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nog een ander grappige eigenschap van Kees: ze lijkt een beetje op een mol. Ze houdt van graven in dekens. Sindsdien heeft ze de bijnaam John de Mol.

 

Bij onweer of vuurwerk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We zijn vooral heel erg blij met Kees. Het is een lieverd. Ze loopt graag met je mee door het hele huis, komt naast je zitten op de bank, zal nooit uithalen of bijten (alleen om te spelen) en doet nooit moedwillig iets stouts. We hopen en vragen ons zo nu en dan af of ze blij is met haar plekje hier bij ons. Het is en blijft natuurlijk een appartement op drie hoog in Amsterdam. Maar als ze dan lekker ontspannen ligt te tukken, heel graag wil knuffelen en altijd bij ons in de buurt zit of ligt, durven we wel te gokken dat dat zo is. Wij zijn in ieder geval dol op haar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Liefs uit Amsterdam!

Heidepoesjes revisited

In de zomer van 2009 werd Wilma gebeld door het Hilversumse dierenasiel Crailo, waarvoor zij regelmatig kittens opvangt, dat er op de heide een draagmandje met zes kittens gevonden was.
Een blafbeest had het mandje achter een boom ver van het pad gevonden en was er trouw bij blijven wachten tot zijn baasje poolshoogte was komen nemen (nieuwsbericht met geënsceneerd filmpje erbij).

Hierboven zien we de eerste foto's bij Wilma thuis van het aparte 'nest', dat een rode, twee 'siamese', twee zwarte en een halflangharig 'smoke' kitten bevatte.
In het Katblad en de bijlage werden we regelmatig op de hoogte gehouden van het wel en wee van dit bijzondere zestal (hier zijn links naar de verschillende berichten : één  twee  drie  vier  vijf  zes)

Twee van hen kunnen we regelmatig in het katblad bewonderen, omdat zij in de Katbladbuurt zijn komen wonen: Gizmo en Igor (over beiden is ook in het oude Katblad nog het nodige te vinden, maar dat kunt u er eventueel zelf wel bijzoeken, toch?).

Wilma heeft de mensen van de andere vier 'heidepoesjes' gevraagd eens een update in te sturen over Heidi, Bram, Bommel en Kees.

De komende dagen zullen wij in de bijlage kunnen lezen en zien hoe zij zijn opgegroeid tot prachtige poezen en katers.  

Katja

Tijd om terug te treden?

Voor een ieder komt het moment dat men zijn krachten voelt af nemen en het tijd is terug te treden (Koningin Juliana, tijdens haar abdictie).

Eergisteren en gisteren viel het me op dat Ceesje moeite had om op het aanrecht te springen waar haar voerbakje staat. Vanochtend vertikte ze het opeens, maar dat zag ik niet, ik hoorde alleen het gekletter van de mislukte sprong en het vallen van het volle bakje. Waarvan de resten door Poema, de cyper, op het aanrecht snel verwerkt zijn. Vanavond vulde ik de bakjes, maar Cees vertikte het om een poging te doen op het aanrecht te springen. Dat kan ze niet meer. Daarnaast ging ze plassen naast de wc-pot, tegenover de plaats waar de kattenbak staat.

Zowel lichamelijk als geestelijk (Katzheimer!) wordt het snel minder. Maar mijn Grande Dame is wel 18! Ze eet nu ook op de grond, wel een eindje van de andere oudjes vandaan, zoals op de foto te zien is.

Mvgr,

Hans

Hello Kitty

Annemarie en Johan, de mensen van mijn oppashond Bram, hebben een nieuw poesje. Twee jaar geleden is hun vorige poes Jonas overleden. Het nieuwe katje heet Hello Kitty, hij is ongeveer zeven maanden oud en nog niet gecastreerd. De naam is verzonnen door hun vierjarige dochtertje Ella, dat gek is op alles van Hello Kitty. Ik weet niet of het poesje zelf de naam zou hebben uitgekozen...

Hij komt uit Assen en is meer dood dan levend gevonden toen hij ongeveer acht weken oud was. Hij zag er zo slecht uit dat Amivedi twijfels had of hij nog wel opgelapt zou kunnen worden. Maar gelukkig heeft de dierenarts zijn uiterste best gedaan en is het nu een lief, speels en parmantig katertje. Voor vreemde mensen is hij nog wat bang, en ook voor Johan. Maar voor Annemarie en Ella helemaal niet en hij zoekt juist graag hun gezelschap.

Ik hoop van harte dat hij het heel goed gaat krijgen!!

Jacq.

Ze heet Rissa

Twee weken geleden wist ik haar naam nog niet, maar inmiddels heet ze al anderhalve week Rissa.

Ze is heel speels, speelt met pingpong- en andere balletjes, vloerkleed, krabmat, en allerlei kattenspeelgoed dat hier al jaren ongebruikt door het huis zwierf. Verder is ze superaanhalig, komt telkens op de bank naast me liggen en gaat bijna op haar kop staan als ik haar dan aai. Maar helaas voor haar is ze ook heel erg schrikachtig en bang en vat ze een aai van mij ook regelmatig als een aanval op, waarop ze wegschiet om dan vervolgens twee tellen later weer naar me toe te komen.
Ik hoop  dat haar vertrouwen toch zal groeien, zodat ze zich wat meer zal kunnen ontspannen en nog wat meer kan genieten.

Katja

Hoe gaat het met Miepie?

Van Dierentehuis Stevenshage kregen we een update over Miepie:

Miep is een lieve, leuke jongen, die graag knuffelt en dan hard gaat spinnen.
Hij heeft gelukkig geen last meer van zijn longen. Wel heeft hij nogal last van spugen en diarree, waarvoor hij medicijnen en speciaal voer krijgt. Zijn gebit moet dringend gesaneerd worden, maar voor deze operatie moet hij eerst nog wat aansterken en hersteld zijn van zijn maag- en darmklachten.

Met Joris (de kat uit de gracht) gaat het goed, hij staat inmiddels op de website , op zoek naar een nieuw huis.


Bedankt kattenverzorgster Marlies voor deze update!

De - beetje onduidelijke - foto's van Miepie achterin zijn hokje maakte Katja afgelopen vrijdagochtend ter illustratie bij dit bericht.
Casper stond ook sinds enkele dagen op de website en hij is vandaag geplaatst!

Thuisgekomen...

Ik zit al een week te broeden op dit stukje, maar 't wil niet echt komen.

Daarom nu toch alvast maar iets: ik wil de lezers van de bijlage graag mijn nieuwe 'huisgenootje' voorstellen:

Ze is ongeveer twee jaar en in januari van de straat gehaald met haar kopje vol open wonden door een heftige voedselallergie. Met medicijnen en een speciaal dieet heeft ze nu weer een prachtig glanzend vachtje.Vorige week vrijdag heb ik haar uit het asiel meegenomen naar huis.

De foto's zien er wat experimenteel uit, want ik moet me nog bekwamen in het fotograferen van een zwarte kat (dat was met een cyper en een rood-witte toch een stuk makkelijker om die goed op de foto te krijgen). En mijn nieuwe vriendinnetje wil ook nog niet erg stil zitten.

De lezers vragen zich misschien af hoe ze heet, maar dat is voor mijzelf ook nog een vraag. Ik ben niet zo'n ster in het doorhakken van knopen, dus zit al een week boeken, internet, mijn geheugen enzovoort af te speuren naar een passende naam, maar telkens vind ik het 'net niet'.  Ik heb nu wel het gevoel dat ik het bijna weet :-)  Maar daar wilde ik met deze presentatie niet op wachten.

Wordt vervolgd...

Katja

Kort nieuws uit het asiel

Ik lees net het bericht op de hoofdpagina over Miepie en realiseer me dat ik helemaal vergeten ben naar hem te vragen toen ik vandaag in het asiel was.

Bovenstaande is dus geen nieuws, maar ik wil de lezers wel even op de hoogte brengen van ander achterstallig nieuws betreffende twee eerder in het Katblad figurerende asielzoekers.

Allereerst de arme sloeber die nu een maand in het asiel zit. Hij is Casper genoemd en is een week geleden gecastreerd. Dit is hem nogal zwaar gevallen en hij is er nu pas weer een beetje bovenop. Hij ziet er wel stukken beter uit dan de dag dat ik hem van de straat en uit de sneeuw haalde. Hij komt goed aan, al is hij nog steeds heel slank vanachter. Van voren is hij stevig gespierd, hij heeft een beetje het figuur van een gewichtheffer. Een aandoenlijk beest om te zien. Als hij zijn eten maar eerst binnen heeft is hij heel aanhalig en loopt druk heen en weer om zich te laten aaien en kopjes te geven. De angst die hij de eerste dagen toonde door tegen de muren op te springen, heeft hij niet meer. Je kan hem nu gewoon optillen om hem in zijn hokje terug te zetten.

Dan Joris, de andere arme sloeber die anderhalve week geleden uit de Groenhazengracht werd gevist. Die is niet opgehaald door een eigenaar, dus die zal hij dan ook wel niet gehad hebben. Hij is geschat op een jaar of twaalf, maar persoonlijk vind ik hem er eigenlijk nog ouder uit zien, als ik hem vergelijk met andere 'twaalfjarigen'. Kan ook zijn omdat hij zo ontzettend mager is. Het is een enorme lieverd, die heel hard gaat spinnen als je hem op schoot zet. Hij eet goed maar komt niet echt aan, dus er wordt nog uitgezocht wat er met hem aan de hand is.

Katja

(disclaimer :-) : ik heb dit geschreven n.a.v. mijn ervaringen die ik opdoe tijdens één ochtend in de week vrijwilligerswerk in het asiel. De vaste medewerkers en vrijwilligers die meerdere dagen per week komen werken kunnen misschien een heel andere kijk op de dieren hebben, of heel andere ervaringen in de omgang met de dieren).

Vergelijkend warenonderzoek

Nepeta cataria op 12 februari 2012 om 14.59 uur:

Nepeta faassenii op 12 februari 2012 om 14.59 uur:

Katja

Update zwerver

Vanochtend heb ik hem verzorgd in het asiel. Hij was in eerste instantie erg op zijn hoede, maar kwam wel meteen naar voren voor zijn eten. Hij had netjes op de bak geplast en later zag ik hem dat nog een keer doen, dus daar was ik al helemaal blij over.

Totdat ik als eerste onderstaande foto maakte.

Ik vond al dat hij zo lekker stil bleef zitten voor de foto, tot ik achteraf ontdekte dat hij zat te poepen, pontificaal midden op zijn kleedje...  Nou ja, klein uitglijdertje hopenlijk. Misschien was het de eerst keer dat hij in gevangenschap moest poepen.  

Nadat hij zijn brokjes op had en ook nog een heleboel snoepjes kon ik hem lekker op zijn kopje kroelen en aaien en hij gaf een heleboel kopjes. Ondertussen stond ik op een krukje voor zijn kennel en leunde helemaal naar binnen en hield met mijn vrije hand het hekje zo goed mogelijk een beetje achter mij dicht. Want het schijnt dat, toen ze hem in het hokje moesten doen toen hij gebracht was, ze een hele tijd bezig zijn geweest hem in de quarantaineruimte te vangen, omdat hij uit de carrier ontsnapte voordat ze hem goed vast hadden. Ook hier sprong hij meters tegen de muren op van angst.  Dus het leek me niet slim om hem nu er uit te laten (tamme katten mogen er meestal even uit tijdens de verzorging). Vlak voordat ik met hem klaar was begon hij ook al ernstige pogingen te doen om langs mij heen te glippen, dus toen heb ik helaas het hekje voor zijn neus moeten sluiten.

Later op de ochtend (toen ik een hond aan het uitlaten was) is hij bij de dierenarts geweest. Dus het is een van de kattenverzorgsters gelukt om hem te vangen en in bedwang te houden.  De dierenarts heeft hem geschat op 1,5 jaar, dus helemaal nog niet oud. Dat die achterkant er zo 'oud' uitziet komt door zijn 'magerte' en hij is ook wat kaal. Dat kan van de vlooien zijn of misschien van ondervoeding. Voorlopig ziet hij er verder gezond uit en is het even wachten of hij goed bijkomt nu hij genoeg te eten krijgt, of dat er eventueel meer aan de hand is.

De komende twee weken moet afgewacht worden of er toch nog een baasje op komt dagen. Dan wordt hij gecastreerd en mag hij geplaatst worden. Dus voorlopig nu ook even een paar weken de tijd om te zien hoe hij is, en of hij misschien minder gestrest wordt als hij wat meer gewend is. 

Katja

Arme sloeber afgevoerd naar asiel...

Vanmiddag om een uur of half vier zag ik in het plantsoen achter mijn tuin een kat langslopen die ik nog niet eerder hier in de buurt zag. Hij was erg mager en liep snel, maar met nogal wankele pasjes. Zo'n mager beestje dat met deze kou rondzwerft, trekt natuurlijk meteen mijn aandacht en ik schoot mijn jas en slippers aan om via de voordeur te gaan kijken of ik het beestje nog ergens kon ontdekken.

Tot mijn verbazing kwam hij aan de voorkant net de hoek omlopen en dus riep ik hem en hij spurtte met een vaartje naar mij toe. Ik ging snel naar binnen om de bus met een restant brokjes te halen die nog in mijn keuken stond, en gooide wat brokjes op de stoep die hij met een noodgang naar binnen schrokte. Toen ik het maatbekertje even opzij wilde leggen om beter bij de brokjes te kunnen, griste hij dit lege bekertje uit mijn hand en rende er mee vandoor het plantsoen in tegenover mijn huis. Hij liep wel twintig meter ver voordat hij even ging zitten om er vervolgens achter te komen dat je plastic bekertjes niet kan eten. Ik riep hem weer en hij rende weer op mij af. Hij kreeg nog wat brokjes van me. Omdat het mij handiger leek om hem verder in de tuin nog wat te geven, lokte ik hem mee naar binnen en naar de tuindeur, waar ik hem op mijn plaatsje nog wat wilde geven. Helaas kwam zodra ik de deur opendeed en wat voer buiten stooide, Jip de buurtkat ook enthousiast aanrennen en die joeg de arme sloeber meteen weg. Waarop ik Jip wegjoeg en de zwerver weer naar binnen lokte.

Ik had nog wat krachtvoer staan van Faf en heb hem daar wat van gegeven. Hij begon daar zo wild van te eten dat het bakje over mijn kleed ging, maar vervolgens likte hij alle smurrie daar weer vanaf.

Ik vond dat hij voorlopig genoeg gegeten had en bedacht me dat ik hem niet zomaar weer de kou in kon zetten. Hij was duidelijk én ongecastreerd én uitgehongerd, dus de combinatie leek mij toch duidelijk op een zwerfkat te wijzen (ik neem tenminste aan dat mensen die 'baasje' zijn van een bewust-ongecastreerde kater ervoor zorgen dat het beest niet omkomt van de honger).

Dus heb ik met het asiel gebeld om te overleggen wat ik zou doen en daar zeiden ze "natuurlijk niet meer naar buiten zetten, laat hem maar ophalen door de dierenambulance en hier naar toe brengen" (omdat ik geen auto heb, anders had ik hem natuurlijk zelf kunnen brengen). Dus de dierenambulance gebeld, daar zei men dat het wel even kon duren, want zij hadden het met dit weer razend druk (zwanen uit het ijs halen enzo hoorde ik later).

Gelukkig was de kater zo lief om niet te gaan sproeien. Hij liep wel de hele tijd ongedurig heen en weer, maar gaf ook veel kopjes en liet zich aaien. Na een uurtje heb ik hem nog wat te eten gegeven en hij heeft ook wat water gedronken.

Ongeveer anderhalf uur na het telefoontje belden de mensen van de dierenambulance aan. Een vrouw en een jongeman, allebei in neongele jassen, kwamen binnen, met een kooitje en een paar leren handschoenen. Op het moment dat de kat hen zag ging hij volledig over de rooie van angst en begon metershoog tegen de muren en de ramen op te springen. Nadat hij in een waterbak die op de vensterbank stond was gesprongen en in de gordijnen probeerde te klimmen, verstopte hij zich onder de bank. De mensen van de dierenambulance besloten hun angstaanjagende jassen uit te doen en de jongen zorgde met een lange lineaal van mij dat de kat weer onder de bank vandaan kroop. Vervolgens schoot het arme beest de keuken in (helaas geen deur) en klom in het gordijntje dat daar boven de vensterbank hangt, waarbij er ook weer vanalles op de grond viel (gelukkig geen glazen vazen die daar ook stonden...). Terwijl de jongen toch maar het vangnet uit het busje ging halen, sprak de vrouw de kat - die nu tussen de afwas op het aanrecht zat - sussend toe en kon hem zo dicht naderen dat ze hem voorzichtig kon aaien. Op het moment dat de jongen terugkwam greep zij de kat (zonder handschoenen!) in zijn nekvel en stopten ze hem samen in het kooitje. Daarna werd er een deken over de kooi gehangen om het beestje wat tot rust te laten komen en hebben ze hem meegenomen naar het asiel.

Ik ben benieuwd hoe hij het verdraagt om in een kooitje te zitten in het asiel. In ieder geval krijgt hij nu te eten en is hij uit de kou. Het is denk ik een beetje afhankelijk van hoe hij het kooitje verdraagt, of ze hem misschien 'terugzetten' als hij gecastreerd is, of dat hij misschien ergens zijn eigen huis en eigen mensen kan krijgen.  Ik kijk het even aan wat de 'ontwikkelingen' zijn, of het misschien een kat zou zijn die bij mij zou kunnen wonen of dat hij teveel zwerversinstinct daarvoor heeft.

Dit is misschien een beetje chaotisch verhaal, maar ik zit nog helemaal vol 'adrenaline' van de toestanden tijdens het vangen van de kat in mijn huis. Zo zielig hoe bang hij was toen hij opgehaald werd. Volgens de mevrouw van de dierenambulance was het al een oud beestje. Zo vond ik zijn kalige, magere achterkant er ook uitzien, maar zijn koppie leek nog vrij jong. Dus of hij is inderdaad al bejaard, of hij is zo ondervoed of ziek dat hij daarom zo'n krakkemikkig uiterlijk had.

Katja

Thijs zoekt huis

Thijs, de rode kater zoekt een nieuw gouden mandje. Hij is ongeveer 6 jaar en graag buiten.

Hij is nu al tijdje veel in mijn tuin en slaapt af en toe in mijn fietsmandje dat aan het stuur hangt. Het baasje, Simone, heeft geen kattenluikje (mag niet van de huisbaas) en doordat zij hele dagen werkt, is het voor Thijs niet prettig om niet te kunnen kiezen of hij binnen of buiten wil zijn. En daarom wil hij niet meer bij haar wonen. Ze moet hem ophalen in kattenmand en zodra hij de kans krijgt, ontsnapt hij naar buiten en laat zich niet meer zien.

Binnen is hij superlief weet ik van het baasje. En ik merk ook nu hij mij wat langer kent, dat hij heel aanhankelijk is en graag kopjes geeft en ondertussen allerlei soorten miauwtjes laat horen. Heel erg leuk en aandoenlijk. Ik kan hem echt niet erbij hebben, aangezien ik al twee katers heb en die moeten hem helemaal niet. Mijn Mickey durft zelfs niet meer achterom door het luikje te komen als Thijs in de tuin is.

En buiten is hij echt het mannetje, zoals veel katten: binnen erg lief en buiten een dondersteen.

Ik hoorde van Simone dat ze binnenkort gaat verhuizen en een appartement heeft gekocht op de vierde etage. En dat betekent dat Thijs helemaal niet meer naar buiten zou kunnen... Dat is geen optie natuurlijk.

 

Wie wil deze prachtige en lieve kanjer?? Ik hoop van harte dat hij een gouden mandje vindt bij lief baasje die zijn/haar best doet om Thijs een aangenaam leven te geven.

 

Hier wat informatie die Simone over Thijs gaf:

 

Thijs is een jaar of zes. Kwam vier jaar geleden zomaar aangelopen bij een vriendin en heeft daar een week voor de deur gezeten. Op zoek gegaan naar zijn baasje, maar niemand die hem als vermist had opgegeven. Dus had ik 'm in huis genomen. In het begin moesten we erg aan elkaar wennen en elkaar een beetje leren kennen. Want Thijs heeft wel een gebruiksaanwijzing. Zo kan je hem bijvoorbeeld niet op zijn buik aaien, want dan haalt hij uit en goed ook. Maar als je dat eenmaal weet is het de liefste kat die je je maar kan wensen! Erg aanhankelijk en vindt het heerlijk om schoot te zitten. Hij is gek op brokjes, maar het liefst eet hij whiskas maaltijdzakjes. Ook snoept hij weleens van mijn chocoladetoetje mee. Vindt hij lekker!

Thijs gaat graag naar buiten en wil dan ook graag laten zien dat hij de baas is. Hij gaat helaas niet zo goed met andere katjes samen.

Al met al een superlief beest, dat graag alle aandacht opeist!

simonevlasveld@hotmail.com

 

Jacq.