Bier en katers

Twee Bacchussen

Bent u wel eens dronken geweest, zo dronken dat u alles helemaal dubbel ziet?
Ik wel. Ik geneer me er niet voor. Ik ben tenslotte een kwart Vlaming. Hoewel? Vlaming van moeders kant dan, en zij dronk geen druppel. Mijn vader des te meer, zonder over de schreef te gaan overigens! Hij had, zoals hij het noemde, een speciale band met zijn allerbeste vriend uit Leeuwarden. Dat was de fles Oude Bokma in de vriezer. Dat terzijde, maar het heeft wel met het verhaal te maken.
Ik zat een keer thuis op mijn eerste studentenkamer op de Hogewoerd (nr. 44, huize Garfield!) te studeren. Een van mijn huisgenootjes was lid van Minerva en ging naar de sociëteit. Ik hoorde haar haar kamer op slot doen en weggaan. Vervolgens weer keihard de trap op rennen. Ze gooide mijn kamerdeur open met de mededeling: Hans, Bacchus zat op straat, hier heb je hem, ik heb haast!”. Ze gooide een rode kater mijn kamer in en rende weg. Ik dook weer in mijn studieboeken.
Op een gegeven moment kreeg ik trek in (weer) een biertje. Ik draaide me om naar de krat en zag vervolgens daarnaast op mijn bed twee identieke rooie katers. Ik heb naar mijn glas gekeken. En naar de krat. Goed, ik was misschien wat aangeschoten. Maar twee katers zien?
Ze zaten rustig in dezelfde houding naast elkaar. Maar opeens zag ik wel wie Bacchus was en wie niet. Die andere heb ik maar weer op straat gezet. Achteraf bleek hij van mijn buren te zijn. Bacchus is 19 geworden, zoals u eerder heeft kunnen lezen. Hij 22!

Hans.

Bericht uit Orgiva.

Raya in mand bij blafbeest.

Hola! Hier weer een setje foto's van de "beesten".
Ze doen 't nog steeds erg goed. Gaan tegenwoordig al de hele dag naar buiten en zijn 's avonds en 's nachts binnen. Het is oergezellig met zo´n huis vol dieren, vooral omdat ze hoe langer hoe beter met elkaar omgaan!




Raya en Safi lekker warm bij blafbeest. Arm blafbeest? Ze kijkt wat sneu....



Safi (rood) en Raya bij mens op schoot.

Nou Judith, zo te zien hebben je haarfabrieken het erg goed! Bedankt weer voor de foto's!

Prozac

Prozac.
Toen ik Poema pas had, kreeg ik problemen.
Poema was een jong uit een nest van een van de vele katten van mijn broer, die voor een kattenliefhebber het merkwaardige beroep had van bankdirecteur. Hoewel, zo raar is dat niet. In Amsterdam was er ooit een bankdirecteur die zijn rode kater noemde naar een van de beroemdste Amerikaanse bankiers, J.P. Morgan. Na de dood van de kater werd zijn huis een - inmiddels wereldberoemd - kattenmuseum. En dat op een van de duurste grachten van Europa!

Inmiddels is mijn broer al lang met de VUT en helpt hij zijn vriendin in haar praktijk van dierenarts, in Goes. Poema is een goeie sul en eigenlijk een wat saaie kat. Hij bleef daarom over toen mensen bij mijn broer kittens kwamen uitzoeken. Mijn broer belde ten einde raad mij op of ik hem wilde adopteren. Natuurlijk wou ik dat; ik wilde toch een derde kat erbij. Poema is inderdaad een goeie sul, en bovendien een enorme lieverd!
Dat merkten de twee poezen ook en hij liet zich snel onder de voet lopen door beide dames. Dat ging niet goed! Ik kwam een keer thuis en zag een bloedspoor door mijn huis lopen. Het bleek dat Poema zijn oren had gescheurd. Maar dan ook letterlijk, hij had zichzelf verminkt. Ik ben direct met hem naar de dierenarts gegaan, want ik schrok me wild. De dierenarts zei: "Hij mankeert lichamelijk niks, maar staat stijf van de stress. Hebt u een idee hoe dat komt?” Ik schoot in de lach en antwoordde: “Ja dat zijn de beide vrouwen in huis, Ceesje en Lapje”. De dierenarts zei vervolgens: “Er zijn twee opties, de kater herplaatsen of meewerken met een experiment. Het experiment was het testen van katten-antidepressiva, zeg maar katten-prozac. Ik wou Poema niet kwijt en stemde hiermee in. Het heeft uitmuntend geholpen! Poema werd kalm, ging de zaken overzien en vocht zich een weg in de hiërarchie. Nu is hij dikke maatjes met Lapje, zoals u op de foto’s in eerdere verhaaltjes heeft kunnen zien. Alleen met Ceesje wil het nog niet boteren. Althans ’s ochtends. Waarom is me een raadsel, maar ’s ochtends loopt Cees tegen hem te blazen, vanaf de middag niet meer. Ik heb altijd de indruk dat ze hem associeert met de cyperse kater waar ze (mede) door gedekt is. En dekken eindigt met het terugtrekken van de van weerhaakjes voorziene penis, wat erg pijnlijk is voor de poes. Maar wel noodzakelijk voor de eisprong.... Ceesje is dus een soort van ‘katten-dolle mina’, kat in eigen buik dus!
Doch Poema voelt zich op zijn gemak sinds de kuur. En eet zelfs Ceesje haar voerbak in de loop van de morgen leeg. Cees durft zich daar niet meer tegen te verzetten. De farmaceutische firma die de katten-prozac op de markt heeft gebracht, heeft me uitgebreid ondervraagd over de resultaten, die erg positief waren.

Hans.

Vergelijkend warenonderzoek.

De waren
De whiskas was in de aanbieding bij een bekende grootgrutter en aangezien onze katten altijd whiskas brokken krijgen, sloegen wij grootschalig in. Eerder die week had het hij-mens ook al tonijn en kip gekocht en dit in de woonkamer laten staan (normaal gaat dit altijd achter slot en grendel). Vreemd genoeg was alleen de tonijn open gebeten, terwijl de kip onaangeroerd was (des te vreemder aangezien de rode brigade altijd komt zeuren als er kip wordt klaargemaakt in de keuken, en niet lijkt te malen om verse vis). Tijd dus voor een vergelijkend waren onderzoek. De rundvlees smaak was helaas uitverkocht, maar lam (groen), tonijn (blauw) en kip (geel) waren er nog wel.
Wij hebben overigens de pakken een aantal malen van plek gewisseld, om uit te sluiten dat niet de smaak maar de locatie van het voer bepaalde welke zij verkozen.

de eerste tester

Elrond, die normaliter in de woonkamer vertoeft, was al snel van de partij. De verschillende pakken werden uitgebreid besnuffeld. De keus viel uiteindelijk op tonijn (dit werd herhaaldelijk bevestigd, ook nadat de pakken voer waren verwisseld).



samen testen

Pieper ligt meestal boven op het bed te slapen, maar als er iets aan de hand is, komt ze vaak rap naar beneden (ze heeft hier een extra zintuig voor - zodra er snoepjes worden geserveerd, of de deur naar de tuin opengaat is ze er opeens). Zo ook nu. Elrond stond nog bij zijn tonijn te dralen, maar Pieper liep kordaat op de lam af en begon deze open te knagen. Elrond kwam kijken wat ze aan het doen was (maar ging later toch terug naar zijn tonijn).

Hoewel wij nog geen duplicaat experiment hebben uitgevoerd trekken wij de volgende voorlopige conclusies:
1) Elrond verkiest tonijn boven kip en lam
2) Pieper verkiest lam boven kip en tonijn

Meer experimenten zijn nodig om verdere conclusies te trekken (mogelijk is de voorkeuze heel anders in een ander seizoen).

De pakken zitten inmiddels achter slot en grendel - behalve de lam, die zit in het blik, omdat Pieper hem opengeknaagd had en we weten dat ze niet houden van laffe, aan de lucht blootgestelde brokken.

Annemieke.

Een fantastische test, vinden wij! En zo wetenschappelijk aangepakt!
Wat gaat u nu trouwens met die zak "kip" doen?
de redactie.

Slaap

Onze bioloog schreef onlangs dat katten zo heerlijk kunnen slapen. Ook ik kan hier genietend naar kijken. Hierboven Elrond slapend in zijn hangmat. Hij hangt er inderdaad half uit, maar zo ligt hij wel vaker. Hij brengt heel veel tijd door in deze hangmat - meestal begint hij er helemaal in en gaan er al slapend steeds meer ledematen over het randje :)

Annemieke.

Ik noem hem Beer, deel 2.

Er is wel wat veranderd na mijn vorige stukje. Zoals jullie hebben kunnen lezen in het lkb van afgelopen donderdag, heb ik Beer naar het asiel gebracht en postertjes gemaakt en opgehangen in mijn buurt. Helaas heb ik hem naar het asiel moeten brengen. Ik dacht in eerste instantie dat het prima ging, dat Beer goed samen kon zijn met mijn 2 katten, Mickey en Moppie. Maar dat was niet helemaal zo. Mickey vond het allemaal prima maar Moppie trok zich meer terug, ging vaker naar buiten en at bijna niet meer. Zeker dat laatste is vreemd want Moppie is een vreetbak! Dus moest ik toch de beslissing nemen om Beer naar het asiel te brengen. Ik was ondertussen ook op de site ‘vermiste dieren registratie’ gaan kijken en daar zag ik 2 advertenties met een beschrijving die erg op Beer leken. Ik heb zowel gebeld als gemaild en kreeg na paar dagen van 1 mens een mail waarin ze schreef dat het haar kat niet was omdat hij al weer terug was (ze was vergeten de advertentie te deleten). Van het andere mens heb ik niets gehoord. Met pijn in mijn hart heb ik Beer afgelopen maandag naar het asiel gebracht. Hij was, logischerwijs, erg gespannen zodat er niet gekeken kon worden of hij een chip had. Ik ben meegelopen naar de ruimte waar hij zou komen. Wat zaten er veel katten! Zo triest om te zien. Ze zijn zo lief en mooi allemaal, ik gun ze allemaal een gouden mandje… De volgende dag kon ik bellen want dan was de dierenarts geweest zodat ik meer info zou krijgen. De medewerkster vertelde dat hij nu ingeschreven staat onder de naam Beer omdat hij geen chip had, hij geschat wordt op ruim 2 jaar, hij gecastreerd is (toen ze hem zagen dachten ze dat hij misschien niet gecastreerd was omdat hij zo’n dikke kop had) en dat hij heel lief en aanhankelijk is. Over een paar weken ga ik weer bellen om te checken hoe het gaat en of er hopelijk een eigenaar is gekomen. Nu ook maar afwachten of het ophangen van de posters succes heeft. Laten we het hopen want als kattenliefhebber wil je dat alle katten goed terecht komen.

Groetjes Jacq.

Dozen.

Katten houden van dozen. Die van ons in elk geval wel.

In deze doos werd ooit een bos bloemen bezorgd - zo'n 4 jaar geleden. De katten vonden hem geweldig, zeker toen we hem op de kast zetten, zodat ze een "grot" hadden en de boel konden overzien. Pieper heeft trouwens wel een rare manier van erin gaan. Elrond springt altijd over de zwarte stang (van de kast) heen en gaat dan de doos in. Pieper gaat altijd onder de stang door. Toen ze nog klein was, was dat de enige manier, maar ze heeft dit dus niet aangepast nu ze wat groter is en moet zich echt onder die stang doorpersen (het gaat NET). Gelukkig heeft ze een poot-steuntje in de vorm van een dwarsstangetje.

Dit is een jongere doos - hierin werd het kerstpakket van het hij-mens afgelopen jaar gepresenteerd. Ook hier springen ze af en toe in - maar ze gaan er niet in slapen zoals bij de "bloemendoos".

De grote doos uit een eerder bijlage-bericht (waar de afgedankte krabpaal in lag) is inmiddels afgevoerd. De krabpaal is er nog wel - Pieper gebruikt hem nog steeds regelmatig.

Annemieke

Snuitjes 'trip' in de sneeuw.

Snuitje:

Ik ben afgelopen zaterdag ook even buiten wezen kijken, het zag er zo mooi uit buiten ! Zo anders dan anders zal ik maar zeggen. Het leek wel of ik droomde, zo bijzonder zag alles er uit.

Ik liep als in trance door de tuin, na elke stap bleef ik een tijdje staan om alles in mij op te nemen...

Toen het uiteindelijk tot mij doordrong dat ik toch wel héééél koude voetkussentjes kreeg, draaide ik me om toch maar weer eens naar binnen te gaan. En toen zag ik een heel spoor lopen van gesmolten sneeuw....

Faffie:

Tja, van mij heeft ze dan weer niet van die mooie foto's kunnen maken, want ik wist van tevoren al dat die sneeuw veel te koud aan mijn poten was...ook al zegt ze nog zo tegen mij dat ik me niet aan moet stellen omdat ik toch een 'Bosmonster' ben.

Katja:

Daar bedoel ik dan mee dat hij een Noorse Boskat is met een vacht die heel goed bestand is tegen sneeuw en met veel haar tussen zijn voetkussentjes zodat hij eigenlijk veel beter tegen sneeuw zou moeten kunnen dan Snuitje. Maar Faffie is een watje...zo dat staat eindelijk ook zwart op wit.

Doorlopende voorstelling!

Na de dood van Bacchus (foto boven), die 19 jaar mijn maatje was, ben ik Garfield gadgets gaan sparen. Bacchus had een vergelijkbaar karakter, zoals u al eerder hebt kunnen lezen in het Leidsch Katblad. Voor Garfields loop ik rommelmarkten, (kinder)vrijmarkten e.d. af. Niet alleen voor Garfields hoor, dat ter geruststelling van eventuele psychiaters onder de lezers. Ook voor trappistenbierglazen en boeken over de natuur.





Op bovenstaande foto ziet u Garfield met een gestolen stuk kaas en doet hij alsof hij van niets weet. Het stuk kaas kreeg Bacchus op zijn 18e verjaardag, die ik uitgebreid gevierd heb. Maar daarover later meer! Ik ga niet gelijk al mijn kattenkruit verschieten. In het stuk kaas zit een pieper, Bacchus heeft er heerlijk mee gespeeld.
Ik heb een boek met uitspraken van Garfield, waarvan er enkele heel erg raak en waar zijn. En waar ik in de komende tijd nog wel meer uit wel meer uit zal putten voor de weekendbijlage.


Een ervan is de volgende: Katten hebben slapen tot een kunstvorm verheven. Met een tekening van Garfield (die ik niet plaats ivm Copyright) slapend naast een bordje: Slapende kat, doorlopende voorstelling.






Lapje slaapt.....



En als je naar de foto’s van Lapje en Poema kijkt, besef je hoe waar de opmerking is. Slapende katten. Het is net als werken. Ik kan er uren naar kijken.



Poema slaapt....

Hans.

Echt gebeurd!!!

Afgelopen nacht, de nacht van dinsdag op woensdag, kon ik de slaap niet vatten. Oorzaak: een stevige verkoudheid, waardoor het ademhalen, dus het in slaap vallen, werd bemoeilijkt. Ik heb het op mijn horloge nog 5 uur zien worden alvorens ik in slaap sukkelde. Ceesje lag lekker tegen me aan boven op het dekbed, Lapje ter hoogte van mijn knieën, zoals altijd.
Maar ik heb op mijn slaapkamer geen verwarming en ik slaap met het raam open. Je bent halve Fries of niet, nietwaar?!
Om 8 uur werd ik wakker en voelde wat raars in de palm van mijn hand. Het duurde even voor ik helemaal wakker was en om er achter te komen dat Ceesje haar voorpootjes helemaal in de palm van mijn hand had verborgen. Zoals ik vroeger wel eens wakker werd met een mensenmeisje. . . .
Ik heb me niet durven bewegen. Ik vond het veel te leuk! En zo kon ik toch nog lekker uitslapen. En me daarna ziek gemeld, want ik wil de grote dag op Naturalis niet missen door die verkoudheid. Daar is alles in de krant over te lezen.
Ach. Ouderdom komt met gebreken!



Hans.

Ik noem hem Beer...

Er is weer een nieuwe kat bij mij in de tuin sinds een maand. Ik weet niet hoe hij heet en hoe oud hij is maar ik noem hem Beer omdat hij zo'n lekker bol koppetje heeft, zodat ik hem automatisch Beer noem. Hij ziet er weldoorvoed uit dus ik neem aan dat hij ergens een baasje heeft. Maar ik zie hem continu in mijn tuin zitten en hij komt ook door het kattenluikje naar binnen om het eten van Mickey en Moppie (mijn 2 katers) op te eten. Hij slaapt zelfs 's nachts op een stoel in de gang.

Eerst was hij heel schuw maar ik kan/mag hem nu sinds 2 dagen aaien. Daar geniet hij erg van, hij knort er zelfs bij. Hij is heel relaxed naar mijn 2 katten. Als 1 van hen door het kattenluikje komt en Beer zit er vlakbij, kan hij er gewoon doorheen komen zonder dat er gemept wordt. Er is helemaal nog geen onvertogen woord gevallen. Mijn katten zijn ook tolerant naar hem.

Ik ben al naar de site van Amivedi gegaan om te kijken of iemand een zwarte kat kwijt is, maar helaas is dat niet zo. Nu ga ik maar in mijn buurt rondvragen of ergens iemand een kat mist. Mocht dat niet zo zijn, zal ik laten checken bij een dierenarts of hij een chip heeft. En zo niet, tsja dan weet ik het even niet. Ik vind het moeilijk om hem naar het asiel te brengen omdat uit onderzoek blijkt dat zwarte katten niet gewild zijn door mensen. (Dat was een tijdje terug te lezen op teletekst.) Dat gaat trouwens ook op voor zwarte honden. Zowel de zwarte kat als zwarte hond blijven het langst in het asiel en vinden dus het minst snel een nieuw baasje. Erg triest, vind ik. En ik hecht me al een beetje aan Beer en Beer een beetje aan mij dus het moet niet al te lang meer duren, anders ben ik misschien wel genoodzaakt om Beer een gouden mandje aan te bieden in mijn huis!

Ik zal binnenkort laten weten hoe het met Beer verder is gegaan!



Groeten,

Jacq.

Meisjes blijken toch jongens te zijn....

Hier weer wat foto's van Raya en Safi uit Orgiva, Espana. De blafbeesten zijn al helemaal gewend aan de twee nieuwe huisgenootjes. Ook in Orgiva is het behoorlijk koud geweest. Maar u kunt op bovenstaande foto zien: allemaal lekker bij de kachel!






Judith schrijft ons:
De eerste dag zon na een lange tijd. Spelen in de tuin, alhoewel ze gewoonlijk overdag buiten zijn, had ik nog niet een echt zonnig moment gehad om foto's te maken. 't Is heerlijk om ze te zien ravotten en... ook nog.. ik ben bij de dierenarts geweest en... ze zijn beiden jongens !!!! Que sorpresa!





De rode, Safi, is de knuffelaar. Hij laat zich graag en veel aaien. Safi is wat luier dan Raya en derhalve ook wat groter (dikker). Een heuse schootkat!





Raya is meer een jager en onrustiger. Ze zijn allebei erg nieuwsgierig maar Raya dus het meest!

Lekker ravotten in de tuin.

Wel Judith, bedankt maar weer voor deze foto's. Fijn dat ze bij de dierenarts zijn geweest en hun eerste APKtje hebben gehad, al noemen ze dat bij jullie in Spanje natuurlijk anders.

En we dachten eigenlijk al dat het ventjes waren, niet? En nu maar hopen dat de boze buurblafbeesten uit de buurt blijven! En de wilde zwijnen.... Brrrrrrrr, wij moeten er niet aan denken!

Tot de volgende keer!

Gezellig samen vogels kijken.

De winter is op zijn retour, eventjes misschien, maar de tuin is weer sneeuwvrij en ijsvrij en zodoende is er genoeg voedsel en water te vinden voor de wintervogels. Deze weten mijn tuin al jaren te vinden, ondanks de drie beroepsornithologen, met wie ik mijn huis deel. (Ornithologie is de studie van vogels, vogeldeskundigen heten ornithologen).

Het zijn twee hobby-ornithologen en een verzamelaar. Hoewel dat bij de wet verboden is, trekt hij zich daar niet veel van aan. Zulke individuen die de vogel- en jachtwet naast zich neerleggen, worden stropers genoemd. De hobby-vogelkijkers doen dat met hetzelfde enthousiasme als ik. En verder is de stroper gelukkig erg zwaar en zodoende niet zo snel. De meeste vogels weten aan hem te ontsnappen.

Ik heb al heel wat vragende blikken gehad als ik dit tegen mensen in mijn omgeving vertel, de meeste mensen kijken me aan of ze water zien branden. Maar sommigen schieten in de lach en antwoorden: “Je bedoelt met je huisgenoten je katten zeker ?” Bijna altijd zijn dit ook kattenliefhebbers. . .

Er zit een lekkere vette !

De spotters zijn Ceesje en Lapje, de jager (dat klinkt toch wel sympathieker) is Poema. Lapje voor het raam aan de straatkant, Ceesje in de keuken. Aan het niveau van het gemekker kan je horen wat voor vogel ze zien. Lapje mekkert zachtjes bij het zien van merels en spreeuwen en hard bij kauwen en kraaien. Meeuwen vindt ze maar niks.
Dat laatste is niet verwonderlijk. Als ik, zodra het warm is, op de studeerkamer achter de computer zit, zet ik het raam wagenwijd open. Op verzoek van Lapje en Ceesje, want zij willen altijd even het dak verkennen. Op een keer zat er een grote dikke zilvermeeuw. Dat vond Lapje wel interessant. Alleen vergiste ze zich in de meeuw, die vluchtte niet maar viel aan. Dat was de eerste keer en gelijk de laatste keer dat Lapje aandacht aan een meeuw heeft besteed! Ze wist niet hoe gauw ze naar binnen moest rennen, met de meeuw achter zich aan.
Ik ben me ook eens wild geschrokken. Ik zat rustig een verhaal te schrijven en op eens wordt er heel hard op het andere studeerkamerraam geklopt. Ik vloog tegen het plafond. Het was dezelfde zilvermeeuw, die ruzie kreeg met zijn spiegelbeeld. Iemand in ZIJN territorium, wegwezen jij!

Met Ceesje kan ik samen uren in de tuin turen. Ze waarschuwt me wanneer er veel vogels op de voederplank zitten. Bij haar geeft het volume van het gemekker niet de omvang van de vogel aan maar het aantal. Ik heb mijn camera met telelens gericht op de voederplank klaar staan en kan deze met een infrarood afstandsbediening bedienen. Dankzij Ceesje weet ik wanneer ik voorzichtig de keuken in moet sluipen.

Snel, voor ie weg is !

Denk aan de juiste instelling !

Overigens valt de oogst van de stroper(s?) wel mee. Ik vind hooguit drie keer per jaar een dode vogel (en/of muis) in de tuin voor de keukendeur of in huis. Meestal betreft het een Turkse tortel, een koolmees of een merel. Eén keer vond ik een winterkoninkje in mijn huis bij thuiskomst. Maar winterkoninkjes leven zo verborgen in dichte begroeiing dat ik er vanuit ga dat die al dood was voordat waarschijnlijk Poema haar meenam. Zoals ik al eerder heb geschreven in het Katblad, het verkeer is schadelijker!

De opstelling is met een heel oude camera met grote telelens, want ik had de digitale nodig voor de foto zelf! De duif is wel met de digitale gemaakt.

Hans

Blauwe oogjes in de sneeuw.

Hoi,
hier weer een paar foto's van onze mooie Heidi. Ze houdt zoveel van sneeuw en kan daar uren in spelen.

Ook achter sneeuwvlokjes aanrennen vindt ze leuk en natuurlijk met de andere katten ravotten in de sneeuw.

Groetjes, Ute

Bericht uit Orgiva, Spanje.

Na een week begint de samenleving zich te normaliseren. De nieuwsgierigheid beiderzijds is groter dan de angst!


En zo komt het dat je zomaar ineens samen ergens naast elkaar ligt, op de grond, de bank of in een stoel.

Dank je wel Judith, voor deze leuke foto's van je nieuwe haarfabriekjes Raya (streepje) en Safi. Weet je trouwens al zeker of het allebei poesjes zijn? Dat moet je nu toch wel al kunnen zien, toch?

Mensengejammer

Oud en Nieuw met Lapje, 20 uur.
Tot de bevolkingsgroep waar ik voor de helft, van vaders kant, toe behoor, heeft Tacitus al geschreven: Frisia non cantat, de Friezen zingen niet (de Vlaamse kant is van mijn moeder, mijn grootouders van moeders kant kwamen uit Yeper).
Lapje lag lekker voor de kachel en stoorde zich in het geheel niet aan het geknal dat er al is in mijn straatje voor de kleine kinderen die nu naar bed gaan. Alleen bij heel harde knallen heft ze even haar hoofd op. Je ziet haar denken, ach. . . . .het zal wel. En stopt haar kopje nog bijna dieper de kachel in..
Maar om de tijd te doden terwijl ik op de visite wacht, luister ik naar de top 2000. Heerlijk, ben ik verzot op, maar ik zet het wel even uit bij minder leuke nummers. Om het gezellig te houden. Zojuist kwam een van lievelingsnummers voorbij. Het Dorp van Wim Sonneveld. Ik schalde het luid mee.
Maar, ik zing zo vals als een kraai, en dat is zachtjes uitgedrukt. Een vriend van me die klassiek musicus is, zei ooit over mij: ’Hans is de enige in mijn vrienden- en kennissenkring die in zijn eentje tweestemmig kan zingen’.
Het meebrullen werd Lapje te erg. Ze keek me aan met een verontwaardigde blik en vertrok naar de keuken – nog net niet naar buiten! - , waar ze buiten het gehoor van mijn zang was. Ze stond al voor het kattenluik en leek het me beter mijn gezang te staken. Toen het nummer afgelopen was kwam ze weer terug om voor de kachel te liggen. . . . . .

Poema kwijt en gevonden.

Ik was een paar dagen geleden Poema kwijt door het geknal. Zo weinig als Lapje zich er iets van aantrekt, zo verstopt Poema zich. Ik had een paar foto's gemaakt van mijn huisje, voor een collega'tje dat met haar man te koop staande huizen in mijn straat komt bekijken. Bij het bewerken vond ik Poema terug. Op een stoel, onder de tafel!

Hans.

En Hans, wij werden erg nieuwsgierig naar een witte plek onder een andere stoel; dat lijken ook wel kattenpootjes! Daarom hebben wij een stukje van je foto uitvergroot. Zijn het inderdaad kattenpootjes? En zo ja, van wie dan?

Kerstgroet

uit Belgie! Nou Minspin, wij vinden jou erg leuk en lief met zo'n muts op!

En bedankt Carine, voor deze leuke foto!

Project kat in sneeuw.

Er was flink wat sneeuw gevallen in de Haarlemmermeer en de tuin was bedekt door een dikke laag. Onze katten hebben een groot deel van hun leven op een flat gewoond en zijn zodanig niet bekend met het fenomeen sneeuw. Dit was dus een uitgelezen kans voor een eerste kennismaking.

Elrond en Pieper trekken niet zoveel met elkaar op (Elrond zit meestal beneden en Pieper boven), maar als er iets nieuws te ontdekken valt zijn ze vaak toch samen. Pieper is meestal de meest dappere van het tweetal.

Zo ook ditmaal: als eerste waagde Pieper zich in de sneeuw. Eerst leek het leuk, maar toen zakte ze tot haar buik in de sneeuw en was de lol er snel af. Ze rende zo snel terug dat we geen tijd hadden om een foto te maken.

Wel het bewijs dat ze echt buiten geweest is: pootafdrukken in de maagdelijke sneeuw.

Een hele tijd later (nadat de deur weer dicht geweest was, want het werd koud), wilde Elrond ook wel eens kijken. Hij heeft ongeveer 5 minuten voor de open deur staan twijfelen voordat hij naar buiten ging.

Maar toen ging hij ook best ver buiten. Hij maakte een enorme sprong de tuin in. Toen zakte hij de sneeuw in...en even later smolt er vermoedelijk wat sneeuw en kwam dat op zijn pootjes...in elk geval schrok hij plotseling heel erg en sprong een meter recht de lucht in (helaas geen foto). Daarna was hij met de snelheid van het licht weer binnen en zag je hem denken "Waarom hebben ze het buiten ineens zo vervelend gemaakt?". Hij heeft een tijdje boos in een hoekje gezeten...

Gelukkig is Elrond niet zo heel slim en is zijn geheugen beperkt. Een uurtje later lag hij alweer gezellig naast me op de bank en was alles koek en ei.

Ingezonden door Annemieke

Kerstwens redactie LKB