Feel good verhaal

Maandag 14 december ging ik met alle drie de katten naar de dierenarts. Zoals altijd in deze tijd van het jaar. Voor de APK, de Algemene Poezen Keuring.

Bij mijn dierenarts werkte ooit een Belgische veearts. Deze had dienst toen ik met alledrie binnenkwam. Hij vroeg me: "Wat is er aan de hand ?". "Niets", zei ik, "doorsmeren en olieverversen". Hij keek me aan alsof hij water zag branden. "Hoe bedoelt u dat, meneer ?" was zijn stamelende antwoord. Dat had ik nog nooit eerder meegemaakt, een Belg zonder gevoel voor humor - ik ben zelf kwart Vlaming!
Ik heb het helemaal moeten uitleggen: "Ik kom voor de jaarlijkse nies- dan wel kattenziekteprik, kijk maar in de computer".

Maar afgelopen maandag was ik met alledrie weer present en de dienstdoende dierenarts kent mij en de katten ondertussen. Hij vraagt aan de assistente wat er moet gebeuren bij dit routineonderhoud, een prik en ontwormen, maar verder hebben we het nooit over de poezen zelf. Toevallig ging een van de assistentes uit nieuwsgierigheid wat vragen over het eerste slachtoffer, Ceesje. Ze wou weten hoe oud ze was, beter gezegd of het jaartal in haar poezenpaspoort correct was. Ik moest even nadenken en antwoordde: "Ze is van 1994 of '95, dus is ze 15 of 14" (ze is dus 15). De Dierenarts liet bijna zijn spuit vallen. "Wat", riep ie uit, "is zij als 15 !? Wat ziet ze er dan ongelooflijk goed uit".
Het maakte me heel erg blij. En als ik de foto's bekijk van Japekoppie en mevrouw Troy (ik meen het serieus), zien zij er net zo goed uit als Ceesje. Mevrouw Troy is tenslotte net zo oud!

Hans.

Klap voor m'n kop...

Snuitje:
Okee, okee !!!
Kerstfoto's dus...of foto's van katten die kerstdingen controleren...

Als je maar wel weet dat ik hierna bijna een klap voor mijn kop kreeg om me bij de vlam weg te jagen voor ik mijn neus brandde, hè?

Kerststukje...

Faffie:
Wij doen niet zo aan kerst...

Heel soms hebben we wel eens een kerststukje.

Of een mislukt kerststukje.

Afhankelijk van het weer hebben we wel eens een kerstversiering in de tuin.

Of van die kerstverlichting die dan de rest van het jaar blijft liggen.

En dit was onze boom vorig jaar.

Dus dat was het wel zo'n beetje. Maar ja, ik wilde toch graag in de kerstbijlage komen, dus vandaar dit kerststukje...

Vuurwerkbestendig

Vuurwerk
Mijn lapjespoes, Lapje geheten (zoals oplettende lezers van het Katblad al weten), is een vreemde poes. Ik kreeg haar via de scheiding van kennissen van me. Maar ze kwam oorspronkelijk uit het asiel, en in haar paspoort zit een briefje dat ze naar het asiel terug moet worden gebracht bij dergelijke gebeurtenissen. Ik zag dit pas toen ik een jaar later met haar naar de dierenarts ging voor de APK – de Algemene Poezen Keuring. Ik heb er ook nooit ruchtbaarheid aan gegeven, want ze was een geschenk uit de hemel; ik moet er niet aan denken dat ik haar weer zou moeten afstaan! Maar ik was heel wel erg benieuwd naar haar leven als kitten, en ik heb jaren later in het asiel gevraagd of er nog gegevens van haar bewaard waren, zoals je die leest in het blad van het asiel: "kan niet bij kinderen", "kan niet met andere katten" etc. Helaas worden die gegevens niet lang bewaard; men wist het niet meer. Jammer, vooral ook omdat ik heel benieuwd ben over het volgende, want dat moet ze als kitten geleerd hebben.
Katten haten vuurwerk. Dat is algemeen bekend. Het is de enige nacht in het jaar dat mijn andere katten Ceesje en Poema elkaars gezelschap ter bescherming (onder de bank) opzoeken. Zo erg is dat nu ook weer niet, ze liggen daar en sluiten zich af, in paniek raken doen ze gelukkig niet.
Er wordt ieder jaar in mijn straatje voor een kapitaal de lucht ingeschoten. Ikzelf koop nooit vuurwerk, dat doen de buren wel voor me, zoals ik dat ieder jaar vertel tegen vrienden en kennissen. Maar ik blijf wel thuis, voor de katten. Mijn broer, die een paar straten verder woont, komt bij mij Oud-en-Nieuw vieren, omdat ikzelf door de katten niet wegkan.
Hoewel? Alle katten bang voor vuurwerk?!
Lapje is om te beginnen om de dooie donder niet doof.
In het onvolprezen boek ‘de aaibaarheidsfactor’ van onze Leidse kattenfreak Rudy Kousbroek staat een consumententest ‘huiskatten’. Kousbroek heeft katten getest in de prijsklasse van "gratis" tot "geld toe". Een van de testen is het reageren op het openen van een koelkastdeur binnen gehoorsafstand.
Hieruit blijkt dat Lapje inderdaad in de verste verte niet doof is, ze scoort het hoogste! Dus heeft ze heel goede oren.
Tegen vijf uur in de middag op oudejaarsdag vergrendel ik het kattenluikje. Omdat er veel kleine kinderen in de straat wonen wordt er voor het slapen gaan - in het begin van de avond - al ruim vuurwerk afgestoken. Het is een prettig gevoel dat de poezen dan al binnen zijn.
Maar eigenlijk is het vergrendelen niet nodig. Ze zijn al binnen en maken geen aanstalten om naar buiten te gaan. Alleen als het twaalf uur slaat, trekken Poema en Ceesje zich terug onder bank.
Maar Lapje niet. Die wandelt op haar gemak naar de voorkamer en gaat in de vensterbank zitten. Naar het vuurwerk kijken en luisteren!. Als ik naar buiten ga om mijn buren een goed Nieuwjaar te wensen, moet ik de deur naar de gang goed dichtdoen. Niet om te voorkomen dat Lapje in paniek wegvlucht, nee, om te voorkomen dat ze gezellig op straat mee gaat kijken en luisteren naar het vuurwerk. Ze vindt het prachtig!
Katten. . . .
Ik zal ze nooit begrijpen.
Ps: leest Rudy Kousbroek het Katblad eigenlijk?

Ballenbak voor de Boez

Vorig jaar vierden wij op bescheiden wijze Sinterklaasavond, en maakten een mooie ballenbak voor de (toen nog kleine) Boezelmans. Ach, wat was hij nog blij met simpele dingen....





Ondertussen hebben wij weer een grote doos neergezet waar de Boez van nu misschien net in past, en zullen deze doos morgen wederom vullen met propjes cadeaupapier, zijn duivenveren en misschien zelfs een paar muisjes! Dat wordt dikke pret! Wij hopen dat u ook een prettige avond zult hebben; u ziet, daar is echt niet veel voor nodig!

Nog geen kattenmoord op Texel!

Omdat wij wilden weten hoe het op Texel (met de plannen van Staatsbosbeheer etc.) gesteld is, vroegen wij Linda Bakker (zie vorige berichten over de kattenmoord op Texel) naar het laatste nieuws. Onderstaand bericht kregen wij terug in onze mailbox.



Bericht van Linda.



Toevallig werd ik net vanochtend gebeld door het Dierenasiel; de afspraak met het dierenasiel is gemaakt dat alle gevangen katten nu daar heen gaan.
De katten die nog jong en gezond zijn en wat oudere die nog "goed" zijn, gaan naar een opvang aan de overkant (waar weet ik nog niet precies, er schijnt nu bij Heerhugowaard iets te zijn voor niet plaatsbare katten).
De Gemeente gaat de kosten betalen, samen met de Dierenbescherming.
Oude en zieke katten worden bij de dierenarts gebracht om in te slapen, helaas.
Dus SBB/NP gaan nu vangkooien zetten om katten te vangen uit hun gebied en naar het asiel brengen. Helaas is dit alles een doekje voor het bloeden; als je oudere, dominante katten uit hun gebied vangt, blijven er nieuwe komen.
Maar dat begrijpen ze niet bij de Gemeente, SBB en NP.
Maar voorlopig moet het dan maar zo, het is teminste iets.

.................................



Ik heb het nog even gecheckt, maar de katten die nog herplaatst zouden kunnen worden, gaan naar diverse asiels over Nederland verspreid, de niet herplaatsbare (die dus te wild zijn) gaan naar een gebied in de buurt van IJmuiden. Daar worden ze losgelaten nadat ze geholpen zijn.
De overeenkomst van SBB/NP met de Dierenbescherming is nog niet officieel, de Dierenbescherming wil een schriftelijke overeenkomst waar de SBB/NP en Gemeente Texel zich aan hebben te houden...



Groeten,

Linda Bakker.



Wel, wij zijn in ieder geval blij dat er nog niet "gemoord" wordt, en blijven uiteraard heel hard duimen voor de Texelse haarfabrieken! Dank je wel Linda, voor dit laatste nieuws!

Het kattencafé.

Reportage vanuit het buitenland

Tijdens onze vakantie in Japan zijn wij (Annemieke en haar man) in Osaka op bezoek geweest bij een kattencafe. Omdat de meeste Japanse steden nogal dichtbevolkt zijn, de grond duur is en de huizen (dus) erg klein, kunnen veel mensen geen huisdieren nemen. Om toch aan je dagelijkse portie aai te komen, kun je dan naar een kattencafe - een plek waar 20-30 katten wonen! (Ik dacht eerst ook dat het een plek was voor katten om drinken te kopen en gezellig wat te praten, maar dat is dus niet zo).

Met behulp van de receptie in ons Hotel hadden we ontdekt wat het adres was (we hadden alleen de Japanse tekens en daar konden we natuurlijk niet zo heel veel mee). Het was vlakbij een metrostation en toen we rond liepen op zoek naar het kattencafe, zagen we deze twee borden en wisten we dat we op de plaats van bestemming waren.

Zoals vaker in Japan moesten de schoenen bij de ingang uit, moesten de handen worden gesteriliseerd en daarna moesten we entree betalen (voor een verblijf van een uur - inclusief thee met cake en het aaien van en spelen met alle aanwezige katten). Al bij de ingang zagen we twee katten die kwamen kijken wie er nu weer op bezoek kwamen (maar toen waren we bezig met onze schoenen en konden we dus geen foto's maken).

De ruimte bestond uit twee kamers die waren voorzien van kattenhangmatten, kattenklimpalen, kattenbomen etc. Ook stonden er talloze kartonnen dozen (ook Japanse katten houden daar kennelijk van!) en hingen er speeltjes. En er waren natuurlijk hééél veel katten. Over iedere kat hing een verhaaltje aan de muur (in het Japans, dus de inhoud moet ik u helaas schuldig blijven).

Er bestond ook de mogelijkheid een stukje vis te kopen en aan de katten te voeren. Daar wij geen Japans spreken, lukte het ons niet om zelf vis te kopen, maar we konden wel zien hoe een andere bezoeker vis uitdeelde aan de katten. (Dit was trouwens DE manier om de katten te lokken, zoals duidelijk is uit de foto - de katten vonden ons best interessant voor de vis uit het zakje werd gehaald, daarna niet meer...).

Bracht ik u een paar maanden terug nog nieuws over onze eigen Elrond die met een helium vogelballon speelde - de Japanse katten verkiezen uiteraard een helium vis (net als de Japanse mensen zeg maar, die eten ook liever vis dan kip). Dit was trouwens de jongste bewoner van het cafe, nog lekker speels en heel lief.

Verder hebben we nog wat foto's van po(e)serende katten. Uiteraard hebben we nog veel meer foto's, maar het merendeel is niet goed gelukt - wanneer je een foto neemt van meer dan 4 katten is de kans dat ze allemaal stil zitten wel heel erg klein.

Dit vond ik een heel mooie kat. Hij/zij (we hebben deze kat maar een uurtje gezien, dus we werden niet zo vertrouwd dat we het geslacht konden bepalen) lijkt een beetje op Vlinder vond ik (misschien verre familie?). In tegenstelling tot vrijwel alle andere katten, bleef deze wel stil zitten. De kat was ook superaanhankelijk en heel lief.

Dit was een langharig exemplaar dat vooral bezig was met mooi zijn.

Volgens mij was dit "de baas" (zeg maar de Storm van het kattencafe) - hij/zij zat op zijn/haar troon de boel te overzien.

Niet alle katten waren wakker natuurlijk - sommige lagen te slapen verspreid over verschillende plekken (meestal bij voorkeur onder een bank, zodat we geen foto's konden maken).

Zoals gezegd: ook Japanse katten liggen graag in een doos.

Deze kat was een beetje sikkeneurig...maar misschien kwam dat door de gezichtsuitdrukking.

Deze witte versie van Storm kwamen we ook nog tegen. Ik weet niet of het korte staartje bij het ras hoort of dat de staart om andere redenen geamputeerd is (we zagen echter heel veel staartloze katten in Japan - zowel in het cafe als daarbuiten -, dus ik vermoed dat het iets met het ras te maken heeft - hopelijk wordt het niet gedaan omdat het "mode" is, dat zou natuurlijk afschuwelijk zijn). Misschien kan Storm overwegen te emigreren naar Japan - hij zou niet opvallen in elk geval daar met zijn staartloze gedaante.
Zeker weten doen we het niet (vanwege de taalbarriere), maar we hadden het idee dat de meeste katten uit het kattencafe oorspronkelijk uit een asiel kwamen. Degenen die onderaan de rij met introbriefjes hingen hadden namelijk wat verwondingen in meer of mindere staat van genezing en uit de "introductie" briefjes van de verschillende katten zagen we maar bij twee een kittenfoto.
Hoe dan ook: de katten werden goed verzorgd, kregen ruim voldoende aandacht en tijdens het uur dat we er waren hebben we geeneen kattenruzie gezien (zelfs niet toen de vis werd uitgedeeld!). Ook was er continue toezicht vanuit het cafe op de bezoekers.

Voor ons was het halverwege onze vakantie een goede manier om weer even in de nabijheid van katten te zijn (onze eigen haarfabrieken waren ondergebracht bij familie), maar we kunnen ons goed voorstellen dat dit vooral een uitkomst is voor mensen die geen kat kunnen nemen. Het Japanse kattengrit is trouwens ook supergoed! De kattenbak was netjes weggewerkt in een kastje, waar af en toe een kat in/uit ging - met zoveel katten zou je verwachten dat de hele boel zou stinken naar een grote kattenbak, maar dat was dus niet het geval!

Als iemand ooit naar Osaka gaat en ook naar het kattencafé wil: wij weten nu waar het zit en zijn uiteraard bereid instructies te geven.
(zie ook http://blogs.catster.com/the-cats-meow-a-cat-and-kitten-blog/heavy-petting-at-a-cat-cafe/2009/09/12/ voor een verslag in het Engels van een andere kattenliefhebster)

kerstbijlage-bijdragen!

De Boez' eerste Kerst. Hij was nog geen half jaar oud en dus was alles nieuw voor hem, zo ook een boom in huis. Uiteraard hadden wij speciaal voor hem een nepboom gekocht en er nietbreekbare versiering in gehangen. Toch besloten wij al snel na de kerstdagen de boom te demonteren en in de doos terug te doen. Boez wist namelijk precies hoe hij de neptakken uit de nepstam kon wriemelen en zo vonden wij elke ochtend wel ergens een tak op de vloer en de versiering elders in huis.
Wij weten nog niet wat wij dit jaar zullen doen. Misschien een boom buiten? Dan kunnen Boez en zijn vriendje Oscar lekker "de beest uithangen"! Maar dan moet het natuurlijk wel een echte boom zijn....

STUUR ONS UW KATKERSTVERHAAL!

Voor onze Kerstbijlage vragen wij u foto's van uw haarfabriek(en), met tekst natuurlijk, op te sturen naar ons. Het thema is uiteraard: Kerst! Mocht u nu geen (oude) foto's hebben of kunnen vinden, is alleen een verhaaltje ook welkom! Uw inzending hebben wij graag voor 15 december binnen!

De redactie.

Pesterijtjes....

Nadat Bonya afgelopen week zoek was geweest, schreef mens Ina ons het volgende.

Bonya wilde vanochtend weer de tuin in, het uitstapje van laatst was haar kennelijk goed bevallen. Na een tijdje riep ik haar vanuit de deur naar de tuin, maar nee hoor, geen Bonya. Ik ben gaan rondlopen in de buurt, maar ik zag haar nergens. Tot ik het kleine blafbeestje (Luna?) hoorde keffen. Ik keek door het raam naar binnen bij dit beestje, en wie zat daar in de tuin op de tafel naar het blaffertje te kijken? Juist: Bonya. Ze had het prima naar haar zin. Ik heb haar dus maar laten zitten. Over een tijdje ga ik weer kijken of ze er genoeg van heeft Luna te pesten.
Ik hoorde trouwens gisteren bij onze naaste buren, bij wie ik in de tuin mocht zoeken naar Bonya, nog een mooi verhaal over onze Lotje. In het huis van deze buren woonde vroeger Rooie Gijs. En zijn kattenluikje zit nog in de deur. Er woont daar nu geen kat, maar wel een grote witte bulldog, die IJs heet. Laat in de avond, de mensen lagen al in bed, hoorden zij een vreselijk lawaai beneden, ze dachten dat er werd ingebroken. Toen ze gingen kijken was IJs door de kamer aan het rennen en zat Lotje boven op een keukenkastje. Zij was door het luikje van Gijs naar binnen gegaan en IJs wilde graag met haar spelen, maar dat begreep Lot niet zo goed. IJs wil, volgens de buurvrouw, ook altijd met Iwan spelen, maar Iwan vindt dat (natuurlijk) helemaal niks. Spelen met een blafbeest, hoe kom je erop?

Door dit verhaal van mens Ina moest ik weer terugdenken aan de tijd dat Tommy, een zoon van mevrouw Troy, nog bij ons in de straat woonde. Tommy was een donderstraal en regelmatig een heel eind van huis weg. Zo ook de keer dat ik voor hem en zijn broertje Uk zou zorgen. Rond etenstijd ging ik Tommy zoeken, en het duurde een tijdje voordat ik hem had gevonden. Heeft u afgelopen week ook dat filmpje op tv gezien (of op You Tube) van die kat die uitdagend voor een vastgebonden blafbeest zit? Het blafbeest gaat helemaal uit zijn bol en kan net niet bij de kat komen...Wel, in een dergelijke situatie trof ik Tom. Buiten een cafe, vastgebonden aan een fietsenrek, sprong een flinke blaffer op en neer. Zijn lijn was best lang. Tom liep steeds maar voor hem heen en weer, maar net ver genoeg zodat het blafbeest hem niet kon bereiken; het ging echt slechts om centimeters! Af en toe ging Tom erbij zitten en waste een poot, terwijl het blafbeest vlak voor Tom's snuit, met het kwijl uit de bek druipend, zijn frustratie uitblafte. Dan liep Tom weer een stukje verderop, ging daar weer zitten en negeerde het blafbeest dat hem bleef volgen totaal. En ik durf te zweren dat Tommy erbij zat te grijnzen! Ik kreeg Tom dan ook niet mee naar huis, terwijl hij zo dol was op zijn avondmaal. Nee, hij was nog lang niet klaar met deze (zeer dankbare) pesterij!

PS: Wij willen de bezitters van blafbeesten natuurlijk niet kwetsen, maar zeg nou eerlijk: geeft dit niet weer eens aan dat katten eigenlijk toch wel veel slimmer zijn dan blaffers? Voor de goede orde: hierover is geen discussie mogelijk dus daar beginnen wij ook niet aan!

De hoofdredacteur.

Huisdierenoppasdienst vraagt oppassen!

Bijgaand krantenartikel kregen wij opgestuurd door mevrouw Luitgard Buve, de oprichtster van de "huisdierenoppasdienst" in Leiden.

Deze oppasdienst groeide dermate groot (en dat alleen maar door mond/mond-reclame en wat foldertjes bij asiel en dierenartsen), dat Luitgard het in haar eentje niet meer aankon. Gelukkig vond zij 2 mensen die per 1 januari a.s. een doorstart willen maken met deze dienst. Zelf blijft zij de p.r. doen.

De oppasdienst heeft zo langzamerhand wel een groot tekort aan oppaskrachten! Iets voor u? Kijk op de site: http://www.huisdierenoppas.nl/!

Wij wensen mevrouw Buve en haar twee "doorstarters" een heel goede nieuwe start toe!

(Met een klik op de foto kunt het artikel nog lezen ook!)

Belle

Mooie Belle ligt heel graag te luieren....




of bovenop het toetsenbord!

Wij hebben met Belle kennis gemaakt via de site http://www.nl.unitedcats.com/

Wij schreven onze redactiekatten daar in en Belle meldde zich al vrij snel bij ons aan: ze wilde graag vriendin worden van onze mevrouw Troy, Japekoppie en de Boez! Wel, dat vonden wij natuurlijk erg leuk en gezellig. En nu heeft het mens van Belle ons dus wat foto's toegestuurd, waarvoor wij haar hartelijk danken! Hieronder het meegestuurde verhaaltje over Belle. (Wij vinden haar trouwens echt HEEL MOOI!)

Hier een verhaaltje van ons.
Belle is 11 jaartjes jong,
wil af en toe nog wel eens spelen,
maar luiert vooral graag de hele dag!

Eigenlijk maakt ze niet zoveel mee.
Ze zit erg graag bij me,
vooral als ik aan het computeren ben.
Dan ligt ze het liefst half op het toetsenbord.
Zoek dan maar de meest linkse letters onder haar vachtje door!

Maar meestal ligt ze gewoon mooi te zijn.
Ik hou heel veel van haar.


Groeten van Nel (oftewel: Ladybelle op United Cats).

Indringers.

Kent u dat gevoel? Je komt je huis binnen en er is ‘íets’. Je krijgt het gevoel dat, hoewel alles op zijn plek staat, er toch iets niet in orde is.
Je gaat even op de bank zitten, maar het rare gevoel kan je niet van je afzetten, heel vervelend.
Dat overkwam mij 15 jaar geleden, toen Ceesje net een jaar oud was. Ik zat om me heen te kijken wat er mis kon zijn. Niks dus. Cees zat op de bank en leek de onschuld zelve. Maar het beviel me niet en ik besloot mijn huis te gaan onderzoeken.
En ja hoor, ik kom de studeerkamer binnen en daar zit een gigantische cyperse kater, niet gecastreerd. Hij keek me aan met een gezicht van: ‘Ja, hier ben ik dus, nou en !?’ Ik herkende hem meteen, het was de kater van het hoveniersbedrijf in de straat parallel aan de mijne.


Deze kater is een goeierd, dus ik greep hem in zijn nekvel en gooide hem beneden de tuin in, waar hij direct het hazenpad koos.
Daarna ging ik op mijn gemak een biertje drinken bij de TV. Maar het gevoel bleef knagen: ‘Hans, er klopt nog steeds iets niet!’.
Dus weer naar boven, nu naar de slaapkamer. Daar zat een grote ongecastreerde rode kater in de vensterbank. Dat was een zwerver die ik wel vaker had gezien. Maar wat zag hij er uit!!! Zijn oren waren één en al zwerende wonden, te vies om naar te kijken. Zo een vechtersbaas krijgt niet de verzorging die hij nodig heeft. Ik deed de deur direct achter me dicht, dook naar het open raam en sloeg het dicht, zodat de kater de kamer in viel. Ontsnappen was niet meer mogelijk. Vervolgens pakte ik een grote tube jodiumzalf, Betadine, iets dat ik altijd op voorraad heb, omdat ik met mijn werk als veldbioloog wel eens wondjes oploop.
Of de kater niet zo agressief was als hij er uit zag, of dat hij voelde dat ik hem ging helpen, ik weet het niet. Maar hij was poeslief. Ik heb de ergste viezigheid van de wonden weggeveegd met wat watten en de hele tube Betadine over zijn beide oren verdeeld, alvorens hem weer vrij te laten. Een paar weken later zag ik hem weer eens langs lopen, met zo goed als genezen oren, iets dat me heel erg blij maakte.

Oh ja, da’s waar ook, voor ik het vergeet te zeggen:
Het zal u na het lezen van dit verhaal niet verbazen dat ik een paar weken later zat opgescheept met een heerlijk nestje jonge Ceesjes; een zwart-wit katertje, een cypers poesje en een lapjespoesje. Alleen heb ik niet kunnen beredeneren welke van de katers de vader was van welke van de jongen...
Ik kon er op voorhand drie kwijt, dus dat had Cees goed gedaan.
De lapjespoes is overigens naar de eigenaars van de moeder van Ceesje gegaan, zodat daar een generatie terug in huis kwam.


Ingezonden door Hans

Niet begrepen...

Betty, uit Laren, is op familiebezoek in de VS geweest. En kwam daar bij verschillende mensen thuis. Mensen met poezen, die niet weten wat een poes nodig heeft. Een droevig relaas....

Bezoek in de VS.

Ik heb daar twee broodmagere poezen , in huis opgesloten, meegemaakt. Steeds mauwden ze vóór overgeefscènes na een minimale hoeveelheid eten. Doodgaan aan verveling, dat is het. Ze kauwden op plastic en werden met verboden om de oren geslagen. Iedereen daar was verbaasd toen in vier dagen afwezigheid een lieve buurvrouw zich over hen onfermd had en dat dat overgeven toen niet meer gebeurde.
In Ohio, waar ik ook was, heb ik een witte poes ontmoet. Ze wilde nooit aanhalig reageren op onstuimig oppakken en nooit geaaid worden.
Na twee uur kwam ik de kamer in, alleen. Ging zitten en we praten wat, de kat en ik.

Vervolgens draaide ze zich op de rug en kon ik haar aaien.
Hoe leer je mensen dat de kat er niet is voor jou, maar met jou in een huis? Ik heb hen verteld dat ze een geweldige poes hebben die graag wil spelen, en dat het hen niet anders dan kan lukken er heel veel plezier van te hebben.
De poes redt het wel, het is hele persoonlijkheid.....

Betty.

Job's oog gaat beter worden!

Hier zijn foto's van Job; zijn oog wordt steeds beter en is soms helemaal open.
Ik heb druppels en ook zalf voor het oog.
Verder is het een erg play-vol kitten met scherpe nagels en tanden.
Hij miauwt erg zacht ik weet niet of dat van mij komt met het tuben of van de klauw van de vogel.
Hij volgt mij overal.
Hier is het nog geen winter en heerlijk zonnig en zacht weer.
Groetjes Marina.

Bericht van de Dierenbescherming inzake Texel; fragment nieuwsbrief.

Dierenbescherming overhandigt proteststemmen.

Donderdag 19 november heeft de Dierenbescherming 5798 proteststemmen tegen de 'kattenmoord op Texel' overhandigd aan wethouder Peter Bakker van de gemeente Texel. Duizenden mensen gaven via de website www.dierenbeschermingnhn.nl aan het oneens te zijn met het beleid van de gemeente. De proteststemmen komen uit het hele land en zelfs vanuit het buitenland (Australië, Israël, Duitsland en Frankrijk etc). Een voorbeeld van een veel voorkomende reactie: "Dit is werkelijk niet te geloven, ik voer al jaren lang allerlei acties tegen het vermoorden van katten en honden in andere landen. Had nooit verwacht dat het in Nederland ooit zou gebeuren, ben verbijsterd en teleurgesteld."
Gezien de reacties is er erg veel weerstand onder de bevolking tegen het afschieten van de katten. Men vindt het onaanvaardbaar dat de mogelijkheid bestaat dat de dieren ter plekke in de vangkooi afgeschoten worden. Momenteel is de Dierenbescherming in overleg met de gemeente, Staatsbosbeheer en het Nationaal Park om diervriendelijke, structurele en effectieve oplossingen te bespreken. Begin december zullen wij een voorstel presenteren dat een alternatief biedt voor de jacht. Hopelijk besluiten de gemeente, Staatsbosbeheer en het Nationaal Park dan om het doden van de katten te staken.
Wordt vervolgd!

Zwerfkatten
De Dierenbescherming heeft ervaring in de omgang met verwilderde kattenpopulaties en is van mening dat beleid zich vooral moet richten op preventie. Het loont de moeite om preventieve maatregelen te nemen om de toestroom van katten in het natuurgebied te beperken. Voorlichting, registratie van dieren middels het chippen en controle hierop spelen hierbij een belangrijke rol. Daarbij moet er een oplossing komen voor de reeds aanwezige katten in het gebied. Het is gebruikelijk dat zij onvruchtbaar gemaakt worden, zodat de groep niet verder kan groeien. De ‘geholpen' katten worden vervolgens op geschikte locaties herplaatst. Over de precieze invulling van de strategie op Texel wordt nog gesproken. Wel is duidelijk dat het veel geld zal gaan kosten. Door op de onderstaande button te klikken kunt u online een donatie voor deze katten naar ons overmaken. Alvast namens de katten van Texel, heel erg bedankt!

(voor de button en meer info dient u de site van de dierenbescherming te bezoeken!)

Iets moois.

Hoi Lezers van het Leidsch Katblad,

Daar ben ik weer met een verhaaltje voor jullie. Deze keer over de moeder van Zusje en Lapje, die dus buiten woont en elke dag lekkere hapjes en drinken voorgeschoteld krijgt van mij.
Moederpoes leeft al meer dan 4 en een half jaar buiten, want dat is de tijd die ik de buitenkatjes nu al eten geef. Zij was ontzettend schuw.
Maar deze zomer is daar beetje bij beetje verandering in gekomen. Ze liet zich steeds vaker zien en ik kon steeds wat dichter bij haar in de buurt komen. En nu, sinds 2 weekjes, is er iets ongelofelijk moois aan de hand.. Ik kan haar AAIEN!!
Nou, hoe vinden jullie dat? Knap hè, van een poes die geen mensenhanden kende? Die misschien wel nog nooit van haar leventje een aaitje had gevoeld? Het moet nog heel voorzichtig en soms schrikt ze er nog van. Maar het begin is er en dat voelt geweldig fijn!

Groetjes, Nicolet.

Ziekbed.

Na een fikse griep trakteerde mijn lichaam me op een extra toetje, jicht in mijn linker- en rechtervoet en linkerknie. Met als klap op de vuurpijl een slijmbeursontsteking in mijn rechterknie. Bij de vorige keer dat ik dit heb gehad, vorig jaar februari, dacht mijn huisarts dat het door bijverschijnselen kwam van een geneesmiddel dat ik slikte. Maar dat slik ik niet meer. In ieder geval leidt het tot helse pijnen, die nu dankzij een paardenmiddel over zijn, en heb ik vandaag (vrijdag) op eigen kracht boodschappen in de winkelhof kunnen doen.

Maar tijdens de periode dat de pijn het ergst was heb ik toch besloten om mijn heil te zoeken in een omstreden paramedische therapie. Deze is ook doeltreffend, al was het maar vanwege de helende werking die er van het warme lichamelijke contact uitgaat. Ik kan het iedereen aanraden, maar de therapie wordt niet vergoed, ook niet door de meest uitgebreide aanvullende verzekering. De rekening die gepresenteerd wordt kan hoog oplopen en direct uitbetalen is vereist!

Het is de Poezendieck podotherapie.
De medewerkers van Poezendieck werken in teamverband, het team dat mij is toegewezen bestaat uit drie verpleegkundigen: een nachtwaker, een nachtzuster en een ochtendzuster.
De nachtwaker houdt gedurende de nacht de patiënt van een verhoging in de gaten. Dat kan een schommelstoel zijn, maar ook de kachel, als ie maar op het waakvlammetje staat. Dat is de positie waarin hij het best de omgeving kan scannen.

De nachtwaker/broeder gedurende zijn dienst in de therapiemaatschap.

De nachtzuster komt vanaf een uur of drie in de nacht de patiënt in een psychische houdgreep nemen. Dat wil zeggen, ze nestelt zich zo tegen je aan dat je je niet durft om te draaien, hetgeen de pijn in met name het gewricht van de rechterknie ten goede komt. En passant ziet ze kans het haar van de patiënt te wassen.
Tegen zes uur gaat zij met pauze en wordt ze afgelost door de ochtendzuster. Hetgeen een rare gewaarwording is. Je valt in slaap met het korte stevige haar van de nachtzuster tussen je vingers en wordt wakker met de zachte haren van de ochtendzuster.
Vanochtend konden de nachtzuster en de ochtendzuster het niet met elkaar eens worden over de wisseling van dienst en besloten ze de dienst maar een tijdje samen waar te nemen. De nachtwaker/-broeder beslist hoe laat de algemene dienst er op zit, dat is om ongeveer 8 uur! Dan geeft hij het signaal: tijd voor een gastronomische onderbreking. En dat signaal is zo hard dat de patiënt er zelfs van wakker wordt. Door zijn bevel enkele keren te herhalen weet hij dat de patiënt zijn benen moet testen. Een van verplichte oefeningen van de patiënt is het openen van etenswaar. Nu moet de patiënt zelf ook eten nietwaar!? De therapeuten eisen ook fooi. Het meest zijn ze geïnteresseerd in rauwe ham of ontbijtspek. Is dat er niet dan stellen ze zich tevreden met een hapje uit een blikje (vooral als er Kips leverworst op staat).

De ochtendzuster prepareert de instrumenten die noodzakelijk zijn bij Poezendiecks podotherapie.

De Nachtzuster bekijkt de situatie voor ze voor de rest van de dag onder zeil gaat.

Ingestuurd door Hans

Foto-experiment.

Omdat mijn katten (bijna) niet buiten komen, heb ik over het algemeen niet veel opwindenders te fotograferen dan op het bed of op de vensterbank schattig slapende of net wakker wordende katten.

Hier een paar foto's van een experiment dat ik een paar jaar geleden met Snuitje uitgevoerd heb om eens wat 'spannendere' foto's te verkrijgen.

Boven: waar het me eigenlijk om ging.

Onder: hoe ik de foto's gemaakt heb.

Ingezonden door Katja

Het Kattenatelier

Hard werken maar ook veel plezier! (foto: Marian)


Afgelopen weekeinde is er onder mijn begeleiding een "Kattenatelier" gehouden in het atelier van Stichting De Blauwe Vinvis in Leiden. ( http://www.blauwevinvis.nl/)
Elf deelnemers gingen aan de slag met verf op een schildersdoek of een vel papier, en zo heeft ieder zijn eigen kat geschilderd. Sommigen deden dat zo uit de losse hand, anderen waren heel precies bezig. Er waren mensen die nog nooit een kwast in handen hadden gehad! Maar ja, onze poezen hebben allemaal ogen, snorharen, een neus en oren! En als je die op doek of papier hebt gezet, komt er al heel gauw een poes tevoorschijn en zie je het schilderij groeien.

Zo zijn er in één middag elf poezen geboren; de resultaten waren verrassend en divers! Wil je al deze poezen eens goed bekijken, neem dan een kijkje op http://camerakwast.blogspot.com/2009/11/kattenatelier.html
Wellicht dat er ook een katbladatelier gaat komen voor de lezers van het katblad?! De redactie zal u op de hoogte brengen van waar, hoe en wat. Dus blijf het katblad lezen en bereidt u vast voor op een speciale bijeenkomst! En laat nu alvast weten of u zich in dit katblad-atelieravontuur wilt storten! Ik ben dan in elk geval aanwezig om u op gang te helpen en met raad en daad bij te staan!
Marian http://camerakwast.blogspot.com/



De groep met de eindresultaten.......... (foto: Guus Bos)





Wat een lekker ding! (foto: Marian)



Meer info vindt u heel binnenkort in het "gewone" LKB!

Een Avond bij de "Asielzoekers"

Wij hadden al zoveel gehoord over de "Asielzoekers" Mickey en Moppie, dat wij maar eens bij hen op bezoek gingen om hen met eigen ogen te kunnen zien.
Het was een erg regenachtige avond en dus waren beide katten binnen en lagen te slapen.
Mickey (boven) trok zich erg weinig aan van onze komst. Hij wilde wel zijn ogen heel even openen toen wij hem aaiden.



Wij zagen al direct dat Mickey erg bijzondere pootjes heeft: witte vacht met zwarte vlekjes op de tenen en pootzool! Een grappig gezicht!

Moppie was minder blij met onze komst. We hadden hem wakker gemaakt en dat vond hij niet prettig. Daarbij komt ook nog dat hij niet zo van vreemden houdt, dus hij besloot de (huis-)kamer te verlaten. Wij vonden dat erg jammer en zetten de achtervolging in.....

Het bleek dat Moppie altijd honger heeft en zijn etensbakje was leeg, dus was het hoog tijd voor hem om daar eens de aandacht op te vestigen. Later konden wij de Mop wel aaien. Dat kwam omdat wij kattensnoepjes bij ons hadden en die kon Moppie echt niet weerstaan....

Mickey was er trouwens ook niet vies van, maar die kwam voor het lekkers niet van zijn slaapplek af.

Gedurende het nuttigen van een glaasje wijn (door ons), kroop Moppie diverse keren door het kattenluik naar buiten en kwam vervolgens dan weer nat naar binnen. Wij hebben niet helemaal begrepen waarom hij dat deed; het was tenslotte vies weer en donker!

Er was nog een blafbeest ook, in het huis van Mickey en Moppie. Een zij. Ze hield de beide asielzoekers goed in de gaten maar deed verder niet naar tegen hen.

De grootste slaapplek in de kamer was van haar, het blafbeest dus, maar we begrepen dat ze het ook wel toestaat wanneer een haarfabriek zich daar even te rusten legt, hoewel er zat andere plaatsen waren waar een kat heerlijk kan liggen dromen.

Zo was er dit beeldige mandje - heerlijk beschut en lekker zacht - , maar dat werd helemaal niet gebruikt door M en M! Daar snappen wij dus niets van. Op de foto is het niet helemaal goed te zien, maar deze mand leek op een enorme, comfortabele pantoffel die veel beschutting biedt! Maar omdat de mand dus niet werd gebruikt, stond hij weggestopt onder een tafeltje.... Ja, wij trokken 'm stiekem tevoorschijn voor een foto en hebben de "pantoffel" toen weer snel teruggeschoven toen het mens in de keuken bezig was.

Na nog een paar glaasjes wijn en een lekker bord eten, moesten wij helaas weer naar de redactie terug. Al die tijd had Mickey dus liggen slapen, en Moppie had zijn douche-uitjes ook maar beëindigd en had plaatsgenomen op de bank.

Dag Mop! Gelukkig ben je nu niet meer bang voor ons, heh?

Dag Mickey, wij zullen je niet weer wakker maken en komen heus nog wel eens langs, maar dan moet je wel wat actiever zijn, hoor!

En uiteraard bedanken wij Jacq. voor haar gastvrijheid!