Nepetagenot

HANDGEMAAKTE

KATTENKRUIDKUSSENTJES

3 JUNI TE KOOP OP ONZE ZOLDERVERKOOP

Gevuld met YEOWWW! biologisch kattenkruid (nepeta cataria)

(modellen: Mimi en Jip)

Arme sloebers in het asiel

Misschien herinneren onze lezers zich nog Miepie, de 11-jarige kater die in asiel Stevenshage terecht kwam toen zijn mens in het verzorgingshuis was overleden. Miepie had een heel slecht gebit waaraan hij geopereerd moest worden, maar moest eerst voldoende aansterken om deze operatie te ondergaan. Op het laatste moment werd zijn operatie voor de zekerheid uitgesteld, omdat er op dat moment wat katten last van niesziekte hadden. Maar voordat er een nieuwe afspraak met de dierenarts gepland was, kwam er iemand die Miepie graag een leuke oude dag wilde bieden. Miepie mocht alvast mee met zijn nieuwe mens en zal binnenkort nog op kosten van het asiel aan zijn gebit geholpen worden.
Rond de tijd dat Miepie in het asiel belandde, ontstond er het idee bij wat lezers van het Katblad om het asiel wat geld te doneren als bijdrage in de kosten van Miepies operatie. Uiteindelijk heeft Mevrouw Katblad toen bedacht dat het handig was deze inzameling te combineren met die voor de kittenopvang tijdens het Katblad-feest op 3 juni. De inzameling wordt dan wel wat algemener voor de katten in het asiel (dus niet specifiek voor Miepie).

Om nog eens te laten zien waarom extra donaties bij het dierenasiel altijd heel welkom zijn, wil ik u hier een paar 'arme sloebers' tonen, die nog niet het geluk hebben gehad, zoals Miep, dat er iemand speciaal voor hen viel, ondanks hun hoge leeftijd, ziekte, handicap of andere 'beperking'.

Allereerst is daar Viejo, spreek uit Bjègo, wat Spaans schijnt te zijn voor 'oud' (en voor dement en
stokdoof volgens de asielmedewerksters, die overigens heel liefdevol over haar vertellen).

Viejo is geschat op minstens 13 jaar, maar is waarschijnlijk ouder, ze komt net zo oud en breekbaar over als redactiekat mevrouw Troy.   Toen ze net in het asiel zat heeft ze een operatie gehad aan haar oogleden, die naar binnen gekruld waren, waar ze erg veel last van had. Inmiddels zijn haar oogleden weer helemaal hersteld. Het is een schat van een poesje, zou liefst de hele dag op schoot zitten en gekroeld worden.

Dan is daar Pimpy, hij hoort bij Hicky. Deze twee katers van zeven jaar oud zijn in het asiel beland omdat hun mens geen tijd meer voor hen had. Pimpy had een niet goed geheelde breuk aan zijn rechtervoorpoot en na korte tijd bleek dat de poot niet meer te redden was. Daarom heeft hij net een pootamputatie ondergaan. Hij moet het nog rustig aan doen, maar als alles goed gaat loopt hij binnenkort weer als een kievit (nou ja, één met drie poten dan).

Voorlopig ziet hij er nog erg zielig uit, met zijn 'lampenkapje'. Het is de bedoeling dat de jongens samen een nieuw huis vinden, want ze zijn erg aan elkaar gehecht.

En hier hebben we Esla, een verlegen schildpadpoesje van elf jaar oud. Afgestaan omdat haar mens niet meer voor haar kon zorgen. Drie jaar geleden zat ze ook al eens in het asiel, toen ze gevonden was als zwervertje. Esla krijgt een speciaal dieet omdat ze allemaal wondjes onder haar kinnetje heeft, door een overgevoeligheid of allergie voor 'gewoon' voer. Het lijkt erop dat Esla vrouwen leuker vindt dan mannen en daarom trekt ze het liefst in bij een vrouw die alleen woont.

Volgende week nog meer arme sloebers in de bijlage...

Katja

Kittens van Apie alweer drie weken oud!

Weer lekker thuis...

Omdat ik zo nodig een lang weekend naar Terschelling wilde, heeft Rissa een paar dagen gelogeerd in het kattenpension van het asiel van Leiden. Echt leuk vond ze het niet, maar het leek mij de beste oplossing, omdat Rissa medicijnen en een speciaal dieet moet krijgen wegens een voedselallergie en nog wat vage aandoeningen waarvan de dierenarts nog aan het uitzoeken is wat er precies met haar aan de hand is. Bij het asiel werken kattenverzorgsters die Rissa goed in de gaten kunnen houden en er is snel een dierenarts bij de hand. Maar omdat Rissa alleen haar eigen voer mag eten moest ze wel in haar (dubbel zo grote) kenneltje blijven en mocht ze niet los bij de krabpalen en de buitenren. Niet dat ze dat gedurfd zou hebben, want Rissa houdt helemaal niet van andere katten, dus vond ze het wel prima om lekker hoog te zitten waar ze veilig was en niet lastig gevallen werd door langslopende 'pestkoppen'. Helaas was de camera niet mee naar het asiel, dus deze foto's laten alleen Rissa zien toen ze net weer thuis was.

In eerste instantie liep ze wat bangig het huis opnieuw te verkennen, maar na een paar minuten kwam ze al wat brokjes eten en even later lag ze languit op haar kussen naast me op de bank te genieten.

Katja

Ze groeien als kool!

Wilma

Verhuisd uit de krabton

Dinsdagochtend lagen de kittens alleen onder in de krabton. Apie lag in het bovenste holletje. Het was haar blijkbaar toch een beetje krapjes geworden.
Ik heb de kittens toen gelijk gewogen, het zijn lekkere zwaargewichten, dus dat gaat goed.
De beide zwart-witjes zijn zo te zien allebei katertjes.

  

Ik ben heel brutaal geweest en heb de kittens in de bench gelegd.

Toen ik 's middags thuis kwam lagen de kittens nog steeds in de bench en Apie zat in het holletje van de krabpaal. Dat gaf mij de gelegenheid om de krabton weg te halen, want tja, die had ik dus nog niet schoon kunnen maken na de bevalling!

Even later sprong Apie uit haar holletje, rende de kamer door en ging in het hoekje van de vensterbank liggen.

Toen heb ik haar maar alleen gelaten om haar wat tot rust te laten komen en te wennen aan de nieuwe situatie.

Vanmorgen lag ze in de bench haar kittens te zogen. Ik heb toen rustig de kattenbak kunnen uitscheppen en het voer en water ververst.

Zojuist lag ze weer op de vensterbank en kon ik mij dus weer even bezighouden met haar kittens. Ze lijkt mij te vertrouwen, want ze laat mij rustig mijn gang gaan, ook als de kittens af en toe wat blazen en piepen.

Beide jongetjes zijn nog beschikbaar, het meisje is al gereserveerd.

 

Wilma

De oogjes gaan open...

Wilma

Krap-ton?

Vandaag zijn ze alweer een week oud. Het wordt een beetje krap in de krabton.

Na deze foto kreeg ik een tik op mijn vingers van Apie. Ze vond duidelijk dat ik wat te dicht bij kwam.

Wilma

Kat met probleemgedrag?

Ingezonden mededeling:

Een goede kat kost 12 weken

In het kader van De Week van het Kitten vraagt De Sophia KattenBond aandacht voor de talloze katjes die te vroeg het nest verlaten, met de actie Een goede kat kost twaalf weken.

Speciaal voor de Week van het Kitten is de Sophia KattenBond een enquête gestart voor eigenaren van probleemkatten die (vermoedelijk) te vroeg bij de moederpoes zijn weggehaald. Doel is om de ernst van de zaak in kaart te brengen.

Doe de enquête en voorkom kattenleed!

Toeval?

In juni 2011 schreef Wilma dit stukje in onze bijlage van het LKB (klik even de link aan om te het te lezen want het is van belang voor het vervolg van dit bericht).   

      

Vandaag schreef Wilma:

Toeval bestaat niet...
Bovenvermeld stukje schreef ik in juni 2011.

Ik roep het altijd al, maar dit is maar weer eens een bewijs dat toeval echt niet bestaat.
Zojuist krijg ik de bevestiging van het personeel van Messi en Sokje dat Apie inderdaad hun buurtpoesje is.

Heel bijzonder!

De e-mail van het personeel van Messi en Sokje:
"Hé Wilma.
Helemaal geweldig, en ja dit is "onze" Apie.
Astrid en Martin, onze overburen hebben een tijd geleden geprobeerd Apie in huis te nemen.
Dit werkte niet, sindsdien krijgt Apie o.a. van ons en de buurtjes te eten, maar blijft schuw.
De 2 kittens uit het laatste nestje van Apie wonen wel bij Astrid !! ( zijn nu denk ik 8 maanden).
Geweldig dat Apie bij jou is en dat het goed gegaan is met de kleintjes.
Aangezien Apie, volgens ons, niet binnen te houden is, hebben we het asiel verzocht om Apie te steriliseren en dat we haar met de buurtjes adopteren, zodat ze weer in de buurt teruggezet kan worden.
Mocht je foto's hebben, graag, en nogmaals blij dat Apie met familie in goede handen is bij jou."


(En dan hier nog even een link naar het vervolg over de twee eerste kittens van Apie, die blijkbaar bij de overburen van Messi en Sokje terecht zijn gekomen-red.)

Apie en haar drietal

Alles gaat gelukkig heel goed met moeder Apie en haar drie kittens.

Donderdagavond om half zeven had ik twee pasgeboren kittens zien liggen en omdat ik die avond nog tweemaal een klagende mauw uit de kattenkamer had horen komen, had ik de indruk dat er vier kittens geboren waren. Maar zoals je op de volgende foto's kunt zien zijn het er toch echt "maar" drie.

Ik mag nog niet aan ze komen, maar de ogen van moeder zijn een stukje kleiner geworden gelukkig, dus zal ze zich wat beter op haar gemak voelen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wilma

Apie

Afgelopen woensdag kreeg de redactie het volgende bericht van Wilma:

Aan het eind van de middag heb ik mijn eerste opvangertje van dit jaar opgehaald. Deze dame wordt al ruim vijf jaar verzorgd door meerdere buren. Ze is al eens gevangen door dierenambulancepersoneel, maar daarna weer ongesteriliseerd vrij gelaten!
Omdat men bang was dat zij haar kittens zou gaan krijgen bij iemand in de tuin, is het een mevrouw eindelijk gelukt om haar te vangen. Er werd in eerste instantie gezegd dat het ging om een wilde kat. De buurt noemt haar Apie ...
Ik heb het idee dat het wilde wel meevalt, maar dat ze gewoon erg bang is.
Meer dan dit krijgen we dan ook vandaag niet te zien.

 

Vandaag, twee dagen later volgde het volgende bericht:

 

Wie het weet mag het zeggen, ik gok op vier.

Ingestuurd door Wilma (Wilma's Opvang)

Wilma gefeliciteerd met de blijkbaar voorspoedige bevalling en de eerste kittens van dit jaar in je opvang! Hoewel het natuurlijk tragisch is dat men moeder net zolang heeft laten rondlopen daar in die buurt tot ze hoogzwanger was...

Boterham Bob

Bob:
Van de week zaten mijn baasjes naar Southpark te kijken en zagen toen allemaal katten met boterhammen voorbij komen.
Dat vonden ze zo geweldig dat ik ook een boterham op mijn kop kreeg.
Eerst vond ik het niet zo leuk maar ik schijn nu helemaal hip te zijn want mijn ene baasje heeft me op facebook gezet en nu krijg ik iedere dag fanmail.

Mijn vrouwtje was overigens niet thuis toen ik zo op de foto moest:

 Ingezonden door Inge

Genieten van 't zonnetje

Katja

Zwarte kat?

  

 

Katja

Miepie voldoende aangesterkt

Van Marlies van dierenasiel Stevenshage kreeg mevrouw Katblad zaterdag het volgende bericht:
 

Met Miepie gaat het een stuk beter en hij is klaar voor zijn gebitsoperatie. Deze zal aanstaande donderdag plaats vinden.
Het is verder echt een schat van een kat.

Met vriendelijke groet,

Marlies

Afgelopen vrijdag heb ik Miepie ook eens van dichtbij meegemaakt: ik heb hem eten gegeven, zijn kattenbak verschoond en met hem geknuffeld. Het is een mooie kater, lekker actief en hij vindt ook leuk om op schoot genomen te worden. Het gaat echt een stuk beter met hem dan toen ik drie weken geleden foto's van hem maakte.

Katja

Nachrift 14 april 2012:
Miepie is afgelopen donderdag toch nog niet aan zijn gebitje geholpen, omdat deze week niesziekte is geconstateerd bij één van de andere katten waarmee hij dezelfde quarantaineruimte deelde. Voor de zekerheid kijkt men het dus toch nog maar even aan, omdat zo'n operatie natuurlijk een flinke aanslag op Miepies weerstand zou betekenen.

Heidepoesje Heidi

Het gaat heel goed met Heidi. Is ze niet mooi? Ze is heel donker in de winter.

Ze is lief maar kan soms een beetje gemeen zijn. Dan komt ze om zich te laten aaien en ineens krijg ik soms een klauw.

Als ze ergens zit waar ze niet mag komen en ik wil haar daar weg hebben, dan slaat ze ook. Haha, dat is Heidi, helemaal niet erg, als je het weet.

Heidi loopt vaak met takjes in haar bekkie. Ze schuift de takjes voor zich uit en zo kan ze er achter aan rennen. Erg grappig!

Ook al kan ze nogal fel uit de hoek komen, toch is ze wel lief en schattig.   Ik heb net de foto's van Igor gezien en hij lijkt heel erg op Heidi.                                              

Soms denk ik nog "Hoe konden ze deze katjes op de hei achter laten"?

Heidi heeft in 2009 en 2010 al een paar keer in de bijlage gestaan, daar kunnen we o.a. zien hoe Heidi achter een door haar zelf vastgehouden takje aanloopt (red.)

Heidepoesjes Bram & Bommel

Nog even en ze zijn drie jaar jong. In hun gedrag lijken ze soms nog geen drie maanden, echt nog heel kleine babypoesjes.

Bommel, zo zwart dat je allen zijn oogjes maar ziet, is heel moeilijk op de foto te zetten, want je ziet alleen maar een zwarte vlek met twee kogelronde mooie oogjes.

  

Bommel is heel eenkennig. Komt iedere avond bij het vrouwtje op bed liggen en vindt het dan heerlijk om heel erg aangehaald te worden. Vrouwtje mag dan echt alles met hem doen, maar o wee als het baasje dan komt, want die is echt ongelofelijk eng. Het is heel uniek als hij Bommel mag aaien, maar als hij dat dan doet, vindt Bommel het toch wel heel erg lekker.

Bram, rood, heel toegankelijk en erg brutaal. Loopt rond alsof hij een heel brede kerel is, maar ligt ook heel graag op schoot of tussen het vrouwtje en het baasje in. Is dol op eendagskuikens, kan daar hele gevechten mee houden. Bram mag heel graag zijn broer Bommel te grazen nemen. Springt dan boven op hem waardoor de vlokken haar in het rond vliegen. Dan wordt er gegromd, heel verschrikkelijk.

Toch willen ze ook nog wel graag heel gebroederlijk naast elkaar op de bank of in een mandje liggen.

Allebei lusten ze erg graag rauw hart. Wanneer dat wordt gesneden valt Bram bijna van de tafel om er maar zo dicht mogelijk bij te zijn. Beiden krijgen ze een schaaltje vol, maar Bram eet het in de helft van de tijd die Bommel nodig heeft op en blijft dan gebiologeerd kijken hoe Bommel zijn portie opeet, maar hij pakt het niet af, hij is heel goed opgevoed.

Bram is echt de buitenpoes die je overal en nergens tegenkomt in de buurt, terwijl Bommel veel liever binnenblijft.