De verjaardagen van Bacchus.

Tijdens mijn studietijd had ik een vriendenclub waar ik eens in de twee weken mee bij elkaar kwam om een biertje te drinken en een hapje te eten. Een van mijn studievrienden, Donald, zei eens toen we in de kroeg zaten ”wat jammer dat we nu na het kandidaatsexamen elkaar zo weinig meer zien, kunnen we niet elke week ergens afspreken om wat bij te kletsen”. Ik had in mijn tweede eerste jaar negatieve ervaringen met een dergelijke club in L’ Espérance. Er waren altijd mensen bij die hun binnenkomen zo planden dat ze zo goed als niets hoefden te betalen bij het rondjes geven. In het Leidse kroegjargon heten deze mensen ‘Leuners’. Ik vond het een leuk idee, maar stelde Donald voor om dat eens in de twee weken te doen, op woensdag, en wel bij degene die het dichtste bij de Universiteit woonde en dat was ik. Ik woonde toen in een studentenhuis aan de Nieuwe Rijn, achter stripwinkel Dumpie (dat heeft me overigens een hoop geld gekost).
Bier en hapjes haalde ik in huis. Er werd een lijst bijgehouden van wie er aan de beurt was om de kosten te betalen. Dat was een prima oplossing, we hebben dit 25 jaar volgehouden, vanaf 1976. Lekker een drankje en vervolgens ergens in de stad uit eten. Meestal was dat Woo Ping, maar ook vaak elders. Op een gegeven moment was het voorbij. De partners van de leden waren ook van de partij. Er waren zoveel scheidingen dat het niet meer vol te houden was. De laatste keren kwamen er nog maar 4 vaste deelnemers opdagen. In de hoogtijdagen waren dat er meer dan 20.
Mijn katten waren ook prominent lid van de borrelclub. Toen Bacchus 15 werd heb ik een feestje ter ere van zijn verjaardag gegeven. Onder de voorwaarde dat iedereen een cadeautje meebracht.
Hij heeft een overvloed aan speeltjes, hapjes en snoepjes gekregen. Er waren twee cadeautjes die er uit sprongen. Dat waren een slabbetje en iets raars in een cadeauverpakking, in een roze inpakpiertje met een gouden strik. Het slabbetje was gemaakt door de (toenmalige) echtgenote van één van mijn Naturalis collega’s, heel mooi, mosgroen met in gouden letters ‘Bacchus 15' er op geborduurd.! Hij heeft er, niet geheel vrijwillig, de hele avond mee rondgelopen.

Het cadeautje in het roze papier kreeg hij van mijn Brusselse vriend Eric. Die was toen controller bij Wagon-Lits (hij runt thans met zijn vrouw een kattenpension in Brabant). Het pakje voelde vreemd week en vormeloos aan. Iedereen keek met grote vragende ogen toen ik het uit ging pakken. Mijn vriend zat er met grote pretogen bij. Er kwam een verse wijting uit. Eric vertelde dat hij de wijting op de markt gekocht had en ter plekke heeft ingepakt. Wat had ik graag het gezicht van de marktkoopman gezien!

Eric heeft vaker dergelijke grappen uitgehaald. Op het dispuut waar we beiden lid van waren, vierden we ieder jaar traditioneel Sinterklaas, met surprises. Het cadeau mocht niet duurder zijn dan exact 100 cent. Voor het origineelste cadeau was er een prijs, in de vorm van een fles wijn. Eric won die eens met straatlengten voorsprong. Zijn cadeau bestond uit een door de directeur van Wagon-Lits persoonlijk ondertekende, altijd geldige kortingbon van één gulden, voor een reis naar de Galapagos eilanden, te besteden bij ieder willekeurig reisbureau!

Toen Bacchus 18 jaar werd besloot ik zijn verjaardag weer te vieren, ook nu werd het een groots feest. Alleen had ik in de door Bacchus zelf ondertekende uitnodiging niet gezegd dat er cadeautjes verplicht waren. Hij was aan het sukkelen en had zodoende wat eetvoorschriften. De zinsnede in de uitnodiging dat hij niet mee ging uit eten, omdat hij hoopte zijn buikje vol te hebben gegeten met dingen die hij eigenlijk niet mocht (ik bedoelde kaas) werd echter opgevat als een uitnodiging toch een cadeautje mee te brengen. Bacchus heeft de uitnodiging zelf ondertekend. Ik heb zijn poot in een stempelkussen gezet en onder de brief afgedrukt. Eén keertje maar, de rest van de uitnodigingen betroffen fotokopieën.

Bacchus heeft het me niet in dank afgenomen, hij heeft de hele avond aan zijn voetkussentjes zitten likken, net zolang tot er geen stempelinkt meer opzat. En me heel erg verwijtend aangekeken! De uitnodiging heeft tot grote hilariteit geleid. Mijn vriend Arthur, bioloog van Ecomare op Texel, heeft de uitnodiging op het prikbord aldaar gehangen. Hij heeft vele vragen over die gek (ik dus) moeten beantwoorden. Op de dag zelf kwamen van heinde en verre vele vrienden van Bacchus naar zijn verjaardag. Anne uit Zeeland, Arthur van Texel, Peter uit Almere etc.
Ook nu kreeg hij heel veel cadeautjes, zoals vis, die door vissendeskundige (op culinair gebied) Gerard deskundig gefileerd werd voor hem (met slabbetje van drie jaar daarvoor om !).

En een stuk kaas. Dat was, helaas voor Bacchus, van plastic en is door Garfield ingepikt. Die er vanaf die dag nog steeds over waakt, dat het hem niet wordt afgenomen !

Hans

Mee naar Texel.

Ik was afgelopen weekend op Texel met mijn vriendin, haar neefje en zijn vriendin in het familiehuisje. En natuurlijk ging Nelson, de wit/zwarte kater van 4 jaar mee. Hij is dat gewend van jongsaf aan. In het reismandje gaan vindt hij geen probleem. Hij laat geen kik. Maar als hij door heeft dat hij naar de dierenarts gaat, mauwt hij de boel bijelkaar! Ze moeten hem zelfs platspuiten want hij is niet te houden.

Nelson vond het heerlijk om weer op Texel te zijn. Hij is dan eindelijk vrij om te gaan en te staan waar hij maar wil. Hij woont doorgaans in hartje Amsterdam en kan daar niet naar buiten, er zijn alleen 2 kleine balkons. Hij dook meteen de tuin in en ging alles besnuffelen en onderzoeken. Hij slaapt de hele dag niet; hij rent, speelt en jaagt. Wat ook leuk is dat, als de hond van de buren zich laat zien in de tuin, hij hem opjaagt en wegjaagt uit de tuin! Knappe Nelson! Verder liggen er vaak muizen voor de deur. Hij probeert zelfs konijnen te vangen maar dat is (nog) niet gelukt. En vogeltjes vangen ook niet. In het begin was Nelson wat schuw maar hij draaide bij en kwam kopjes geven.

's Nachts moet Nelson binnen blijven en dat vindt hij niets. Hij blijft eindeloos mauwen, hij kan en wil niet accepteren dat hij binnen moet blijven. Dat doet hij de laatste tijd ook in Amsterdam. Hij mag daar in het trappenhuis (ze wonen 3 hoog), en vangt daar ook muizen, maar nu gaat hij voor de benedenvoordeur zitten en blijft mauwen. Dat vind ik triest voor Nelson, zeker omdat ik gezien heb hoe gelukkig hij is op Texel en als ik hem buiten zie rondstruinen. Het kan zijn dat ze in de toekomst gaan verhuizen naar een benedenwoning met tuin zodat Nelson alsnog zijn eigen Texel krijgt! Ik hoop het van harte.

Jacq.

Wilde tuin, wijn en probleempjes...

Mevrouw Katblad ging op bezoek bij onze bioloog Hans en zijn haarfabrieken, om de situatie aldaar eens nader te bestuderen.
Zij werd allerhartelijkst ontvangen bij de voordeur, maar eenmaal binnen bleek Poema zich uit de voeten gemaakt te hebben; hij houdt niet zo van bezoek, werd gezegd.
Wel, de dames bleven gelukkig wel, al wilden zij niet direct op de foto. Gelukkig had Hans een flesje wijn koud staan voor mevrouw Katblad, zodat hij haar makkelijk kon overhalen nog even geduldig te wachten tot de dames gereed waren voor een paar kiekjes. Op bovenstaande foto ziet u Cees (spreek uit: Sees). Zij is vernoemd naar de beroemde (en oud-)burgemeester van Leiden, Cees Goekoop. Het is maar dat u dat weet.

Omdat er naast de wijn (en het bier) ook nog lekkere hapjes op tafel stonden, bleef Lapje graag een beetje in de buurt. Het duurde wel even voordat zij zich door mevrouw Katblad liet aaien, maar dat vinden wij alleen maar normaal. De spijkerbroek van mevrouw was natuurlijk erg boeiend voor deze meid vanwege de geuren afkomstig van onze redactiemedewerkers, maar ook dat spreekt vanzelf. En dus liet mevr. K het uitgebreide gesnuffel maar toe, al wist zij dat zij daar thuis weer problemen mee zou krijgen. Maar goed, wat moet gebeuren, moet gedaan.

Nog een glaasje wijn, mevrouw Katblad? Nou graag, Hans!

Toen het ijs eenmaal gebroken was en de spijkerbroek volledig geinspecteerd, liet Lapje ons graag haar gebied zien, en wilde daarbij ook best wel po(e)seren. Ja, ze heeft een lekker bekkie, niet? Dat kinnetje!

Het tranende oogje is overigens chronisch, dus geen ongevraagde adviezen a.u.b.

De tuin is voor Lapje erg belangrijk want ze zit daar graag. Haar favoriete plekjes zijn allemaal wat hogerop, maar ook dat is niet meer dan vanzelfsprekend. Echte poezenliefhebbers weten dat.
Ja, Hans houdt van een wilde, natuurlijke tuin, en Lapje is het daar helemaal mee eens. Alleen het kasje wat er staat (wij zagen o.a. tomaatjes en diverse groentetjes) vindt Lapje minder interessant. Want daar heb je als poes natuurlijk helemaal niks aan. Nee, zij zou liever een kippenhokje hebben, maar dat vindt Hans teveel gedoe, denken wij. Maar misschien hebben wij het ook wel mis, dat zou zo maar kunnen. Het zal u niet ontgaan zijn dat mevrouw Katblad graag fantaseert...

Nou. Nog één fotootje dan, en dan is het genoeg, vond Lapje. Nee, zij wilde niet meer elders po(e)seren want ze lag net zo lekker. We hadden de tuin nu toch wel gezien? Nou dan!

Ja, mevrouw Katblad stond daar tussen allerlei struiken met kruisbessen en andere bessen. Hans maakt daar heel lekkere dingen van en stopt dat vervolgens in potjes. Zo kreeg mevrouw Katblad al diverse producten uit eigen keuken toegestopt. Heerlijk!
Maar waar was Ceesje nou toch gebleven?

Ah! Cees blijft liever wat dichter bij huis. Dat komt doordat ze wat in de war is en dus bang dat ze de weg terug anders niet meer zal kunnen vinden.
Nu vond mevrouw Katblad eigenlijk ook wel dat de tuin van Hans en zijn haarfabrieken niet zonder gevaren is. Zo is er een vijvertje, helemaal verscholen onder het groen, en mevrouw Katblad was daar dus bijna ingestapt; nog een halve zool naar voren en het was misgegaan.... De waarschuwing kwam net op tijd!

Ceesje ging dus maar al te graag weer mee naar binnen. Ja, zij heeft wat probleempjes, deze oude dame. Zij vergeet af en toe dat het de bedoeling is dat poezen het op de kattenbak doen, en kiest dan voor het mensentoilet. Op zich niet zo'n vreselijke ramp omdat tegels ook makkelijk schoon te maken zijn, maar toch...

Hans ging dus afgelopen week met haar naar de dierenarts, en wat hij vermoedde zou wel eens waar kunnen zijn: Ceesje lijdt hoogst waarschijnlijk aan een beginnende dementie, denkt de dierenarts. Geen wonder dus dat zij niet meer ver van de keukendeur komt en de kattenbak niet meer ziet staan....
De dierenarts heeft wat pilletjes meegegeven die wat verbetering moeten bewerkstelligen. En inderdaad, de laatste berichten zijn erg gunstig; de pilletjes lijken te helpen! Wel, wij hopen uiteraard dat het ziekteproces zo mogelijk een halt toe kan worden geroepen en wij rekenen erop dat Hans ons op de hoogte houdt!
Tenslotte bedanken wij Hans voor zijn gastvrijheid; de wijn was heerlijk en de hapjes idem!

Spif, Star, Mido en Maddy.

Toen ik zaterdagochtend Loesje en Lotje wegbracht (ze heten nu Toetie en Lady), kreeg ik bij het asiel gelijk dit clubje mee naar huis.

Ze zijn ongeveer 7 weken oud en wederom gedumpt. Ze zijn bij elkaar gevonden en komen dus waarschijnlijk uit één nestje. Het zijn twee rooitjes (met een klein beetje wit) en twee cypertjes. Van allebei een hijtje en een zijtje. Omdat ze wat prutoogjes hebben, zitten ze voorlopig even apart op de kattenkamer. Na behandeling met kamillethee en oogzalf zien de oogjes er gelukkig alweer veel beter uit.

Ik denk dat ze over een paar dagen lekker naar beneden kunnen. Ze blijven in ieder geval weer twee weekjes bij mij logeren, voordat ze geplaatst mogen worden.
Groetjes,
Wilma

Boezelzus ook al twee jaar inmiddels !

Hallo Annemarie en Boezelbroer,

Elke dag geniet ik weer van jullie verhalen. Ik krijg ze via de feeds elke dag in mijn postvak en zo hoef ik niets te missen.
Vandaag druk bezig geweest met foto's maken van de poezels en Skyler wil graag dat je de foto's aan haar Boezelbroer laat zien. Het is een echte dame geworden!

Groetjes Sandra en Skyler

Gedumpt.

Bericht van 'Wilma's opvang':
Woensdagmiddag werd ik gebeld door iemand van het dierenasiel. Er waren zojuist twee gedumpte poesjes binnen gebracht door de dierenambulance. Ze zijn ongeveer een week of 8 á 9 jong, maar men wil graag dat ze nog voor twee weken de opvang in gaan.

De komende twee weken heb ik dus twee logeetjes. Ze zijn niet bang voor mensen, dus ze zijn duidelijk in een huis opgegroeid. Ik ben bang dat ze het slachtoffer zijn geworden van de komende vakantietijd. Loesje is het rooie en Lotje is het witte poesje.

Twee Houdini's ?

Ik heb een nieuwtje voor het katblad. Omdat het niet echt lekker slapen is in een bed met 2 mensen en 5 katten doen wij sinds kort de slaapkamerdeur dicht als wij naar bed gaan. Dit tot ongenoegen van de haarfabrieken, maar die moeten er maar aan wennen. Er zijn genoeg lekkere ligplekjes in huis en ze kunnen ook naar buiten als ze dat willen.
Toch lagen er 's nachts ineens weer katten op ons bed en de deur stond op een kier. Zeker niet goed dicht gedaan, dacht ik. De katten verwijderd en de deur weer dicht, nu stevig in het slot. Even later hoor ik wat aan de deur, ik kijk en: zie de klink bewegen! Rare gewaarwording als het hij-mens gewoon naast je in bed ligt en er verder geen mensen in huis zijn. En dan gaat de deur open en komen de katten weer naar binnen. Als ik ga kijken zit Lotje op de balustrade langs de trap, die vlak naast de deurklink is. Ze kijkt me triomfantelijk aan en glipt ook naar binnen.

Voor die nacht heb ik het maar zo gelaten, een beloning voor slimheid was wel op zijn plaats. Maar voortaan doe ik dus de deur op slot met de sleutel als we naar bed gaan. Ik zag afgelopen nacht de klink nog regelmatig op en neer gaan, maar dat zal wel overgaan als het niet meer werkt.

Caja is trouwens ook niet voor de poes. Toen Igor nog niet naar buiten mocht 's nachts deed ik het kattenluikje in de kamer op slot en de kamerdeur dicht. Caja, die ook in de kamer was, moest en zou er uit. Ze heeft net zo lang tegen het kattenluik getimmerd tot het bewegende gedeelte voorbij het slotje aan de buitenkant schoot. En toen kon ze naar buiten. Dit heeft ze een paar nachten herhaald. Toen ik het zat was telkens naar beneden te gaan om het luik weer dicht te doen heb ik de poef, die best groot is, voor het gesloten luikje geschoven. Piepkleine Caja, die net 3 kilo weegt, heeft het voor elkaar gekregen de poef weg te duwen en het luikje weer te openen.

Toen heb ik de moed maar opgegeven en Caja 's nachts buiten de kamer gehouden tot Igor ook dag en nacht naar buiten mocht. Eigenlijk wist ik allang wie er de baas was in huis, dat is nu dus weer bevestigd.

Ingezonden door Ina

Dit nieuwtje is een tijdje bij mevrouw Katblad 'op de plank' blijven liggen, dus de redactie weet niet of het de huidige stand van zaken bij Iwan thuis nog goed weergeeft...

Eindelijk meer over Snork...

Snork:
In december 2009 stond ik al eens in de bijlage van het Leidsch Katblad. Mijn vrouwtje vindt dat de Boez en ik op elkaar lijken. Ik wil nu wel wat over mijzelf vertellen. Mijn vrouwtje vertelt dit verhaal tot vervelens aan toe. Ik citeer:"Ik roep al jaren dat ik een kat wil. En dan het liefste een jongetje, die zwart is, en die Snork gaat heten."
Nou sorry hoor, ben ik zwart? Het enige waar ik aan voldoe is dat ik een jongetje ben. En nu Snork heet, maar dat heeft zij er van gemaakt. Ik kom uit het asiel in Hoofddorp. Waar ik daarvoor vandaan kom, dat ga, kan, wil, zal ik niet vertellen.
Het was op een zaterdagmiddag in juni 2007. Ik zat dus in een kooitje in dat asiel. Dat was echt niet leuk hoor. Ze hadden me in Lisserbroek gevonden, in de Azolastraat. Maar omdat ik een jongetje ben, vonden ze dat ik Azolo moest heten, echt zo stom.

Afijn, opeens komen er mensen binnen en de mevrouw van het asiel doet mijn deurtje open, ik wilde er natuurlijk meteen uit, mee, weg, naar buiten. Er waren 2 mevrouwen bij, waarvan één mij ging aaien. Ik ga mee, had ik besloten. Toen zegt ze dat ze niet kon kiezen. Kiezen? Waaruit? Ik, lief zwart-wit poezebeest, waarom kiezen? Blijkt dat er nog een deurtje was opengemaakt, daar zat dat zwarte geval in. Ook een jongetje, en zwart. Hij heette Doesel. O jee, straks ging die mee en ging hij Snork heten (maar dat van die naam wist ik natuurlijk nog niet). De mevrouw van het asiel zei dat ze ze natuurlijk ook alletwee kon nemen. Huh, alletwee, ik ben in mijn eentje al zo onwijs leuk.

Maar nee, ze vond ons alletwee heel erg lief met een hoog aaibaarheidsgehalte en omdat ze toch de hele dag weg is, besloot ze dat hij en ik, behalve haar, ook elkaar gezelschap mochten gaan houden.
Een paar dagen later kwam ze ons halen, we moesten allebei in zo'n stom kooitje in een wielhuis. Ik heb lekker de hele weg zitten gillen. Daarna werden we ergens naar binnengebracht, en dat is ons huis geworden. Ik ging Snork heten en Doesel werd Doezel.

Volgende keer zal Doezel wat komen vertellen.

Mispoes !

Zoals jullie misschien nog wel weten kwam poes Minous op zondag 30 mei jongstleden bij mij via het dierenasiel. Zij was langs de weg achtergelaten met het verzoek om goed voor haar te zorgen.
Dat heb ik dan ook vier en een halve week lang gedaan. In de eerste week ben ik ook nog even met haar naar de dierenarts geweest om te kijken of alles in orde was met haar en die bevestigde dat ze zo'n 6 tot 8 weken zwanger was en dat ze verder goed gezond was.

Inmiddels verstreek de termijn dat Minous zou gaan bevallen (een kattenzwangerschap duurt ongeveer 62 dagen). Het begon me zo langzamerhand wat erg lang te duren en daarom ben ik van de week toch maar weer even met haar naar de dierenarts gegaan. Ook zij begon te twijfelen en dus is er een röntgenfoto gemaakt. En wat schetste onze verbazing? Minous bleek helemaal niet zwanger te zijn! Ze heeft gewoon overgewicht!

Dat ze de uiterlijke kenmerken had van een zwangere poes komt hoogstwaarschijnlijk doordat ze ooit wel een nestje heeft gehad en doordat ze waarschijnlijk ook al gesteriliseerd is, want anders kan ze niet zo dik worden. Ik heb dus helaas een aantal mensen teleur moeten stellen die zich al verheugd hadden op nieuwe huisgenootjes. Zij zullen hun geduld nog even op de proef moeten stellen totdat ik weer nieuwe opvang krijg.
En poes Minous heb ik weer teruggebracht naar het asiel. Zij gaat op dieet en mag op zoek naar een nieuw mandje. Ik twijfel er niet aan dat ze die snel zal krijgen, want het is een heerlijk moppie!

Groetjes,
Wilma

Verdrietig nieuws.

Van Priscilla en Danny (de mensen van Hummel) kregen we het bericht dat zij hun oudste kat Chiel vorige week donderdag hebben moeten laten inslapen. Hij had een tumor in zijn kop waar hij steeds meer last van kreeg... 

Wij wensen Chiels mensen heel veel sterkte met hun verdriet. Hier bij het Katblad kunnen wij ons allemaal goed voorstellen hoe moeilijk het is als je kat zo ziek is dat er niets anders overblijft dan hem te laten gaan.

Te mager of niet ?

Er loopt sinds een maand of twee een nieuwe rooie bij mij in de buurt. Als ie geen bandje om had zou ik denken dat het een zwerfkatje was: ik vind hem namelijk erg mager. Wat vinden de lezers?

Ik moet wel zeggen dat zo'n slank beestje, ondanks zijn bandje, veel meer de indruk van een 'wild dier' zoals bijv. een panter wekt, dan wanneer je zo'n weldoorvoede huiskat ziet rondbanjeren...  Maar ik maak me toch wel zorgen om dit katje...krijgt hij genoeg te eten, heeft hij misschien lintworm of ergere aandoeningen ? Of komt het gewoon omdat hij nog niet gecastreerd is...

Katja

Gekwakkel...

Faffie:

Een interview voor de bijlage ? Moet dat per se nu ?  Ik voel me al niet zo lekker en met die hitte wordt het er echt niet beter op. Stop nu maar met dat gevraag of , beter idee, ga Snuitje er maar mee lastig vallen.

Snuitje:

Huh ? Izzerwat ? Of ik bereid ben tot een interview ? Hou op zeg, ik lig net te slapen ! Ik ben gewoon uitgeput zo om deze tijd van de dag. Moet ik me 's ochtends vroeg maar wat rustiger houden zeg je ? Niet zo heen en weer lopen te darren ?  Misschien moet ik een extra pilletje voor m'n schildklier ofzo, vraag dat maar eens aan de dierenarts ! Of beter, ga die dierenarts eens interviewen als je het daar zo gezellig vindt, in plaats van ons er telkens heen te slepen ! Nou, welterusten, ik slaap weer verder als je het niet erg vindt. En als je het wel erg vindt ook trouwens.

Muis ?

Mimi:

Ik heb jullie nog steeds niet het vervolg verteld van mijn heldhaftige muizenvangactie in maart dit jaar. Ja, ik weet dat de eerste helft van dit verhaal door mijn buurvrouw verteld is, maar ik dacht dat ik nu zelf maar het vervolg moest vertellen, om nu tenminste een beetje mijn kant van het verhaal te kunnen belichten.

In het vorige verhaal kwam het namelijk een beetje stom over dat ik de muis binnen had laten ontsnappen en dat ik vervolgens geen pogingen meer had gedaan om hem weer opnieuw te pakken te krijgen. Nou moeten jullie weten dat het hier geen gewone muis betrof...

Okee, ik had dat zelf misschien ook niet meteen door, vandaar dat ik zo dom was om diezelfde middag nog zo'n muis te vangen (gelukkig was de buurvrouw zo slim om mij met die muis meteen weer door het kattenluik naar buiten te sturen).

Maar die eerste muis had zich meteen heel goed verstopt in huis en werd pas ongeveer drie weken later weer door mijn mens gesignaleerd toen hij hard door de keuken rende en zich achter de koelkast verschanste. Toen mijn mens de koelkast wegtrok (waarbij de muis zich snel weer achter een andere kast verstopte) wist ze niet wat ze zag: onder en achter de koelkast lag het vol met keutels en met kattebrokjes die die vieze vuile dief van mijn schoteltje had gejat !

Ik wist natuurlijk allang dat dat beest nog steeds in ons huis rondliep, maar ik deed net of mijn neus bloedde. Ik had gezien dat hij nu zo groot werd dat het me toch nooit zou lukken hem te vangen en ik had gehoopt dat hij uit zichzelf een keer door het kattenluik zou verdwijnen ofzo.

Mijn mens zette nu verschillende vallen voor de muis, eerst zo'n soort kooitje, maar toen de muis daar niet in wilde trappen, zelfs van die gemene klapvallen. Ze vond het zelf verschrikkelijk om die te zetten, maar de muis stonk heel erg en liet nu overal sporen achter: hij vrat aan snoeren van tv en koelkast, knaagde een rubber borstel kapot, liet keutels achter op aanrecht, tafel en vensterbank, het was gewoon niet te harden. Op een dag, nadat er al een afspraak met de man van de ongediertebestrijding was gemaakt, besloot de buurvrouw die weer eens te hulp was geschoten na een signalering van de muis, om weer eens achter de koelkast te kijken. Ze schoof hem zachtjes naar voren en daar naast de motor zat een RAT van een paar maanden oud haar met grote kraalogen aan te kijken ! Nadat beiden bekomen waren van de schrik, schoot de rat achter het wandmeubel in de woonkamer. Ik zat zelf eigenlijk een beetje "de kat uit de boom te kijken" (of liever gezegd "de rat achter de kast vandaan te kijken"), maar mijn buurvrouw is wat minder afwachtend van aard en zette meteen de tuindeur open en verschoof vervolgens het wandmeubel zodanig dat er een soort vierbaansweg richting tuindeur ontstond. De rat schoot met een noodgang de tuin in en toen ging ik er voor de vorm ook nog maar achteraan, anders zou ik natuurlijk helemaal een figuur hebben geslagen, daar op de bank. We verdwenen onder de heg door naar de tuin van de buurvrouw en dat is het laatste wat ze van de rat hebben gezien. Zelf kwam ik een paar minuten later alweer tevoorschijn. Tja, dat beest was natuurlijk al in geen velden of wegen meer te zien tegen de tijd dat ik onder de heg vandaan kwam...

Beetje doof soms wel handig !

Snuitje:

Nee, ik kijk er misschien niet echt blij bij...

Maar ik vind dit toch best wel heel lekker ! Wel jammer dat ik dit pas op mijn 19e mocht ontdekken.

Vroeger kon ze dat apparaat niet tevoorschijn halen of ik zat al in een andere kamer.

Ritssluiting.

Hallo hier weer met Heidi.

Ik heb een nieuwtje. Maar dat is eigenlijk niet zo heel erg leuk voor mij geweest. Ik was al een paar keer krols en schreeuwde het uit. Wat kan ik herrie schoppen. Op 2 juni hebben mijn baasjes mij en mijn vriendinnetje in een carrier gestopt en naar de dierenarts gebracht. Wij gingen toen even slapen en toen wij wakker werden voelden wij ons niet lekker en onze buikjes deden zeer. Nu hebben wij een rits in de buik met zo een blauw draadje er in en ik moest terug komen omdat mijn buikje een ei had en kreeg ik een prik met Antibiotica. Nu ben ik dat alles weer vergeten en het gaat heel goed met ons en we genieten weer van alles. Vooral van lekker buiten te zijn in de grote ren.

En van het lekkere kriebelen van mijn baasjes.Tot de volgende keer maar weer...o ja ik vind mijn broertje Igor net zo mooi als ik het ben en jammer dat ik nooit mijn andere broers en zusjes in het Katblad zie. Af en toe zit ik voor de PC om even te loeren.

Pootje van mooie Heidi

Ingezonden door Ute

Ingezonden brief over 'Sprietje'.

Sprietje heet dus Hummel en wij snapten al niet waarom hij niks meer wilde eten thuis en zo vaak weg is; vandaag (vrijdag 4 juni) was ie de hele dag weg en kwam pas weer op ons afrennen toen we hem riepen op de stoep in de Middelstegracht, ter hoogte van het Lubbehofje. Hij gaat dus erg ver.

Welke rode kat bedoelen jullie die was aangereden? Onze Joep was vorig jaar op zondagavond 1 november aangereden, maar die heeft het gelukkig wonderbaarlijk overleefd. Wel een flinke hersenschudding gehad, maar hij doet weer aardig mee met de rest (we hebben er 6 in totaal).

Nou, gelukkig is Hummel weer thuis, al wilde hij meteen weer naar buiten...het is een aardige boef aan het worden. Ik heb nu een kokertje aan zijn bandje en hij is gechipt.

Groetjes en bedankt voor de goede zorgen!
Priscilla

Eerste opvang van dit jaar.

Hallo allemaal,

mag ik jullie even voorstellen aan Minous.

Minous is in een vervoersbox langs de weg gevonden door een oplettende voorbijgangster. Zij heeft Minous naar het asiel gebracht, waar ik haar vanmiddag heb opgehaald. Minous is zwanger en zij zal bij mij in alle rust haar kittens gaan krijgen. Er zat een briefje bij de vervoersbox met ongeveer de bewoordingen: "Dit is Minous. Zorg a.u.b. goed voor haar, want haar baasje kan dat niet".

Ingezonden door Wilma

Tragisch voor Minous dat het zo heeft moeten lopen en dat haar baasje haar blijkbaar niet zelf naar het asiel durfde brengen...  Wij wensen Minous (en Wilma) heel veel sterkte met de bevalling en een mooie kraamtijd toe !

De illegaal (deel 3)

Joekie (die er hier een beetje apart bijligt):
En toen kwam de grote dag: wat lag er op het kerkhof? En wat veroorzaakte de stank? Er lag aardig wat op het kerkhof:
- enkele ex-merels
- iets wat vaag op een mus leek
- enkele kleine vogeltjes, maar niet meer te identificeren
- allemaal skeletten, vlees zat er niet meer aan
- van de duiven waren er alleen nog veren over
De stank werd veroorzaakt door de laatste aanvoer: een egel, daar viel nog wat van af te halen, hoewel de egel waarschijnlijk al twee weken onaangeroerd was en de illegaal gedurende die tijd niet meer langs gweest was.
Het meest bizarre was de vondst van een konijn (of misschien zelfs wel een haas): de rug, het bekken, de pootjes en de staart.

Verder waren er nog enkele curiositeiten:
- twee hondekluiven (de vorige bewoners hadden een hond...)
- een mezenbol
- het onderbakje van de verpakking van een appeltaart
Verder lagen er nog drie hompen stokbrood, goed voor een stilleven en waarschijnlijk de restanten van de barbeque van de buren afgelopen zomer. (De andere helft van de kruipruimte is niet direct toegankelijk, wie weet wat daar nog ligt en ook is er een grote opening naar de kruipruimte van de buren, dus daar zal ook nog wel wat liggen...)

Zoals ik al eerder vertelde over de auto van de buurman-twee-huizen-verder: deze buurman heeft een Renault en daar zijn de illegalen dol op, tot twee maal toe hebben ze die auto gesaboteerd (ze knagen geloof ik, aan bougies en wat rubberen slangen) wat dus een flinke kostenpost opleverde.
Toen de klusjesman bij haar klaar was - de kruipruimte is opgefrist met een fles ammoniak (de chloor was op) en daarna met een hele fles “Smell” overgoten voor een frisse lucht - werd hij opgeroepen naar een ander adres in de straat, ook dit huis heeft leeggestaan, er was een vliegenexplosie op zolder. Zou de illegaal een nieuw adres gevonden hebben?
Oké, hier baalde ze dus van: ze weet wat voor ellende een steenmarter kan geven als hij in je huis zit, maar dat haar dat nu net zou overkomen !
Hopenlijk blijven ze weg. De toegangspoort is inmiddels hermetisch afgesloten dus hier kunnen ze er niet meer in. Ze las trouwens op internet dat als je in Duitsland je huis wil verkopen je een verklaring moet hebben dat je huis steenmartervrij is!
En nu het eindelijk warmer wordt en de eerste vliegen komen, schreeuwt ze moord en brand ! Zou de illegaal terug zijn of….is het zijn geest?
De toekomst zal het leren en ik zit op de eerste rij.

Inimini die toen nog steeds niet hier woonde

P.S.: ze heeft geen foto’s van de illegaal, daar hij altijd in het donker opereert. Wel heeft ze foto’s gemaakt van de stoffelijke resten, maar die zijn niet echt smakelijk, vandaar verder alleen wat plaatjes van mij en van ‘Muis’ (IniMini) en heel misschien van die lompe die ze zo nodig in huis moest halen.