Lekker zonnen...

in het kattenkruid:

Een kater hier uit de buurt komt regelmatig lekker in het kattenkruid in mijn tuin rollebollen.

Katja

Kittenseizoen nog niet voorbij...

Toen ik vanmorgen naar het asiel ging om mama Molli en haar kits Noppes en Nada weg te brengen, dacht ik dat dit toch wel de laatste opvang van dit jaar zou zijn, maar niets was dus minder waar. Er stonden alweer nieuwe logees op mij te wachten.

Dit is dus mama Shanna met haar drie musketiers, Jackson, Johnson en Jameson: "Afstand wegens teveel katten".

De kits zijn ongeveer zeven weken oud, dus als het goed is dan blijven ze twee weekjes bij mij.

Wilma

JAYA overleden....

Jaya, de mooie, lieve poes die jarenlang de Kruidentuin bewaakte, huisgenote was van Tummy, Rowan, Tamsin en Thimo (de hele familie verhuisde vorig jaar naar Zoetermeer), is niet meer. Zij is afgelopen vrijdag vredig ingeslapen.

Jaya's gezondheid was al vele jaren problematisch. Wij leerden haar kennen toen zij - na een operatie -) nog maar één oog had (waarmee ze zich overigens uitstekend wist te redden), en bovendien kampte ze ook met nierproblemen. Haar broertjes, ook zwak qua gezondheid, gingen haar 4 jaar geleden al voor.
Jaya ging in korte tijd erg hard achteruit; haar nieren gaven het op en het proces was onomkeerbaar; een laatste bezoek aan de dierenarts had dat uitgewezen. Op haar laatste dag heeft zij nog een korte tuinwandeling gemaakt, van haar lievelingskostje (Gourmet Zalm) gegeten en genoten van een zachte kambeurt. 's Avonds overleed zij, 13 jaar en 3 maanden oud.

Wij wensen haar huisgenoten en mensen heel veel sterkte toe en bedanken hen hartelijk voor het toezenden van de laatste foto's van Jaya.

Namens de hele redactie,
mevrouw Katblad.

Niet de Boez en Oscar ?

Enkele dagen geleden plaatste mevrouw Katblad een foto van de twee vriendjes Oscar en de Boez, die samen door de katbladbuurt liepen. Mevrouw Katblad zei erbij dat het geen bijzondere foto was. Maar dat is het wel degelijk ! De foto riep iets in me op, iets dat me heel erg trof, maar ik wist niet wat. Ik zat vanavond me een beetje te vervelen en zat alle katbladverhaaltjes van de laatste tijd te bekijken, met foto’s, commentaren en al. Opeens wist ik het. Op de foto van de twee vriendjes lopen de Boez en Oscar niet!

Nee, daar lopen twee muzikanten. Twee van de allergrootste uit de geschiedenis van de popmuziek.

Een roodwitte en een zwart-witte.

Het zijn Simon en Garfunkel.

De zwart-witte heet Paul Simon. De roodwitte heet Art Garfunkel. Ze kunnen zo op een platenhoes. Geen cd-doosje ! Een platenhoes !

Welke LP durf ik zo niet te zeggen. Wednesday Morning, 3AM ? Bridge Over Troubled Water ? U zegt het maar.

Als je beide artiesten zo ziet lopen houd ik het nummer in ieder geval op Homeward Bound.
 
 
Hans

Bob, Bill en Sofietje.

Bob en Bill zitten hier bij hoge uitzondering gebroederlijk naast elkaar want we hadden net een verse Ikea-food tas. Bill ligt er liever in en Bob het liefst erop. Bob is ruim een kilo zwaarder dus hij wint! Zo te zien hebben ze er beide vrede mee...

Sofietje is het nieuwe huisgenootje van vrienden van mij. Ze is nu 10 weken oud en ontzettend lief. Ze komt al als je haar naam roept en miauwt hele verhalen tegen je. De andere 2 volwassen katten in huis zijn nu nog een beetje bang voor Sofietje maar dat komt vast gauw goed want Sofietje is zelf nergens bang voor !

Groetjes,
Inge

Grut van de golfbaan.

Hierbij weer wat nieuwe fotootjes van het grut.

Het zwarte grietje gaat Nada heten en het knulletje Noppes. Hun nieuwe personeel heeft haar huidige twee oude dames gevraagd hoe ze moeten gaan heten en hun antwoord was: niks, nada noppes.

Nu alleen nog afwachten welke naam mams gaat krijgen, want ja, ook mams gaat richting Rotterdam verhuizen. Een collega/kennis van het nieuwe personeel van de kleintjes gaat het nieuwe personeel van mams worden. Leuk hè!

De afgelopen week kreeg ook Nada eindelijk in de gaten dat vast voedsel ook best lekker kan zijn. Ze komt nu gelukkig ook weer aan qua gewicht. Tot die tijd was zij alleen maar te porren voor moeders melkbar.

Wanneer ze mogen verhuizen weet ik nog niet, want de kleintjes zijn nog geen kilo zwaar en dit weekend mogen ze voor het eerst kennis maken met de kittenkooi beneden. Ook zijn ze nog wat aan het hoesten, maar ik hoop dat dat over zal gaan na de wormbehandeling van aanstaande zondag.

 

Wilma

Niet meer op de golfbaan.

De kittenkooi beneden is leeg, heel erg leeg, maar de kattenkamer boven heeft weer nieuwe (tijdelijke) bewoners. Mag ik jullie voorstellen aan mama Moonlight, zoon Mevre en dochter Jamey (beide ongeveer vijf weken oud). Zij hebben weken lang rondgelopen op een golfbaan, totdat het de beheerder eindelijk lukte om mams te pakken te krijgen. Tot die tijd heeft hij heel erg goed voor beide kittens gezorgd, want beide zijn Hollands welvaren. 



Mams is nog een beetje op haar hoede, maar smelt als ze geaaid wordt.







Jamey heeft aan al haar pootjes witte teentjes.



 



De oogjes van Mevre zijn aan het verkleuren. Blauw wordt...



 

Leuk al die witte haartjes.



Moeder en zoon. Dochter verdwijnt net uit beeld.



 

Jamey houdt van kroelen en gaat er uitgebreid voor liggen.





Ohhhh, wat is dat lekker!



Beide kits hebben een heel grappig puntig staartje, dat ze over hun rug heen vouwen.





En toen was er ... melk!

Wilma

Hoezo te klein ?

Ik had voor mijn verjaardag van mijn zus handgesponnen wol gehad, door een vriendin van haar gesponnen van wol van eigen schapen (haar man is schaapherder in Rotterdam). Omdat de wol me te kriebelig leek om er een kledingstuk van te breien, leek me het ideaal om het te gebruiken om een kattenmandje van te breien en dat vervolgens in de wasmachine te vilten. Het idee is, dat je een veel te groot 'mandje' breit en dat vervolgens tot de ideale maat laat krimpen, zodat de stof dikker en steviger wordt. Het is alleen aan te raden van tevoren een proeflapje te maken, zodat je enig idee hebt, hoeveel de stof uiteindelijk kleiner wordt. Nou, daar was ik natuurlijk te lui voor en het kwam er op neer dat ik maar gewoon wat gedaan heb op goed geluk. Met als gevolg dat het mandje misschien net groot genoeg is geworden voor een kitten van drie maanden oud ofzo.
Maar blijkbaar dacht een bepaalde zestienjarige er anders over:

Mwahahaha, toen ik dit zag ben ik hem maar even gaan helpen om er beter in te komen: 

Even later:

Nog wat later, "Mwa, ik word toch wel wat stijf in zo'n klein mandje":  

 

 

Katja

Verdrietig bericht over Hummel

We hebben weer een triest bericht, Hummel hebben we vandaag moeten laten inslapen. Hij is kortstondig ziek geweest. De voorlopige diagnose is FIP, een dodelijk virus dat veel katten hebben als coronavirus, maar bij jonge katten kan muteren door stress of andere zaken tot de dodelijke variant. Hij is in zeer korte tijd erg achteruit gegaan en we hebben vandaag besloten het lijden niet langer te laten doorgaan. Helaas, hij was onze lieveling en ook de lieveling van de andere katten die hem allemaal zullen missen... We laten Hummel door de universiteit Utrecht onderzoeken om vast te stellen of het daadwerkelijk om het FIP virus gaat.

Priscilla

Nieuws over Frutseltje

Het gaat heel erg goed met het grietje. Eten en drinken gaat prima, dus ze groeit goed. Haar rechter oogje blijft wat geïrriteerd.

Ze zit nu continu beneden in de kittenkooi en af en toe mag ze lekker in de kamer spelen. Ze vindt het heerlijk om geaaid te worden, maar op een afstandje vindt ze mensen toch nog wel eng en duikt ze nog regelmatig weg. Maar er zit nog steeds een stijgende lijn in en met veel geduld kan ze nog veel leren.
Inmiddels heb ik ook contact met haar nieuwe personeel. Nu weet ik ook het echte verhaal over de vondst van haar én van Scruffie! Ze zijn namelijk beide in Muiden aangetroffen op een bouwterrein. De jongen die ze probeerde te vangen heeft daarbij de hulp ingeroepen van een vriendin. Zij wordt het nieuwe personeel van Frutseltje, die verder door het leven zal gaan als Juliëtte.
Het is ze in eerste instantie gelukt om Frutseltje te pakken te krijgen. Scruffie was wat gehaaider en ontsnapte telkens. Omdat de dierenambulance niet naar Muiden wilde komen om Frutsel op te halen, want dat zou buiten hun regio liggen, werd afgesproken om naar Kortenhoef te rijden, waar Frutsel dus overgedragen is aan de mensen van de dierenambulance. Die hebben haar naar het asiel gebracht en zo is op haar papieren komen te staan dat ze in Kortenhoef gevonden is. Er is aan de dierenambulance gevraagd of men een vangkooi of net mocht lenen om het andere katje te vangen, maar dat mocht helaas niet. Na drie dagen intensief proberen is het ze eindelijk gelukt om ook Scruffie te vangen met een groot visnet. Hem hebben ze direct naar het asiel gebracht, omdat hij duidelijk medische hulp nodig had. De weken die daarop volgden hebben beiden regelmatig gebeld met het asiel en zijn er langs geweest om te vragen hoe het met beide katjes was. Ze waren heel erg verdrietig toen ze hoorden dat Scruffie het niet gered had.

Volgende week dinsdagmiddag gaat Frutseltje verhuizen. Haar nieuwe personeel zal de verdere socialisatie van mij overnemen. Ik heb daar alle vertrouwen in. Frutsel gaat een gouden mandje tegemoet, daar ben ik van overtuigd!

Wilma

Scruffie

’s Avonds na mijn werk heb ik je opgehaald bij het asiel. Je was moederziel alleen gevonden. Misschien zou je een leuk vriendje voor Frutseltje zijn, dat had ik gehoopt. Toen ik je thuis uit de vervoersbox haalde, schrok ik. Jeetje, wat was je mager! En omdat je behandeld was met anti-vlooienspray zag je vacht er ook nog eens vreselijk uit.Toen ik je op de grond van de kattenkamer zette, deed je wankelend een paar stapjes. Maar van de brokjes die ik je aanbood nam je gretige happen. Misschien valt het dan toch nog mee, dacht ik. Na het eten ging je ineengedoken naast het brokjesbakje zitten, met je kopje tegen het bakje geleund. Daar zat je na een tijdje nog. Ik heb je toen maar in een mandje gelegd en heb je toegedekt.

De volgende morgen zag ik je nog in hetzelfde mandje liggen en vreesde het ergste. Maar als ik goed keek, zag ik dat je nog ademhaalde. Je lag in je eigen uitwerpselen en voelde heel koud aan. Je reageerde ook niet echt meer, alleen nog wat reflexen. Ik probeerde je nog te temperaturen, maar de thermometer reageerde al niet meer. In een handdoek gewikkeld heb ik je op schoot genomen. Je ademhaling werd steeds minder zichtbaar, maar je hartje was sterk. Ook toen ik je weer naar het asiel bracht, was, als je goed keek, je ademhaling nog zichtbaar. Daar zouden ze met je naar de dierenarts gaan. Die zou je, indien dat nog nodig was, helpen om alle ellende achter je te laten.

Lieve Scruffie.
Je bent in ieder geval niet naamloos gestorven. Als je een week eerder was gevonden, dan had je waarschijnlijk nog een kans gehad. Nu was de strijd te ongelijk. Ik ben heel erg blij dat ik je nog heel even gekend heb. Dag moppie, een goede reis naar de Regenboogbrug.

Wilma

Frutsel

Nadat Pippi was opgehaald heb ik nog even geholpen met het verschonen van de benches en hokken waar de kittens in zaten. Toen kwam er een wat oudere vrouw binnen die vertelde dat ze vanmorgen was aangevallen door een vals kitten dat in de quarantaine-afdeling zat en ze liet me haar verbonden arm zien. Dat kitten zou gevochten hebben, waardoor het een oog zou zijn verloren en waardoor het geestelijk helemaal verknipt zou zijn. Deze mevrouw vertelde dat ze eerst voor de dierenambulance had gewerkt en nu sinds een week als vrijwilliger bij het asiel werkte. Ze was erg belangstellend naar het werk dat ik deed als poezenmoeder en ik heb haar daar het een en ander over verteld.

Even later werd mij gevraagd of ik het bewuste kitten, genaamd Frutsel, bij mij in de opvang wilde nemen. Frutsel was gisteren als 'zwerf' binnen gebracht. De da heeft geconstateerd dat het ontbreken van haar linker oog aangeboren is (en dus niet het gevolg van een vechtpartij!). Wat ik te zien kreeg, was een heel bang en onzeker grietje dat achterin de vervoersbox zat.
Ze zit nu in de kattenkamer en ik kan zien dat ze tijdens mijn afwezigheid al op de kattenbak is geweest en dat ze al wat brokjes heeft gegeten. Nu heeft ze zich teruggetrokken in het onderste gedeelte van de krabton. Mijn eerste indruk is dus meer die van een bang en onzeker kitten, dan van een vals kitten. Ze gromt of blaast totaal niet en reageert soms met een mieuw op mijn praten. Ik heb haar zelfs al even heel voorzichtig onder haar kinnetje kunnen kriebelen. Jammer toch dat mensen zo snel conclusies trekken.
Hoe oud ze is weet ik niet, want ik ga haar nu nog niet oppakken om te wegen, maar ik gok op een week of 6. Dit arme grietje heeft duidelijk al veel negatieve dingen meegemaakt in haar nog zo korte leventje.

Wilma

Gezocht: een tijdelijk huis voor Geert en Leen

Van 1 oktober 2010 tot en met 1 april 2011 zoek ik een tijdelijk thuis voor katers Geert (15) en Leen (10). Ze zijn lief, zelfstandig en gezellig - heerlijke katten met een warm karakter. Vanzelfsprekend vergoed ik alle kosten (voer, kattenbakvulling, etc.) die bij hun verblijf komen kijken. Ben jij of ken jij iemand die voor het definitief nemen van huisdieren eerst even proef wil draaien? Neem dan contact met mij op via karinrus@hotmail.com . Alvast veel dank, ook namens Geert & Leen.

Groeten,
Karin

Geert

De laatste foto's !

Nog wat laatste fotootjes van de opvangkits:

Straks worden ze geënt en gechipt. Daarna wordt het rode katertje, waarvan de naam inmiddels gewijzigd is van Mr. Darcy in Merlot, geplaatst. Beide cypertjes blijven in het asiel en wachten daar op nieuw personeel. En het rode poesje, Pippi, gaat nog even met mij mee naar huis, want haar nieuwe personeel komt haar morgenochtend halen.

grtz, Wilma

De verjaardagen van Bacchus.

Tijdens mijn studietijd had ik een vriendenclub waar ik eens in de twee weken mee bij elkaar kwam om een biertje te drinken en een hapje te eten. Een van mijn studievrienden, Donald, zei eens toen we in de kroeg zaten ”wat jammer dat we nu na het kandidaatsexamen elkaar zo weinig meer zien, kunnen we niet elke week ergens afspreken om wat bij te kletsen”. Ik had in mijn tweede eerste jaar negatieve ervaringen met een dergelijke club in L’ Espérance. Er waren altijd mensen bij die hun binnenkomen zo planden dat ze zo goed als niets hoefden te betalen bij het rondjes geven. In het Leidse kroegjargon heten deze mensen ‘Leuners’. Ik vond het een leuk idee, maar stelde Donald voor om dat eens in de twee weken te doen, op woensdag, en wel bij degene die het dichtste bij de Universiteit woonde en dat was ik. Ik woonde toen in een studentenhuis aan de Nieuwe Rijn, achter stripwinkel Dumpie (dat heeft me overigens een hoop geld gekost).
Bier en hapjes haalde ik in huis. Er werd een lijst bijgehouden van wie er aan de beurt was om de kosten te betalen. Dat was een prima oplossing, we hebben dit 25 jaar volgehouden, vanaf 1976. Lekker een drankje en vervolgens ergens in de stad uit eten. Meestal was dat Woo Ping, maar ook vaak elders. Op een gegeven moment was het voorbij. De partners van de leden waren ook van de partij. Er waren zoveel scheidingen dat het niet meer vol te houden was. De laatste keren kwamen er nog maar 4 vaste deelnemers opdagen. In de hoogtijdagen waren dat er meer dan 20.
Mijn katten waren ook prominent lid van de borrelclub. Toen Bacchus 15 werd heb ik een feestje ter ere van zijn verjaardag gegeven. Onder de voorwaarde dat iedereen een cadeautje meebracht.
Hij heeft een overvloed aan speeltjes, hapjes en snoepjes gekregen. Er waren twee cadeautjes die er uit sprongen. Dat waren een slabbetje en iets raars in een cadeauverpakking, in een roze inpakpiertje met een gouden strik. Het slabbetje was gemaakt door de (toenmalige) echtgenote van één van mijn Naturalis collega’s, heel mooi, mosgroen met in gouden letters ‘Bacchus 15' er op geborduurd.! Hij heeft er, niet geheel vrijwillig, de hele avond mee rondgelopen.

Het cadeautje in het roze papier kreeg hij van mijn Brusselse vriend Eric. Die was toen controller bij Wagon-Lits (hij runt thans met zijn vrouw een kattenpension in Brabant). Het pakje voelde vreemd week en vormeloos aan. Iedereen keek met grote vragende ogen toen ik het uit ging pakken. Mijn vriend zat er met grote pretogen bij. Er kwam een verse wijting uit. Eric vertelde dat hij de wijting op de markt gekocht had en ter plekke heeft ingepakt. Wat had ik graag het gezicht van de marktkoopman gezien!

Eric heeft vaker dergelijke grappen uitgehaald. Op het dispuut waar we beiden lid van waren, vierden we ieder jaar traditioneel Sinterklaas, met surprises. Het cadeau mocht niet duurder zijn dan exact 100 cent. Voor het origineelste cadeau was er een prijs, in de vorm van een fles wijn. Eric won die eens met straatlengten voorsprong. Zijn cadeau bestond uit een door de directeur van Wagon-Lits persoonlijk ondertekende, altijd geldige kortingbon van één gulden, voor een reis naar de Galapagos eilanden, te besteden bij ieder willekeurig reisbureau!

Toen Bacchus 18 jaar werd besloot ik zijn verjaardag weer te vieren, ook nu werd het een groots feest. Alleen had ik in de door Bacchus zelf ondertekende uitnodiging niet gezegd dat er cadeautjes verplicht waren. Hij was aan het sukkelen en had zodoende wat eetvoorschriften. De zinsnede in de uitnodiging dat hij niet mee ging uit eten, omdat hij hoopte zijn buikje vol te hebben gegeten met dingen die hij eigenlijk niet mocht (ik bedoelde kaas) werd echter opgevat als een uitnodiging toch een cadeautje mee te brengen. Bacchus heeft de uitnodiging zelf ondertekend. Ik heb zijn poot in een stempelkussen gezet en onder de brief afgedrukt. Eén keertje maar, de rest van de uitnodigingen betroffen fotokopieën.

Bacchus heeft het me niet in dank afgenomen, hij heeft de hele avond aan zijn voetkussentjes zitten likken, net zolang tot er geen stempelinkt meer opzat. En me heel erg verwijtend aangekeken! De uitnodiging heeft tot grote hilariteit geleid. Mijn vriend Arthur, bioloog van Ecomare op Texel, heeft de uitnodiging op het prikbord aldaar gehangen. Hij heeft vele vragen over die gek (ik dus) moeten beantwoorden. Op de dag zelf kwamen van heinde en verre vele vrienden van Bacchus naar zijn verjaardag. Anne uit Zeeland, Arthur van Texel, Peter uit Almere etc.
Ook nu kreeg hij heel veel cadeautjes, zoals vis, die door vissendeskundige (op culinair gebied) Gerard deskundig gefileerd werd voor hem (met slabbetje van drie jaar daarvoor om !).

En een stuk kaas. Dat was, helaas voor Bacchus, van plastic en is door Garfield ingepikt. Die er vanaf die dag nog steeds over waakt, dat het hem niet wordt afgenomen !

Hans

Mee naar Texel.

Ik was afgelopen weekend op Texel met mijn vriendin, haar neefje en zijn vriendin in het familiehuisje. En natuurlijk ging Nelson, de wit/zwarte kater van 4 jaar mee. Hij is dat gewend van jongsaf aan. In het reismandje gaan vindt hij geen probleem. Hij laat geen kik. Maar als hij door heeft dat hij naar de dierenarts gaat, mauwt hij de boel bijelkaar! Ze moeten hem zelfs platspuiten want hij is niet te houden.

Nelson vond het heerlijk om weer op Texel te zijn. Hij is dan eindelijk vrij om te gaan en te staan waar hij maar wil. Hij woont doorgaans in hartje Amsterdam en kan daar niet naar buiten, er zijn alleen 2 kleine balkons. Hij dook meteen de tuin in en ging alles besnuffelen en onderzoeken. Hij slaapt de hele dag niet; hij rent, speelt en jaagt. Wat ook leuk is dat, als de hond van de buren zich laat zien in de tuin, hij hem opjaagt en wegjaagt uit de tuin! Knappe Nelson! Verder liggen er vaak muizen voor de deur. Hij probeert zelfs konijnen te vangen maar dat is (nog) niet gelukt. En vogeltjes vangen ook niet. In het begin was Nelson wat schuw maar hij draaide bij en kwam kopjes geven.

's Nachts moet Nelson binnen blijven en dat vindt hij niets. Hij blijft eindeloos mauwen, hij kan en wil niet accepteren dat hij binnen moet blijven. Dat doet hij de laatste tijd ook in Amsterdam. Hij mag daar in het trappenhuis (ze wonen 3 hoog), en vangt daar ook muizen, maar nu gaat hij voor de benedenvoordeur zitten en blijft mauwen. Dat vind ik triest voor Nelson, zeker omdat ik gezien heb hoe gelukkig hij is op Texel en als ik hem buiten zie rondstruinen. Het kan zijn dat ze in de toekomst gaan verhuizen naar een benedenwoning met tuin zodat Nelson alsnog zijn eigen Texel krijgt! Ik hoop het van harte.

Jacq.