Pippi vertelt

 

Laatst was het heel mooi weer en dan gaan we als zusjes vaak wandelen met 1 van onze mensen, maar toen gingen mijn mensen in hun wielhuis zitten. Ik wilde wel mee dus klom ik op de neus van het wielhuis. Helaas reden ze zomaar zonder mij weg. Pas toen het bijna donker was kwamen ze weer thuis en toen moest ik naar binnen. Flauw he? 

 

 

 

 

 

Ik stel mijn mensen voor een raadsel. Ik speel heel graag met balletjes van alufolie. Alleen, of samen als ze in de lucht worden gegooid en ik ze heel goed vang. Dan spring ik heel hoog. Vaak neem ik er eentje mee naar mijn voerbak. Dan verdwijn ik naar de keuken. Soms liggen er zo wel drie balletjes in aan het einde van de dag. Andere poes Pluis vindt dat maar niks. Slim he? Mijn mensen begrijpen het totaal niet.

Groeten,

Pippi.

King of the Road

 

Hier was ik nog klein. Een paar weken oud en pas ziek geweest. Maar ik wilde ETEN,ETEN en nog meer ETEN.
Want ik was zwaar ondervoed en te jong bij mijn moeder weggehaald. Dat zeggen ze tenminste. Ik weet het niet meer. Ik denk dat de witte Blaffert hier mijn moeder is. Ik wist wel dat ik op tafel moest gaan zitten schreeuwen om eten te krijgen.

 

Zoals u ziet ben ik al lekker gegroeid. Ik durf zelfs met die roteend van die witte Blaffert te spelen. Die roteend maakt een zeer irritant geluid. Altijd als ik lig te slapen moet die Blaffert ermee spelen. Ik schrik me dan wezenloos van het rotte geluid wat er uit eend komt. Het werd dus tijd dat ik daar tegen optrad. Snavel dichthouden helpt goed. Er komt geen piep meer uit zo.
 

 

Dit is niet wat het lijkt hoor. Die Schijnheilige Birmaan is helemaal niet aardig tegen me. Ze loopt steeds tegen me te gillen en te krijsen als ik bij haar in de buurt kom. Behalve dan als we eten krijgen en er niet genoeg plaats op de bank is voor ons allemaal. Mijn mens moet niks van dat gegil hebben en gooit ons dan allemaal van de bank af. Ligt niet aan mij hoor! Ik ben de liefheid zelve (manieheus: ik spring die Schijnheiligerd zo op haar kop).
Dat krijg je als je goed eet. Dan word je flink en sterk. Ik moet alleen nog ff in de gaten houden dat mijn mens er niet bij is als ik dat doe. Dat wil ze ook niet hebben. Behang afkrabben mag ook al niet. Ik ben de eerste die dat doet, zegt ze. Maar ik ben gewoon de eerste die gewoon goed in de gaten houdt dat mijn mens er niet is als ik de muur sloop. Haha.

 

En zo groot ben ik dus nu!! Mijn mens staat er nog steeds van te kijken dat ik zo hard groei. Gewoon een kwestie van ETEN, ETEN en nog meer ETEN. Dat is mijn grote passie.
Ik ben van plan om hier de baas te worden. Ik word al King of the Road genoemd. Omdat ik zoveel en al zo jong de tuin in ga. Aan de voorkant van het huis is de road. Maar daar mag ik niet komen. De andere katten gaan door de tuin naar buiten en staan dan aan de voorkant van het huis weer te zaniken om naar binnen te mogen.
Ik snap niet hoe ze dat doen. Maar dat kunstje krijg ik ook nog wel door. Want aan de voorkant van het huis is de ROAD. Zelf gezien als ik voor het raam zit.

Nou daaaaaaag!

Groetjes van Tinus

Het nieuwe asiel Stevenshage



Het is alweer bijna anderhalve maand geleden dat het verbouwde asiel Stevenshage officieel geopend werd, maar tot nu toe is het er niet van gekomen eens een fotoreportage te maken van hoe het asiel en vooral de nieuwe kattenverblijven er nu uit zien.

Dat werd nu dus wel eens een keer tijd!

Daarom volgt nu een korte foto-impressie:

 

Dit is wat je ziet als je aan komt bij het asiel. In het linkergedeelte zitten de kattenpensions en achteraan de acht quarantainekamers (kan je niet zien op de foto). Het rechtergedeelte bevat de centrale hal met balie, en de drie kattenhallen voor de 'plaatsbare' katten, de keuken en het magazijn. Rechts hiervan bevindt zich nog het gedeelte met de hondenkennels, dit is niet verbouwd.

 

 

 

 

 

 

Links van de schuifdeuren van de hoofdingang kijk je uit op de buitenverblijven van twee van de kattenhallen.

De hokken aan het linkergebouw zijn de konijnenhokken.

Het witte uitbouwtje op de verdieping boven de hoofdingang is het nachtverblijf voor de plaatsvervangend beheerder. Verder zijn boven de kantoren en de kantine en het gebouw links heeft over de hele lengte nog een zolder met opslagruimte.

 

 

 

 Dan nu de quarantaine:

 

De acht quarantainekamers bevinden zich links aan een lange gang, rechts zijn ramen voor daglicht.

 

In elke quarantaineruimte kunnen maximaal zes katten verblijven.

Maar zolang het geen 'hoogseizoen' is, kunnen sommige katten die dat hard nodig hebben, in hun eentje of met z'n tweeen een kamertje gebruiken. In deze kamer zitten twee katten wier baasje is overleden (een onder de deken en een in het gevlochten mandje).

 

 

 

Ook dit kitten dat door omstandigheden wat eerder terug is van zijn 'pleegmoeder' heeft een heel kamertje tot zijn beschikking (de hokken achterin zijn leeg).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na de quarantaineperiode gaan de katten naar een van de kattenhallen, die grenzen aan de centrale hal van het asiel:

Hier de centrale hal met balie.

Op deze hal kijken de drie kattenhallen met plaatsbare katten uit.

Een van de kattenhallen.

Nog een van de kattenhallen, met nieuwe krabpalen en leuke stapelbare units met kussentjes.

Mickey heeft graag uitzicht op wat er in de centrale hal gebeurt. Op de achtergrond de kattenhokken, in deze ruimtes heeft iedere kat een dubbel hok tot zijn beschikking. Om de beurt of eventueel tegelijkertijd - afhankelijk van hoe de katten met elkaar kunnen opschieten - mogen de katten los in de kattenhal met hoge krabpalen, lekkere mandjes en de via een kattenluik of open deur toegankelijke buitenruimte.

...

"Ja, sta je daar nou nog steeds mijn uitzicht te versperren?"

"En nou wegwezen!"

 

Katja

 

In de drie kattenhallen komen ook nog een soort bankjes/opbergmeubels te staan (door lezers van Het Katblad gesponsord), maar die zijn nog in de maak.

Jonge poesjes gered uit papiercontainer

Vrijdag 14/11: Gisteren las mevrouw Katblad het volgende hartverscheurende bericht op Sleutelstad.nl :

http://www.sleutelstad.nl/nieuws/archief/2014/11/nest-jonge-poesjes-uit-papiercontainer-gered

en stuurde de link door voor de lezers van de bijlage.

Hoewel het bericht op dat punt een beetje onduidelijk is, gaat het over een zwart-wit en een cypers kitten. Als extra informatie kan ik nog vertellen dat beide kittens naar asiel Stevenshage zijn gebracht en dat ik ze daar vorige week zaterdagochtend gezien heb. Het ging goed met ze, ze dronken goed hun flesje en werden lekker gekoesterd door de poezenverzorgsters. Ik denk dat ze inmiddels in een pleeggezin zitten.

 

Update zaterdag 15/11: Ze zitten inderdaad inmiddels in een pleeggezin. Ik vond ook nog het volgende stukje over de kittens, is ook van vorige week, maar iets meer en duidelijkere informatie:

http://www.omroepwest.nl/nieuws/11-11-2014/dierenbeul-dumpt-kittens-met-kattengrit-en-al-papiercontainer

 

In het AD heeft van de week (gisteren?) ook een artikeltje gestaan, heb ik gelezen in het asiel. Daarin werd onder andere nog vermeld dat de kittens bij het asiel eerst in de couveuse hebben gelegen en ook allebei een infuus hebben gehad omdat ze uitgedroogd en oververmoeid waren. Een verkorte versie met schattige foto staat hier: http://m.ad.nl/ad/m/nl/5596/Planet/article/detail/3790100/2014/11/14/Een-wonder-dat-ze-nog-leven-wie-dumpte-deze-poesjes-bij-het-vuil.dhtml?originatingNavigationItemId=5585

Katja

Leuke poezen-column gelezen

Mevrouw Katblad las in de Volkskrant een heel leuk stukje van Aaf Brandt Corstius over poezen en over het boek 'Kat in de Stad'. Het oorspronkelijke stuk is hier te vinden, maar als je geen inlog hebt en wil maken voor de Volkskrant.nl dan kan je dat natuurlijk niet lezen. Mevrouw Katblad heeft het voor de redactie gecopieerd, maar in verband met copyright gaan we hier niet de hele column voor u in de bijlage zetten.

Bij wijze van een soort recensie 'by proxy' (wij hebben immers zelf het boekje nog niet gezien) citeren wij hier wat uit de column Prikkiedik (22/10/2014):

"(...) raakt Kat in de Stad aan de essentie en het mysterie van het poes-zijn: dat je met niets doen, met gewoon zitten, liggen of zelfs heel diep slapen, ja zelfs met slapen in een kartonnen doos onder een laag kranten, toch de hele wereld aan je poezenvoeten kunt krijgen." 

En "Wat ook bijzonder is aan het boekje: de fotograaf is er in geslaagd de poezen te laten poseren. (...) Vakmanschap. Alleen op de foto van Timor en Tijger van de Brillenmaeker staat een van de twee met zijn rug naar de camera, het grote zwarte poepgat vol in zicht.

Dat is hoe mijn poezen op al mijn foto's staan.

En dan toch van ze blijven houden."

 

Misschien toch eens uitzoeken of Aaf Brandt Corstius nog meer over poezen heeft geschreven. En eens kijken of Kat in de Stad - Amsterdamse kroegtijgers en winkelpoezen al bij Kooijker ligt (nu we toch bezig zijn met reclame maken... Zouden we eigenlijk geld voor moeten vragen...)

Van uw reporter in het buitenland

Dit keer was ik niet in Japan bij een kattencafe, maar bij vrienden in Amerika om te rapporteren over huiskatten aldaar. Deze vrienden zijn de trotse bezitters van 2 zusjes, Muffin (grijs) en Twitch ("Cerakleurig"), beide 15 jaar jong. Hoewel de twee zussen zijn, lijken ze totaal niet op elkaar, qua uiterlijk, maar ook qua karakter.

Muffin is een schoot en knuffelkat (en was erg blij dat ik er vroeg uit kwam 's ochtends door de jetlag), terwijl Twitch heel schichtig is - pas op mijn laatste dag bleef ze lang genoeg in de buurt dat ik een foto kon maken.

 

 

 

 

 

Bij Muffin was dat een stuk makkelijker. Die poeseerde er lustig op los.

 

Ook qua gezondheid doen ze het verschillend: Twitch is nog in topconditie, terwijl Muffin artrose heeft (wat haar er niet van weerhoudt nog op schoot te springen en van het leven te genieten). Beide katten zijn praters - ze mauwen de hele dag door en klinken net als de kat van 'the Catch' (voor mensen die dat spel kennen).

Wat bijzonder is, is dat Muffin een speciale band heeft met de oudste dochter van deze vrienden. Zij werd geboren toen Muffin een half jaar oud was en werd door Muffin onmiddellijk geselecteerd als favoriet mens. Muffin slaapt iedere nacht bij haar op de kamer (al vanaf dat ze 3 maanden was) en ze zit te wachten tot ze terug komt van school.

Overigens doet Muffin ook haar naam eer aan: ze is verzot op Muffins (maar krijgt die alleen als ze ze steelt terwijl haar mensen niet opletten).

 

Annemieke

Nog een kattennieuwtje

Ditmaal uit het AD van 14 oktober:

 

Kat levert huisverkopers 100.000 euro extra op

Een gezin uit Australië heeft een bijzondere deal gesloten. Het huis van de familie Perceval stond te koop voor ruim 1,4 miljoen euro, maar een koper bood 1,5 miljoen. Voor dat bedrag wilde hij echter wel de kat van het gezin erbij kopen, zo meldt de Herald Sun.

Tijdens een van de bezichtigingen in het huis zat de kat Tiffany prinsheerlijk op de bank. 'Mensen kwamen langs om het huis te bekijken. Tiffany genoot van alle aandacht,' vertelt Fran Perceval. Die aandacht kwam vooral van de kinderen van de kopers. Het verleidde de verkoopster tot de grap 'dat de kat ook bij de deal ingesloten kon worden.'

Deal

De grap werd echter zeer serieus genomen. Kopers boden namelijk 1,5 miljoen voor het huis, op voorwaarde dat Tiffany bij de prijs inbegrepen zou zijn. De familie Perceval ging akkoord, tot woede van hun 19-jarige zoon Sam.

De grap werd echter zeer serieus genomen. Kopers boden namelijk 1,5 miljoen voor het huis, op voorwaarde dat Tiffany bij de prijs inbegrepen zou zijn. De familie Perceval ging akkoord, tot woede van hun 19-jarige zoon Sam.

'Hij kocht haar bij de dierenwinkel. Ze was de laatste van het nest en hij had medelijden met haar.' Ondanks dat de deal volgens Fran al gesloten is, is ze nog in onderhandeling met haar zoon: 'We gaan hem laten kiezen: hij mag Tiffany houden of hij krijgt 14.000 euro.' Een kleine voorspelling durft ze al wel te doen. Sam wil volgend jaar namelijk gaan reizen, en daar kan hij nog wel wat geld voor gebruiken. 'En hij kan dan geen kat meenemen.'

Hoewel het gezin een flinke som geld krijgt, valt het afscheid zwaar. 'Het is moeilijk om haar te laten gaan. Ze is een hele dure kat, maar ze is wel onze kat. We zijn een diervriendelijke familie. Tiffany is een beetje een prinses. Ze is prachtig om te zien.' Als de familie in het nieuwe huis woont, willen ze een nieuwe kat adopteren.(Joost de Kleuver)

 

(noot redactie bijlage: Is dit immoreel? Van de verkopers? Van de kopers? En zo ja, wat zou u doen in zo'n geval? )

Nog wat links naar kattennieuwtjes.

Mevrouw Katblad vond nog wat interessante artikelen voor u:

Tunnels het beste voor wilde kat op weg naar Nederland?  

 

Feyenoordstadion weert Kuip-kat.

 

Wat vangt de kat?

Vroege Vogels en Waarneming.nl starten een project om de verspreiding van muizen en andere kleine zoogdieren in kaart te brengen via de vangsten die 'onze' haarfabrieken mee naar huis nemen.

 

Lees hier de uitleg op de site van Vroege Vogels.

 

Hier is het webformulier waar je foto en waarneming kan invoeren.

Het is jammer dat mevrouw Katblad de muizen (en andere zoogdieren) die de haarfabrieken bij haar in huis dumpten de afgelopen jaren niet apart in de 'tags' vermeld heeft. Want om nu het hele Katblad te gaan doorzoeken naar de foto's die daar instaan van afgekloven muisjes op het vloerkleed...  Maar via Google en de zoekwoorden Leidsch Katblad en muis/vangst/prooi kwam ik de volgende plaatjes tegen. Het betreft alledrie vangsten van de Boez:

 

 

 

 

 

Dus, mevrouw Katblad: volgende keer de foto's opsturen naar Waarneming.nl, en voor de zekerheid misschien voortaan het woord 'prooi' in de tags van uw verslaggeving voor het Katblad opnemen.

 

Naschrift 13-10-2014: mevrouw Katblad liet weten dat zij al jaren de prooien doorgeeft aan waarneming.nl, want deze mogelijkheid is blijkbaar niet nieuw. Wat dan ws. wel nieuw is, is de samenwerking tussen Vroege Vogels en waarneming.nl.

Trouwens, hierbij roepen we natuurlijk ook alle lezers op om deel te nemen aan het project!

 

Leuk stuk over kroegtijgers

Van de week ontving de redactie een tip van lezeres Gera over een leuk artikel in Het Parool over Amsterdamse kroegtijgers. Mevrouw Katblad wist het stuk te bemachtigen en maakte de volgende foto's voor ons:

 

 

 

 

(Edit 22-10-2014 i.v.m. copyright heb ik de rest van de foto's verwijderd, bovenstaande is dan te beschouwen als citaat van het artikel. De vaste lezers hebben inmiddels toch allang kennis genomen van dit bericht.) 

Over het binnenkort te openen kattencafé vonden we op internet nog het volgende artikel: http://www.parool.nl/parool/nl/4036/AMSTERDAM-NOORD/article/detail/3656302/2014/05/16/Knuffelen-met-kroegtijgers-in-speciaal-kattencafe.dhtml 

(En dan willen we ook even wijzen op de reportage die lezeres Annemieke jaren geleden al maakte voor de bijlage, in een origineel Japans kattencafé)

 

Over het op dierendag verschijnende boek Kat in de Stad - Amsterdamse kroegtijgers en winkelpoezen: http://www.dichtbij.nl/amsterdam-centrum/regio/artikel/3699522/kat-in-de-stad-over-amsterdamse-kroegtijgers-en-winkelpoezen.aspx

 

In het voorgaande artikeltje wordt de 20-jarige cafékat Smokey aangehaald, over wie we juist vorige week konden lezen, dat de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit haar wil verbieden zich in haar café te vertonen. Hier is iets meer te lezen over Smokey en de petitie die voor haar gestart is:

http://www.trouw.nl/tr/nl/4516/Gezondheid/article/detail/3750409/2014/09/18/De-kroegkat-zit-in-het-nauw.dhtml 

Extra bonus: filmpje van Smokey!

In hogere sferen...

De afgelopen maanden zamelde Het Leidsch Katblad geld in voor asiel Stevenshage via een speciale actiepagina  (hier kan nog steeds gestort worden trouwens). Onder de donateurs werd een kattenkruidkussentje met bijpassend kleedje verloot. Omdat het aantal donateurs dat wilde meeloten te overzien was, werd uiteindelijk besloten dat ook de 'verliezers' van de loterij een kussentje kregen.

 

Van de week kreeg ik onderstaande e-mail van Elrond:

 

Beste Mw. Katja,

Ik moet van mijn mens een mail sturen om u te bedanken voor het kussentje kattenkruid dat vandaag in de brievenbus zat. Eigenlijk heb ik daar geen zin in want ik verkeer al in hogere sferen en wil graag terug naar het kussentje. Bijgaand wat foto's van het oude kussentje en mij met het nieuwe kussentje. Rissa, je weet niet wat je mist (mijn zus - Pieper - vindt er trouwens ook niets aan - maar dat is alleen maar fijn want nu heb ik dit kussentje helemaal voor mezelf).

 

Nogmaals veel dank - ik ga weer flemen en kwijlen met/op het kussentje

Elrond

Later kreeg ik nog het aanvullende bericht van zijn mens Annemieke:

Kussentje nog steeds in trek: Elrond slaapt er zelfs op.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ook kreeg ik bericht van Marjon over hoe het kussentje bij hen thuis ontvangen werd:

 

Rowan heeft zich het kussentje meteen toegeëigend, zoals je op de foto kunt zien. Thimo is nog even geduldig: als een echte jager wacht ie tot Rowan klaar is, en dan gaat hij ermee spelen en verstopt ie het in zijn stash....

Ze zullen ervan genieten!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Katja (redactie bijlage)

 

Swiebertje en de stinkzwam

Ik had van een kennis een onbekende paddenstoel per post opgestuurd gekregen ter determinatie.

 

Het was het beginstadium van de grote stinkzwam, het duivelsei. Gelukkig was die in het pakje niet uitgekomen, in de tuin wel. Gisteren viel het me op dat er wel vleesvliegen afkwamen op de voerresten van Swiebertje in de keuken, maar niet op de stinkzwam in de tuin.

Vanmiddag heb ik een test bedacht, ik legde de stinkzwam in de keuken, naast Swieb zijn voerbak.

Toen ik van de boodschappen terugkwam liep Swieb met me mee naar binnen. Hij rook de geur van de zwam en ging op zoek.

Eenmaal oog in oog met de stinkerd kreeg hij een dikke staart en begon luid te blazen, maar hervatte wel zijn maaltijd! In ieder geval houden katten niet van stinkzwammen, proefondervindelijk bewezen. Tot zover deze onschuldige dierproef.

 

Hans

And the winner is...

Jurylid Rissa heeft de winnaar van het kattenkruidkussentje en bijpassende dekentje uitgekozen:

 

Ik houd het even spannend, de meedingende donateurs moeten het filmpje maar even bekijken waarop Rissa na een spannende aanloop van wat vrij liggende brokjes als eerste het brokje op het daarmee winnende lot oppeuzelt.
Gefeliciteerd winnaar! De prijs wordt je binnenkort toegezonden. Alle donateurs van de actie voor asiel Stevenshage heel erg bedankt voor de fantastische opbrengst van (tot nu toe) 290 euro!
De actiepagina blijft overigens bestaan, dus wie nog bij wil dragen namens Het Leidsch Katblad: dat kan nog steeds!

(Willen de 'verliezers' ook even de reacties bij dit bericht lezen!-red.)

Waar is hier de nooduitgang??!!

 

Het moet toch niet gekker worden zeg. Loopt hier ineens een gillend baby poesje rond.
Nou aan mijn lijf geen polonaise. Als ik door de achterdeur naar buiten ga, rent het zomaar krijsend achter me aan.
Is tie nou helemaal gek. Ik neem dus voortaan wel het raam in de douche. Zo hoog kan hij toch niet springen.

Ik mag dan wel doof zijn, maar ik ben natuurlijk niet achterlijk. Ik moet er niks van hebben allemaal. Het schijnt dat die kleine hier blijft wonen. Hij schijnt Tinus te heten. Ja, dat weet ik allemaal via mijn zesde zintuig. Klaar ben ik ermee, ma nie heus!!

De koning is dood, ik ben de nieuwe koning

Ik ben Tinus. Mijn moeder en de mensen van mijn moeder moesten mij niet meer. Ik was pas 4 weken oud.
Ik was ziek maar het bleek dat ik nooit genoeg had gegeten. Daarom was ik erg stil de eerste dagen. Ik ben door een ander mens opgehaald en nu woon ik hier. Er was hier eerst een andere poes die Bram heette maar die doet het niet meer. Ik heb hem ook niet gezien hier in dit huis. Ze zeggen dat hij hier de baas speelde en nu dood is. Nu speel ik hier de baas.
En dat gaat heel goed.

Ik krijg hier goed te eten. Ik eis ook dat ik de hele dag te eten krijg. Ik ben aardig opgeknapt en kan nu laten zien hoe ik werkelijk ben. Nergens bang voor dus. Ik slaap bij de Blafferts want die zijn lekker zacht. Ik klim gillend tegen benen omhoog. Want ik heb uitgevonden dat ik dan sneller te eten krijg. Als het mens hier Tinus roept, kom ik er gelijk aan. Want je weet nooit of je eten krijgt of een aai. Soms wordt ik dan op een kattenbak gezet. Vind ik eigenlijk niet geweldig maar ik doe daar dan maar wat. Ik wil ook niet gelijk al te vervelend over komen nietwaar.

Ik doe nog niet zoveel eigenlijk. Slapen, eten en een beetje keten. En natuurlijk de hele boel bij elkaar gillen. Dan komt altijd die witte Blaffert naar me toe rennen. Kijken of er wat aan de hand is. Hij doet trouwens net of hij mijn nieuwe moeder is. En dat is helemaal niet nodig want ik regel het zelf wel allemaal. Nou ja, niet alles natuurlijk. En ik ben wel blij dat die Blafferts zo lief voor me zijn. Want ik heb toch ook veel liefde en een beetje bescherming nodig. Dat heb ik hier gelukkig wel. In mijn eerste huis helemaal niet. Ik zit vol plannen. Maar eerst wil ik ETEN, ETEN en nog meer ETEN. Ik ben de nieuwe koning in dit huis. Wacht maar tot ik echt groot ben.

Daaaag, groetjes van Tinus

Laatste kans!!!

Onder de donateurs wordt dit kattenkruidkussentje
met bijbehorend dekentje verloot!
Actie geldig tot 1 september 2014

Inzameling voor inrichting van nieuwbouw asiel Stevenshage

 

(zie onderstaand bericht)

Inzameling voor inrichting van nieuwbouw asiel Stevenshage

De verbouwing van het Leidse dierenasiel Stevenshage nadert voltooiïng. De eerste katten hebben inmiddels al hun intrek genomen in de nieuwe pensionruimtes.




foto van de facebook van asiel Stevenshage

Toch wordt er nog steeds geld ingezameld, onder andere voor de inrichting van de kattenhallen en buitenrennen met mooie krabpalen, klimmeubels enzovoort.

Voor elke kattenhal wordt ook een zitbankje/opbergkist voor kleedjes gemaakt.
Laten wij proberen met elkaar namens Het Leidsch Katblad één of meerdere bankjes te sponsoren!

Doneren kan via de
speciale actiepagina van het Leidsch Katblad.
(aanklikbaar dus)

Onder de donateurs verloot ik één van onze beroemde/beruchte Leidsch-Katblad-kattenkruidkussentjes met bijbehorend 'stijlvol' kattenkleedje.

Boez met kattenkruidkussentje

Om via de actiepagina te doneren moet je naam en e-mailadres opgeven. Je kan wel kiezen om anoniem te doneren zodat je naam niet op de actiepagina te zien is. E-mailadres wordt sowieso niet vermeld op de actiepagina. Ik heb ook geen inzage in de e-mailadressen, dus om mee te doen met de verloting is wel een naam noodzakelijk (je kan natuurlijk ook kiezen om alleen de eerste letter van je achternaam te vermelden, of je kan een schuilnaam gebruiken). Ik zal de verloting houden onder de donateurs die voor 1 september op de actiepagina vermeld staan. Ik zal dan in een nieuw bericht in deze bijlage de 'naam' van de 'gelukkige' vermelden, zodat deze persoon via het e-mailadres van Het Leidsch Katblad zijn/haar adresgegevens voor toezending kan doorgeven.

Katja (redactie bijlage Het Leidsch Katblad)