Verrassing dus... Terwijl ik vorige week zaterdag een emmer liet vol lopen met warm water om de hokken van quarantaine C in het asiel te gaan uitboenen, stond ik zo eens te kijken wie die die week binnengekomen ongecastreerde kater was, van wie de stank mij tegemoet was gekomen zodra ik de deur had opengedaan.
Vanuit hokje C4 (op ooghoogte) zat mij een enorme kater aan te staren met flinke wangen. Marlies (de kattenverzorgster) had me al verteld dat dit een kater was die heel graag uit zijn hokje wilde en als hij los liep eigenlijk niet zo geinteresseerd was in aaien, maar vooral in de deur, waar hij namelijk heel graag door 'naar buiten' wilde. De kat keek me vanuit z'n hokje heel doordringend aan en ineens begon het me te dagen dat ik hem al kende. Hij leek namelijk precies op de
'zwerfkater' die regelmatig bij mij in de tuin loopt. Maar ja, er zijn natuurlijk heel veel katten met
zo'n leuk wit snuitje, en de combinatie met stevige wangen zal ook wel vaker voorkomen. Kortom, toen ik na een 'miscommunicatie' begrepen had dat deze kat uit de duinen afkomstig was, was ik er ondertussen van overtuigd dat hij alleen maar erg léék op de kat uit mijn tuin.
(De foto's bij dit stukje heb ik trouwens pas deze zaterdag gemaakt, dus een week nadat dit verhaal zich afspeelt)
Hij was verschrikkelijk onrustig in zijn hokje en miauwde aan één stuk door. Af en toe deed hij een uitbraakpoging, waarbij hij heftig aan de tralies klauwde en zijn neus ertussendoor probeerde te wringen.
Op een gegeven moment lag hij zelfs op zijn zij te 'rennen' terwijl hij heel kunstig de kattenbak rondjes liet draaien tussen zijn voor- en achterpoten. 't Zag er vrij spectaculair uit, maar 't was natuurlijk allemaal erg zielig.
Toen hij aan de beurt was om een schone kattenbak te krijgen, sprong hij ook onmiddellijk op de grond en begon bij de deur heen en weer te lopen en hard te miauwen.
Hij leek me wat slanker dan de zwerver, 't was me bij de zwerver ook nooit zo opgevallen dat ie zo sierlijk er uit kon zien. Maar als ik hem aaide gromde hij wel precies hetzelfde, zo'n hele lange mopperende grauw, die maar door gaat.
Toen zijn hokje weer schoon was kon ik hem onder protest snel terugzetten.
Hij deed nog een 'uitbraakpoging' maar viel daarna letterlijk 'uitgevloerd' in slaap.
Ik had natuurlijk wel goed bestudeerd hoe precies het zwart om zijn ogen was verdeeld, en hoe het wit assymetrisch in een puntje uitliep enzo. Dus toen ik thuis kwam pakte ik meteen de foto's erbij die ik de afgelopen maanden van de zwerver heb gemaakt en ik vond onder andere deze:
 |
Deze foto is van december 2012 en blijkbaar is de kater
de afgelopen maanden alweer een stuk afgevallen |
Ik stuurde de foto per e-mail aan Marlies met de tekst "Ik begin toch weer te twijfelen, heb jij niet een foto van C4 dat ik ze naast elkaar kan leggen?" en kreeg meteen antwoord "Ja hoor, dit is C4". De kat bleek ook helemaal niet uit de duinen te komen, maar door iemand van de straat te zijn gehaald hier ongeveer 200 meter vandaan. Iemand die dus wat doortastender is dan ik, ik liep immers al maanden te twijfelen of ik de kat zou proberen te vangen, omdat ik dacht dat hij misschien toch nog een 'baasje' had, omdat ik hem oktober 2009 zo in mijn tuin had gefotografeerd, met boerenzakdoekjeshalsbandje:
Wie er behalve ik, ook erg blij zijn dat Romero (zoals hij nu heet in het asiel) straks een nieuw adres gaat krijgen, zijn mijn buurvrouw en
Mimi haar kat. Romero was de laatste weken namelijk herhaaldelijk door Mimi's kattenluik naar binnen geglipt en had de hele woonkamer vol gesproeid. En Mimi de kamer uit gejaagd. Vandaar dat het luikje al een week op slot zat en Mimi dientengevolge verplicht binnen moest blijven. Die kan nu dus weer lekker buiten door de sneeuw springen, heerlijk!
Romero zal daar helaas voor hem nog even mee moeten wachten tot hij gecastreerd is. Dan krijgt hij hopelijk snel een nieuw dak boven zijn hoofd met vrije in- en uitloop bij een manege of (kinder-)boerderij.
Toegevoegd op 20 maart 2013: Romero is inmiddels gecastreerd en er wordt even aangekeken of hij toch misschien bij mensen 'thuis' geplaatst kan worden. Zo niet, dan mag hij naar een manege: hij staat inmiddels op
de lijst met plaatsbare katten.
Katja
Romero is vorige week gecastreerd en zit nu in één van de hallen met 'plaatsbare' katten. In deze hal zit maar één andere kat, Parthos en om de beurt hebben zij de hele hal, met krabpalen en buitenruimte voor zich alleen. Daardoor is de 'gevangenschap' voor Romero wat beter te verdragen dan in de quarantaine. Zijn hok is hier trouwens ook twee keer zo groot. Waarschijnlijk gaat hij in de loop van de week naar een manege toe, waar er een lekkere zolder met schuilplekjes met dekens en stro is voor katten die gezelschap van mensen niet zo erg belangrijk vinden.
Romero zit nog in de hal omdat men het met hem toch even wilde aankijken: hij leek wel wat aanhaliger te worden, dus misschien dat hij toch eventueel wel in een 'echt' huis zou kunnen intrekken. Zijn 'humeur' is wat lastig in te schatten omdat hij tijdens het kopjes geven of aaien wel de hele tijd loopt te grommen.
Demas zit nog steeds in 'schuilhut' nummer 5 in de ziekenboeg. Binnenkort gaan zijn hoektanden dan eindelijk getrokken worden, want de wonden waarmee hij gevonden was en de 'likwonden' die hij daarna kreeg zijn hersteld. Hij staat nu ook op de lijst op internet, zodat hij alvast door liefhebbers besproken kan worden. Op deze foto kunt u dan toch zijn aandoenlijke 'draculatandjes' nog een keer bewonderen.
.
