Ondertussen in het asiel...

(zie ook bordje rechtsboven, voor vergroten de foto aanklikken)

(kittens nog niet  te bespreken, moeder is al beproken)

Katja

Nepeta cataria als alles goed gaat

Hier mijn wilde kattenkruid van vorig jaar, half juli (de hoge potplant met de roodbruin verkleurde bladeren aan de onderkant).

Deze had ik trouwens wel overgehouden van het jaar ervoor, toen ie lang zo hoog niet was geworden.
Dit jaar is hij niet opnieuw boven de grond gekomen na de winter, maar een deel van de 'zaailingen' staat wel in deze pot (waarnaast een pot met vingerhoedskruid heeft gestaan overigens).










Het zou een vaste plant moeten zijn, maar in de volle grond heeft hij bij mij de winter nooit overleefd. Combinatie van natte grond en grote hoeveelheden naaktslakken in mijn tuin (het platwalsen door rollende katten heb ik meestal weten te voorkomen door bij jonge planten een beschermend korfje eroverheen te plaatsen).

Katja

Nepeta cataria of toch...?

Ik wilde trots mijn zaailingen tonen van de meterhoge nepeta cataria (wild kattenkruid) die ik vorig jaar in een pot in de tuin had, maar bij fotograferen viel me op de de grootste exemplaren (achteraan op tweede foto) toch ernstig op vingerhoedskruid beginnen te lijken...

Bah, wat een tegenvaller! Het was natuurlijk ook al wel bizar dat de katten de zaailingen nog niet ontdekt hadden terwijl ik toch ook ooit dit verschijnsel in mijn tuin had.

Ik moet zeggen dat ik het verbazingwekkend vond dat de 'zaailingen' (in de pot van de grote cataria van vorig jaar) de winter overleefd hadden, maar weet dit aan de zachte winter en het feit dat ze in een pot stonden en niet in de koude natte grond.

Nou ja, dan maar hopen dat de door mij vorig jaar geoogste zaadjes (die ik nog zaaien moet) wel wat exemplaren voor de Kruidentuin gaan opleveren.










Katja

De huisgenoot van Filipe

OK, hier ben ik dan, zoals je ziet is het niet moeilijk om me op te merken als ik op de trap lig....tja...wat zou ik zeggen...ik hou van eten en liggen...dat laatste ook wel een beetje omdat ik niet veel anders kan.

Mijn baasje tilt me meestal de trap op en af, maar eigenlijk ga ik niet zo vaak het huis uit...ik lig meestal gewoon bij de voordeur op de trap omdat het daar zo lekker koel is. Wel lastig hoor, hier wonen met het formaat dat ik heb, ik ben altijd op zoek naar een plekje om af te koelen...

Mijn huisgenoot zie ik vaak naar beneden en boven rennen, maar ik laat hem maar zijn gang gaan...veel te vermoeiend voor mij. Maar eergisteren ben ik helemaal naar de bovenste verdieping gelopen, die aardige Gringo was zo aardig tegen me dat ik meer wilde en hem helemaal heb achtervolgd naar boven. Was best lastig om de trap op te komen...maar ik heb het gehaald...en als beloning heb ik nog wat extra knuffels gekregen.

Als ik word geknuffeld dan hou ik het niet uit, ik rol dan op mijn rug, dan weer op mijn zij, sta op en geef kopjes en ga dan weer snel liggen. Soms wordt het me teveel en dan wil ik bijten...niet hard hoor...maar zacht omdat ik het knuffelen zo lekker vind. De meeste mensen schrikken daarvan, maar de Gringo begrijpt me, en laat me voorzichtig bijten...zo fijn!

Ingestuurd door Jurjen

Ingekomen stuk

Mijn naam is dus Filipe, ik ben de kat van de onderbuurvrouw van deze flat. Naast mijn vrouw- en man-mens heb ik ook nog een andere soortgenoot als huisgenoot. Zij is echter zo dik, dat ze niet alleen de trap op of af kan. Ik daarentegen hou er van om overal heen te gaan, dus ook naar de flat van mijn bovenburen. Die bovenburen zijn rare gasten, vooral als het erg laat in de avond is laten ze van zich horen, maar dan lig ik meestal al op mijn kleedje. De laatste weken is die gringo er ook weer, hele aardige vent, want elke keer als ik languit op de trap lig en hij komt langs dan krijg ik knuffels. Eerst moest ik er even aan wennen, want normaal gesproken gebeurt dat nooit, meestal moet ik op tijd wegwezen, anders stappen ze gewoon op mijn staart of schoppen ze me de trap af...maar de gringo is altijd aardig en kroelt me overal. Hij maakt daarbij hele gekke geluiden die ik nog nooit heb gehoord, kan hem niet echt verstaan, niet dat het me uitmaakt, zolang hij me maar aait en aandacht geeft.

De laatste keer kwam hij de trap op en kreeg ik weer wat aandacht...hield hij er na een paar aaien opeens mee op! Was voor mij niet genoeg, dus ben ik hem achterna gegaan en toen ik hem inhaalde bij zijn voordeur ben ik gewoon mee naar binnen gelopen. Ik heb mijn ogen uitgekeken daar, een echt kattenparadijs! Ik hoef me daar geen zorgen te maken dat ik dingen kapot of vuil maak ... sterker, ik ben nog steeds mijn pootjes aan het wassen!

Toen ik daar een half uurtje had rondgestruind kreeg ik opeens iets lekkers aangeboden...nooit eerder geproefd...iets zachts en geels, beetje zout maar ook een melk smaak...scheen die gringo meegenomen te hebben uit zijn thuisland...gelukkig werd het vertaald voor me door een van de andere bewoners die tegen hem zei: Dê Filipe também não saborosos queijo holandês, caso contrário, ele nunca vai embora! Ik heb het toen snel opgegeten en maar snel weggegaan, gewoon om te bewijzen dat ik best kan luisteren!

Volgende keer zal ik mijn huisgenoot introduceren...als ze tenminste naar buiten kan komen!

Onderstaande (bovenstaande - red.) foto werd van mij gemaakt toen ik werd opgepakt door die gringo. 

Ingestuurd door Jurjen

Laatste fotootjes opvangkittens.

 Vrijdag en zaterdag gaan ze verhuizen.

Pippa

Nelson

Nuki

Lou

vbnb Lou, Nelson en Nuki

Opvangkittens ruim 7 weken oud

Het kleine grut

Hier nog wat achterstallige fotootjes van het schattige grut in Wilma's opvang. Ze waren hier ongeveer vijf weken oud:

 

Halloween

Scout weer in asiel

Bijna drie jaar geleden zat Scout in een van de hokken van asiel Stevenshage die toen gesponsord werden door het Leidsch Katblad. Een katertje van rond de vijf maanden dat gevangen was in een vangkooi bij een zwerfkattenkolonie in Woubrugge. Bij het vangen viel op dat hij lang niet zo schuw was als de verwilderde katten van de kolonie. Maar tijdens zijn asielperiode bleek dat hij toch weinig vertrouwen in mensen had. Daarom is toen een plekje voor hem gevonden op een boerderij.

Ik zat net op de lijst met plaatsbare katten te kijken en zag tot mijn verbazing dat Scout blijkbaar weer in het asiel zit. Omdat hij op de boerderij ontdekt heeft dat hij aandacht en knuffelen toch wel heel fijn vindt en hij zelfs een naburige woonwijk in trok (op zoek naar meer huiselijkheid?) wordt nu een 'echt' huis voor hem gezocht, zo eentje waar hij lekker op de vensterbank in het zonnetje kan liggen.

Ik zal volgende week eens bij hem gaan kijken, al hoop ik natuurlijk dat hij dan al een nieuwe huis heeft gevonden.

Katja

15 november 2015:
Scout is inmiddels besproken. Ik ben vorige week even bij hem wezen kijken. Hij laat zich nu lekker aaien, het is echt een lieverd. 
Hij is weer in het asiel terecht gekomen omdat hij het niet meer naar zijn zin had bij de boerderij en steeds naar de woonwijk toe trok. Daar hebben mensen hem uiteindelijk naar het asiel gebracht, waar uit zijn chip bleek dat het Scout was. 

21 november:
Scout is inmiddels naar zijn nieuwe huis vertrokken. Hij woont nu bij mensen waar hij naar buiten kan als hij dat wil, maar waar hij ook lekker van de gezelligheid binnenshuis kan genieten.

Asiel Stevenshage heeft tegenwoordig ook een eigen blog.
En natuurlijk ook nog steeds een facebook-pagina.
Daarnaast is er nu ook een pagina waarop de gevonden dieren vermeld worden.

Kittens, nu bij Wilma (3,5 week oud)

(anti-in-)kijkgat

Mama Atie en haar vier kits

De kittens zijn op 24 september bij iemand anders in de opvang geboren, maar vanaf zaterdag 17/10 in Wilma's opvang. Alle kittens zijn al besproken.

Zwangere mama:

Geboorte:

11 dagen oud:

Kittens 2,5 week oud:

Bezopen houdingen en gekke plekjes