Tijd om terug te treden?

Voor een ieder komt het moment dat men zijn krachten voelt af nemen en het tijd is terug te treden (Koningin Juliana, tijdens haar abdictie).

Eergisteren en gisteren viel het me op dat Ceesje moeite had om op het aanrecht te springen waar haar voerbakje staat. Vanochtend vertikte ze het opeens, maar dat zag ik niet, ik hoorde alleen het gekletter van de mislukte sprong en het vallen van het volle bakje. Waarvan de resten door Poema, de cyper, op het aanrecht snel verwerkt zijn. Vanavond vulde ik de bakjes, maar Cees vertikte het om een poging te doen op het aanrecht te springen. Dat kan ze niet meer. Daarnaast ging ze plassen naast de wc-pot, tegenover de plaats waar de kattenbak staat.

Zowel lichamelijk als geestelijk (Katzheimer!) wordt het snel minder. Maar mijn Grande Dame is wel 18! Ze eet nu ook op de grond, wel een eindje van de andere oudjes vandaan, zoals op de foto te zien is.

Mvgr,

Hans

Hello Kitty

Annemarie en Johan, de mensen van mijn oppashond Bram, hebben een nieuw poesje. Twee jaar geleden is hun vorige poes Jonas overleden. Het nieuwe katje heet Hello Kitty, hij is ongeveer zeven maanden oud en nog niet gecastreerd. De naam is verzonnen door hun vierjarige dochtertje Ella, dat gek is op alles van Hello Kitty. Ik weet niet of het poesje zelf de naam zou hebben uitgekozen...

Hij komt uit Assen en is meer dood dan levend gevonden toen hij ongeveer acht weken oud was. Hij zag er zo slecht uit dat Amivedi twijfels had of hij nog wel opgelapt zou kunnen worden. Maar gelukkig heeft de dierenarts zijn uiterste best gedaan en is het nu een lief, speels en parmantig katertje. Voor vreemde mensen is hij nog wat bang, en ook voor Johan. Maar voor Annemarie en Ella helemaal niet en hij zoekt juist graag hun gezelschap.

Ik hoop van harte dat hij het heel goed gaat krijgen!!

Jacq.

Ze heet Rissa

Twee weken geleden wist ik haar naam nog niet, maar inmiddels heet ze al anderhalve week Rissa.

Ze is heel speels, speelt met pingpong- en andere balletjes, vloerkleed, krabmat, en allerlei kattenspeelgoed dat hier al jaren ongebruikt door het huis zwierf. Verder is ze superaanhalig, komt telkens op de bank naast me liggen en gaat bijna op haar kop staan als ik haar dan aai. Maar helaas voor haar is ze ook heel erg schrikachtig en bang en vat ze een aai van mij ook regelmatig als een aanval op, waarop ze wegschiet om dan vervolgens twee tellen later weer naar me toe te komen.
Ik hoop  dat haar vertrouwen toch zal groeien, zodat ze zich wat meer zal kunnen ontspannen en nog wat meer kan genieten.

Katja

Hoe gaat het met Miepie?

Van Dierentehuis Stevenshage kregen we een update over Miepie:

Miep is een lieve, leuke jongen, die graag knuffelt en dan hard gaat spinnen.
Hij heeft gelukkig geen last meer van zijn longen. Wel heeft hij nogal last van spugen en diarree, waarvoor hij medicijnen en speciaal voer krijgt. Zijn gebit moet dringend gesaneerd worden, maar voor deze operatie moet hij eerst nog wat aansterken en hersteld zijn van zijn maag- en darmklachten.

Met Joris (de kat uit de gracht) gaat het goed, hij staat inmiddels op de website , op zoek naar een nieuw huis.


Bedankt kattenverzorgster Marlies voor deze update!

De - beetje onduidelijke - foto's van Miepie achterin zijn hokje maakte Katja afgelopen vrijdagochtend ter illustratie bij dit bericht.
Casper stond ook sinds enkele dagen op de website en hij is vandaag geplaatst!

Thuisgekomen...

Ik zit al een week te broeden op dit stukje, maar 't wil niet echt komen.

Daarom nu toch alvast maar iets: ik wil de lezers van de bijlage graag mijn nieuwe 'huisgenootje' voorstellen:

Ze is ongeveer twee jaar en in januari van de straat gehaald met haar kopje vol open wonden door een heftige voedselallergie. Met medicijnen en een speciaal dieet heeft ze nu weer een prachtig glanzend vachtje.Vorige week vrijdag heb ik haar uit het asiel meegenomen naar huis.

De foto's zien er wat experimenteel uit, want ik moet me nog bekwamen in het fotograferen van een zwarte kat (dat was met een cyper en een rood-witte toch een stuk makkelijker om die goed op de foto te krijgen). En mijn nieuwe vriendinnetje wil ook nog niet erg stil zitten.

De lezers vragen zich misschien af hoe ze heet, maar dat is voor mijzelf ook nog een vraag. Ik ben niet zo'n ster in het doorhakken van knopen, dus zit al een week boeken, internet, mijn geheugen enzovoort af te speuren naar een passende naam, maar telkens vind ik het 'net niet'.  Ik heb nu wel het gevoel dat ik het bijna weet :-)  Maar daar wilde ik met deze presentatie niet op wachten.

Wordt vervolgd...

Katja

Kort nieuws uit het asiel

Ik lees net het bericht op de hoofdpagina over Miepie en realiseer me dat ik helemaal vergeten ben naar hem te vragen toen ik vandaag in het asiel was.

Bovenstaande is dus geen nieuws, maar ik wil de lezers wel even op de hoogte brengen van ander achterstallig nieuws betreffende twee eerder in het Katblad figurerende asielzoekers.

Allereerst de arme sloeber die nu een maand in het asiel zit. Hij is Casper genoemd en is een week geleden gecastreerd. Dit is hem nogal zwaar gevallen en hij is er nu pas weer een beetje bovenop. Hij ziet er wel stukken beter uit dan de dag dat ik hem van de straat en uit de sneeuw haalde. Hij komt goed aan, al is hij nog steeds heel slank vanachter. Van voren is hij stevig gespierd, hij heeft een beetje het figuur van een gewichtheffer. Een aandoenlijk beest om te zien. Als hij zijn eten maar eerst binnen heeft is hij heel aanhalig en loopt druk heen en weer om zich te laten aaien en kopjes te geven. De angst die hij de eerste dagen toonde door tegen de muren op te springen, heeft hij niet meer. Je kan hem nu gewoon optillen om hem in zijn hokje terug te zetten.

Dan Joris, de andere arme sloeber die anderhalve week geleden uit de Groenhazengracht werd gevist. Die is niet opgehaald door een eigenaar, dus die zal hij dan ook wel niet gehad hebben. Hij is geschat op een jaar of twaalf, maar persoonlijk vind ik hem er eigenlijk nog ouder uit zien, als ik hem vergelijk met andere 'twaalfjarigen'. Kan ook zijn omdat hij zo ontzettend mager is. Het is een enorme lieverd, die heel hard gaat spinnen als je hem op schoot zet. Hij eet goed maar komt niet echt aan, dus er wordt nog uitgezocht wat er met hem aan de hand is.

Katja

(disclaimer :-) : ik heb dit geschreven n.a.v. mijn ervaringen die ik opdoe tijdens één ochtend in de week vrijwilligerswerk in het asiel. De vaste medewerkers en vrijwilligers die meerdere dagen per week komen werken kunnen misschien een heel andere kijk op de dieren hebben, of heel andere ervaringen in de omgang met de dieren).

Vergelijkend warenonderzoek

Nepeta cataria op 12 februari 2012 om 14.59 uur:

Nepeta faassenii op 12 februari 2012 om 14.59 uur:

Katja

Update zwerver

Vanochtend heb ik hem verzorgd in het asiel. Hij was in eerste instantie erg op zijn hoede, maar kwam wel meteen naar voren voor zijn eten. Hij had netjes op de bak geplast en later zag ik hem dat nog een keer doen, dus daar was ik al helemaal blij over.

Totdat ik als eerste onderstaande foto maakte.

Ik vond al dat hij zo lekker stil bleef zitten voor de foto, tot ik achteraf ontdekte dat hij zat te poepen, pontificaal midden op zijn kleedje...  Nou ja, klein uitglijdertje hopenlijk. Misschien was het de eerst keer dat hij in gevangenschap moest poepen.  

Nadat hij zijn brokjes op had en ook nog een heleboel snoepjes kon ik hem lekker op zijn kopje kroelen en aaien en hij gaf een heleboel kopjes. Ondertussen stond ik op een krukje voor zijn kennel en leunde helemaal naar binnen en hield met mijn vrije hand het hekje zo goed mogelijk een beetje achter mij dicht. Want het schijnt dat, toen ze hem in het hokje moesten doen toen hij gebracht was, ze een hele tijd bezig zijn geweest hem in de quarantaineruimte te vangen, omdat hij uit de carrier ontsnapte voordat ze hem goed vast hadden. Ook hier sprong hij meters tegen de muren op van angst.  Dus het leek me niet slim om hem nu er uit te laten (tamme katten mogen er meestal even uit tijdens de verzorging). Vlak voordat ik met hem klaar was begon hij ook al ernstige pogingen te doen om langs mij heen te glippen, dus toen heb ik helaas het hekje voor zijn neus moeten sluiten.

Later op de ochtend (toen ik een hond aan het uitlaten was) is hij bij de dierenarts geweest. Dus het is een van de kattenverzorgsters gelukt om hem te vangen en in bedwang te houden.  De dierenarts heeft hem geschat op 1,5 jaar, dus helemaal nog niet oud. Dat die achterkant er zo 'oud' uitziet komt door zijn 'magerte' en hij is ook wat kaal. Dat kan van de vlooien zijn of misschien van ondervoeding. Voorlopig ziet hij er verder gezond uit en is het even wachten of hij goed bijkomt nu hij genoeg te eten krijgt, of dat er eventueel meer aan de hand is.

De komende twee weken moet afgewacht worden of er toch nog een baasje op komt dagen. Dan wordt hij gecastreerd en mag hij geplaatst worden. Dus voorlopig nu ook even een paar weken de tijd om te zien hoe hij is, en of hij misschien minder gestrest wordt als hij wat meer gewend is. 

Katja

Arme sloeber afgevoerd naar asiel...

Vanmiddag om een uur of half vier zag ik in het plantsoen achter mijn tuin een kat langslopen die ik nog niet eerder hier in de buurt zag. Hij was erg mager en liep snel, maar met nogal wankele pasjes. Zo'n mager beestje dat met deze kou rondzwerft, trekt natuurlijk meteen mijn aandacht en ik schoot mijn jas en slippers aan om via de voordeur te gaan kijken of ik het beestje nog ergens kon ontdekken.

Tot mijn verbazing kwam hij aan de voorkant net de hoek omlopen en dus riep ik hem en hij spurtte met een vaartje naar mij toe. Ik ging snel naar binnen om de bus met een restant brokjes te halen die nog in mijn keuken stond, en gooide wat brokjes op de stoep die hij met een noodgang naar binnen schrokte. Toen ik het maatbekertje even opzij wilde leggen om beter bij de brokjes te kunnen, griste hij dit lege bekertje uit mijn hand en rende er mee vandoor het plantsoen in tegenover mijn huis. Hij liep wel twintig meter ver voordat hij even ging zitten om er vervolgens achter te komen dat je plastic bekertjes niet kan eten. Ik riep hem weer en hij rende weer op mij af. Hij kreeg nog wat brokjes van me. Omdat het mij handiger leek om hem verder in de tuin nog wat te geven, lokte ik hem mee naar binnen en naar de tuindeur, waar ik hem op mijn plaatsje nog wat wilde geven. Helaas kwam zodra ik de deur opendeed en wat voer buiten stooide, Jip de buurtkat ook enthousiast aanrennen en die joeg de arme sloeber meteen weg. Waarop ik Jip wegjoeg en de zwerver weer naar binnen lokte.

Ik had nog wat krachtvoer staan van Faf en heb hem daar wat van gegeven. Hij begon daar zo wild van te eten dat het bakje over mijn kleed ging, maar vervolgens likte hij alle smurrie daar weer vanaf.

Ik vond dat hij voorlopig genoeg gegeten had en bedacht me dat ik hem niet zomaar weer de kou in kon zetten. Hij was duidelijk én ongecastreerd én uitgehongerd, dus de combinatie leek mij toch duidelijk op een zwerfkat te wijzen (ik neem tenminste aan dat mensen die 'baasje' zijn van een bewust-ongecastreerde kater ervoor zorgen dat het beest niet omkomt van de honger).

Dus heb ik met het asiel gebeld om te overleggen wat ik zou doen en daar zeiden ze "natuurlijk niet meer naar buiten zetten, laat hem maar ophalen door de dierenambulance en hier naar toe brengen" (omdat ik geen auto heb, anders had ik hem natuurlijk zelf kunnen brengen). Dus de dierenambulance gebeld, daar zei men dat het wel even kon duren, want zij hadden het met dit weer razend druk (zwanen uit het ijs halen enzo hoorde ik later).

Gelukkig was de kater zo lief om niet te gaan sproeien. Hij liep wel de hele tijd ongedurig heen en weer, maar gaf ook veel kopjes en liet zich aaien. Na een uurtje heb ik hem nog wat te eten gegeven en hij heeft ook wat water gedronken.

Ongeveer anderhalf uur na het telefoontje belden de mensen van de dierenambulance aan. Een vrouw en een jongeman, allebei in neongele jassen, kwamen binnen, met een kooitje en een paar leren handschoenen. Op het moment dat de kat hen zag ging hij volledig over de rooie van angst en begon metershoog tegen de muren en de ramen op te springen. Nadat hij in een waterbak die op de vensterbank stond was gesprongen en in de gordijnen probeerde te klimmen, verstopte hij zich onder de bank. De mensen van de dierenambulance besloten hun angstaanjagende jassen uit te doen en de jongen zorgde met een lange lineaal van mij dat de kat weer onder de bank vandaan kroop. Vervolgens schoot het arme beest de keuken in (helaas geen deur) en klom in het gordijntje dat daar boven de vensterbank hangt, waarbij er ook weer vanalles op de grond viel (gelukkig geen glazen vazen die daar ook stonden...). Terwijl de jongen toch maar het vangnet uit het busje ging halen, sprak de vrouw de kat - die nu tussen de afwas op het aanrecht zat - sussend toe en kon hem zo dicht naderen dat ze hem voorzichtig kon aaien. Op het moment dat de jongen terugkwam greep zij de kat (zonder handschoenen!) in zijn nekvel en stopten ze hem samen in het kooitje. Daarna werd er een deken over de kooi gehangen om het beestje wat tot rust te laten komen en hebben ze hem meegenomen naar het asiel.

Ik ben benieuwd hoe hij het verdraagt om in een kooitje te zitten in het asiel. In ieder geval krijgt hij nu te eten en is hij uit de kou. Het is denk ik een beetje afhankelijk van hoe hij het kooitje verdraagt, of ze hem misschien 'terugzetten' als hij gecastreerd is, of dat hij misschien ergens zijn eigen huis en eigen mensen kan krijgen.  Ik kijk het even aan wat de 'ontwikkelingen' zijn, of het misschien een kat zou zijn die bij mij zou kunnen wonen of dat hij teveel zwerversinstinct daarvoor heeft.

Dit is misschien een beetje chaotisch verhaal, maar ik zit nog helemaal vol 'adrenaline' van de toestanden tijdens het vangen van de kat in mijn huis. Zo zielig hoe bang hij was toen hij opgehaald werd. Volgens de mevrouw van de dierenambulance was het al een oud beestje. Zo vond ik zijn kalige, magere achterkant er ook uitzien, maar zijn koppie leek nog vrij jong. Dus of hij is inderdaad al bejaard, of hij is zo ondervoed of ziek dat hij daarom zo'n krakkemikkig uiterlijk had.

Katja

Thijs zoekt huis

Thijs, de rode kater zoekt een nieuw gouden mandje. Hij is ongeveer 6 jaar en graag buiten.

Hij is nu al tijdje veel in mijn tuin en slaapt af en toe in mijn fietsmandje dat aan het stuur hangt. Het baasje, Simone, heeft geen kattenluikje (mag niet van de huisbaas) en doordat zij hele dagen werkt, is het voor Thijs niet prettig om niet te kunnen kiezen of hij binnen of buiten wil zijn. En daarom wil hij niet meer bij haar wonen. Ze moet hem ophalen in kattenmand en zodra hij de kans krijgt, ontsnapt hij naar buiten en laat zich niet meer zien.

Binnen is hij superlief weet ik van het baasje. En ik merk ook nu hij mij wat langer kent, dat hij heel aanhankelijk is en graag kopjes geeft en ondertussen allerlei soorten miauwtjes laat horen. Heel erg leuk en aandoenlijk. Ik kan hem echt niet erbij hebben, aangezien ik al twee katers heb en die moeten hem helemaal niet. Mijn Mickey durft zelfs niet meer achterom door het luikje te komen als Thijs in de tuin is.

En buiten is hij echt het mannetje, zoals veel katten: binnen erg lief en buiten een dondersteen.

Ik hoorde van Simone dat ze binnenkort gaat verhuizen en een appartement heeft gekocht op de vierde etage. En dat betekent dat Thijs helemaal niet meer naar buiten zou kunnen... Dat is geen optie natuurlijk.

 

Wie wil deze prachtige en lieve kanjer?? Ik hoop van harte dat hij een gouden mandje vindt bij lief baasje die zijn/haar best doet om Thijs een aangenaam leven te geven.

 

Hier wat informatie die Simone over Thijs gaf:

 

Thijs is een jaar of zes. Kwam vier jaar geleden zomaar aangelopen bij een vriendin en heeft daar een week voor de deur gezeten. Op zoek gegaan naar zijn baasje, maar niemand die hem als vermist had opgegeven. Dus had ik 'm in huis genomen. In het begin moesten we erg aan elkaar wennen en elkaar een beetje leren kennen. Want Thijs heeft wel een gebruiksaanwijzing. Zo kan je hem bijvoorbeeld niet op zijn buik aaien, want dan haalt hij uit en goed ook. Maar als je dat eenmaal weet is het de liefste kat die je je maar kan wensen! Erg aanhankelijk en vindt het heerlijk om schoot te zitten. Hij is gek op brokjes, maar het liefst eet hij whiskas maaltijdzakjes. Ook snoept hij weleens van mijn chocoladetoetje mee. Vindt hij lekker!

Thijs gaat graag naar buiten en wil dan ook graag laten zien dat hij de baas is. Hij gaat helaas niet zo goed met andere katjes samen.

Al met al een superlief beest, dat graag alle aandacht opeist!

simonevlasveld@hotmail.com

 

Jacq.

 

Een dief in de nacht

De eerste dag van mijn ziekbed had ik medicijnen nodig, maar ik kon natuurlijk niet lopen. Dus had ik mevrouw Katblad gevraagd of zij de medicijnen voor me wilde ophalen. Behalve de medicijnen bracht zij ook een overheerlijk stuk bijzondere oude kaas mee. Ik heb er dagen mee gedaan, iedere dag wat fliebertjes (of brokjes beter gezegd, fliebertjes snijden van zo een brokkelkaas gaat niet). Ik had een keer de kaas vergeten op te ruimen, maar omdat bewegen nog erg moeilijk was liet ik het er maar bij. Mijn katten lusten toch geen kaas en zekere geen oude. Midden in de nacht werd ik echter wakker en ik dacht bij mezelf: “wat hoor ik toch een raar gerasp?”. Het bleek Ceesje te zijn, die opeens kaas wel lekker vond. Ze zat met smaak de kaas af te raspen. Helaas voor haar heb ik het afgepakt, een stukje bijgesneden en opgeruimd. Maar de volgende dagen heeft ze wel telkens een brokje gekregen.

Hans

Hoe dwarsboom je iemand?

Ik heb weer eens een paar weken plat gelegen met een zware jicht aanval. Aangezien traplopen dan onmogelijk is, slaap ik op de bank in de woonkamer. Bijkomend voordeel is dat ik daar mijn laptop en mijn TV heb. Bij de vorige aanval (minder erg dan deze) had ik heel veel hulp van de katten. Traden de poezen toen op als therapeuten in de vermaarde ‘Poezendiecks podotherapie’ maatschap, deze keer wisten ze me, vooral in de eerste week, met zichtbaar genoegen te dwarsbomen, zoveel ze maar konden. Vooral Poema spande de kroon.

De dagen dat ik niet overeind kon komen dacht ik "Ik ga lekker schaatsen kijken, o.a. EK allround" Niks daarvan. Mijnheer gaat pontificaal op de laptop zitten om langdurig aan zijn persoonlijke hygiëne te werken.

"Zit ik in je beeld, baasje? Nou, pech gehad dan". Dus me maar met letterlijk pijn en moeite opgericht om Poema weg te jagen, die met frisse tegenzin wegging.

Eergisterennacht kon ik niet slapen, waarschijnlijk omdat ik al zo verschrikkelijk veel geslapen heb dat het niet meer zo hard nodig is. Dat betekent nu Australian Open kijken op Eurosport. Op de tweede foto ziet u hoe dat gaat.

Een groot zwart silhouet tussen mij en de TV, dat bij het maken van een foto met flits blijkt te besaan uit een wel voldane Poema, die opgeschrikt door de flits keihard miauw schreeuwt. Dat betekent: "Eten, en snel een beetje!". Nou is het mijn beurt (met dwarsbomen): "Mooi niet om 4 uur ‘s nachts!!!".

Maar even later besluit Poema zijn vertrouwde plekje op te zoeken om me vergenoegd gade te slaan, dat maakt alles weer goed.

Hans

Afscheid van Faffie...

-----  8 november 1993 - 18 januari 2012 -----

Ach jochie toch,

de afgelopen dagen heb ik al je oude foto's nog eens bekeken (op de computer en in mijn fotoboeken).

Mannetje met je grappige haar achter je oren, zo ontzettend zacht, zo lief, zo mooi!

Ik was er zelf nog helemaal niet aan toe, maar ik moest je wel laten gaan. 

Je was al zo vaak ziek geweest en er weer bovenop gekomen. Daarom wilde ik in eerste instantie niet geloven dat het dit keer anders was. Maar je at bijna niet meer, omdat je je juist nog beroerder voelde als je wel at. Dat was een verschil met andere keren: ik heb je vroeger verschillende keren 'gedwangvoederd', omdat ik wist dat je je dan beter ging voelen en weer zelf ging eten. Maar nu was je zo moe; het enige moment van de dag waarop je je beter leek te voelen, was 's morgens vroeg (wanneer je de hele nacht niets had gegeten, want je at immers alleen nog wat wanneer ik wat vlak voor je neerzette). 's Morgens kwam je dan bij mij op het dekbed staan 'stampen' en snorde en genoot van het aaien, het kon je niet lang genoeg duren. Maar stond ik eenmaal op en maakte ik wat te eten voor je, dan nam je een paar likjes, at een paar snoepjes en lag de rest van de dag in je mandje of zat op de vensterbank vlak boven de verwarming (waarschijnlijk kon je jezelf ook niet meer goed warmhouden). Uiteindelijk drong het tot me door dat als ik jou pijnloos wilde laten inslapen, ik natuurlijk niet zou moeten wachten tot je duidelijk 'leed', dan zou ik te laat zijn met mijn beslissing. In feite had ik het misschien nu al te lang met je aangezien. Dat spijt me, maar ik kon niet anders. In ieder geval heb je nu geen pijn meer. Ik mis je ontzettend.

Katja

(Even voor de duidelijkheid: ik heb niet de illusie dat ik dit echt 'aan Faffie' heb geschreven en dat ik op deze manier nog contact met hem heb. Het is meer een vorm die ik gevonden heb om mijn gedachten en gevoelens omtrent zijn dood voor mezelf en jullie lezers onder woorden te brengen. Dus a.h.w. kom ik wel in contact met mijn eigen gevoelens voor/over Faf op deze manier).

Nog wat laatste fotootjes van Mike

Nog wat laatste fotootjes van Mike aka Draakje:

Scarface!

Lekker Boy aan het uitdagen.

En ja hoor, die is wel weer in voor een stoeipartijtje.

Eén van zijn favoriete bezigheden: op mijn schouder zitten.

Of zou hij studeren voor papegaai?!

Vind je mij niet ontzettend liehief?

Wat doe jij nou toch allemaal met dat ding?

De operatie is goed gegaan. Zijn neusje was helemaal schoon, dus geen poliepjes gevonden. Inmiddels is hij helemaal gezond verklaard en is zaterdag verhuisd naar zijn gouden mandje.

Groetjes,

Wilma

De katten van Nathalie

Beste mevrouw Katblad,

je vroeg om foto's van de kittens, dus ik kan het beste even de rest van de

katten voorstellen:

Arthur, mijn ziele maatje! Is 5 weken ouder dan Rose en geboren op 2 mei

2010. Ik heb hem gekregen via Dierenasiel Stevenshage en ben helemaal gelukkig met hem. Onze grootste hobby is om samen door de wijk te lopen (Koppelstein). Net als jij met je haarfabrieken :-).

Mimi, is één van onze Noorse boskatten en is 15 mei 2011 geboren. Zij is ons prinsesje! Een hele mooie, zelfstandige poes en hele goede vriendjes met....

Momo, ons andere Noorse boskat kitten. Momo is 5 weken jonger dan Mimi en komt ook uit een ander nest. Hij kan heel goed met Mimi spelen, maar het ultieme genot van Momo is om door Rose gewassen te worden :-).

Mimi en Momo

Rose samen met Arthur

Nathalie

Nieuws van Mike



De Kerstgroet van Mike.

  

Met z'n allen aan het Kerstdiner.

Mike tezamen met stoeimaatje Boy.

Mike heeft de werking van het kattenluik ontdekt en verkent de ren.

Mike groeit als kool en is inmiddels de drie-kilo-grens gepasseerd.

Omdat zijn neusje hem parten blijft spelen,

wordt over een paar dagen bekeken of hij misschien

een poliepje in zijn neus heeft.

Omdat hij daarvoor onder narcose moet wordt hij gelijk gecastreerd.

Wilma

Verzoeknummer van mevrouw Katblad

Het gaat de laatste week niet zo goed met Faffie:

Hij eet bijna niet en lijkt vaak misselijk. Daarom gisteren toch maar met hem naar de dierenarts geweest (had het afgewacht omdat hij al achttien is en ik ook eigenlijk niet teveel polonaise meer aan zijn lijf wil als het gewoon de ouderdom zou zijn. Maar ja, ouderdom gaat misschien wel gepaard met minder eetlust, maar natuurlijk niet met misselijkheid...)

Dus is er gisteren toch bloed geprikt om te proberen de oorzaak van de misselijkheid te achterhalen. Daarnaast heeft Faffie een onderhuids infuus gehad omdat hij licht uitgedroogd was. Ik omschreef de gevolgen van dat infuus aan mevrouw Katblad als 'een "zwabber" met vocht onderaan zijn borstkas' en haar verzoek was om daar eens een foto van te maken met een verhaaltje er bij. Bij deze dus.

Toen we net terug waren van de dierenarts zag Faffie er een beetje uit als een zeboe, met zo'n zwabberende lel tussen zijn voorpoten.

De vloeistof (ca. 200 ml) was trouwens ergens op zijn rug erin gespoten, maar gaat op zoek naar het laagste punt.

Later, toen ik foto's ging maken voor dit stukje was de vloeistof nog lager gezakt en hing toen ergens tussen zijn achterpoten.

 

Jullie denken misschien 'ja, zo'n hangbuik hebben alle (gecastreerde) katten toch', maar kijk dan maar eens naar het volgende plaatje dat ik vandaag maakte, toen de vloeistof blijkbaar in zijn lichaam opgenomen was.

De 'zwabberende' lel is duidelijk verdwenen.

Gisteren, eigenlijk al voordat hij naar de dierenarts ging, had Faffie een betere dag, waarop hij verschillende keren een beetje blikvoer (A/D) aangelengd met water opgeslobberd heeft, maar vandaag is het eigenlijk weer 'pet', ondanks dat hij ook een tabletje tegen misselijkheid heeft gehad. Maandag kan ik bellen voor de uitslag van het bloedonderzoek...

Katja