De kittens bij Wilma, 3 weken oud

 

 

 

Nieuwe opvangertjes bij Wilma

Vrijdag kregen we de volgende mail met foto's van Wilma:

Mamapoes is maandagochtend 23 maart bevallen van vier gezonde kittens. Maandagmiddag zijn ze bij mij thuis gekomen.

 

Mama met kits in de bench en zo te zien bevalt het haar wel.

Mama is gevangen samen met vier mogelijke papa's.

 

Mogelijke papa 1

 

Mogelijke papa 2

 

Mogekijke papa 3

 

Mogelijke papa 4

 

 

Katertje

 

Katertje

 

Poesje

 

Poesje (reeds besproken)

 

 

Wilma

 

Afscheid van Rissa

Rissa

geadopteerd 2 maart 2012

gestorven 13 maart 2015

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Twee weken geleden is mijn lieve Rissa bij de dierenarts overleden, vlak voordat ze een onderzoek zou ondergaan naar de benauwdheid die ze de laatste week ontwikkeld had. Ze hoestte al een paar maanden, we dachten dat dat haar astma was die weer opspeelde. Maar medicatie sloeg maar niet aan...

Achteraf is een foto gemaakt waaruit bleek dat ze een tumor in/bij haar longen had.

 

Hoe oud ze is geworden zal ik nooit weten, maar in ieder geval lang niet oud genoeg. Volgens de schatting van het asiel zou ze nu pas vijf jaar oud geweest zijn, meer waarschijnlijk was ze ongeveer het dubbele, met haar artrose-poot en doofheid.  Mijn woon- en slaapkamer waren voor haar helemaal met extra opstapjes ingericht, zodat haar favoriete ligplekjes op bank, stoel en bed toegankelijk bleven ook al kon ze door haar artrose niet springen.

 

Toen ik haar in huis nam moest ik enorm wennen aan een kat die weliswaar graag de hele tijd naast me lag, maar er eigenlijk niet tegen kon om geaaid te worden (nou, vooruit, twee tellen dan...), laat staan geknuffeld. Maar in de drie jaar die ze bij me was is ze helemaal 'ontdooid' en kon ze eindeloos genieten van geaaid worden, en ze maakte de laatste tijd zelfs af en toe aanstalten om op schoot te komen (nou, vooruit, met haar voorpoten dan...).

Het was een enorme lieverd, met af en toe nog steeds onverwachte schrikreacties, waarvan ik nooit echt hoogte heb kunnen krijgen. Was het pijn, een 'zenuwtrekje' of toch angst? (Als ze ouder was toen ik haar kreeg heeft ze natuurlijk ook veel meer meegemaakt in haar leven 'voor mij'.)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dat Mimi (van mijn overleden buurvrouw) vorig jaar een paar maanden 'ons' huis deelde, vond Rissa niet zo'n heel goed plan van mij en o, wat was ze blij toen ze het rijk weer alleen had: het spookje lag binnen een dag in Mimi's favoriete mandje, nadat ik dat natuurlijk eerst voor haar gewassen had.

 

 

 

 

 

 

Ik mis haar ontzettend.

 

Katja

Computer Katblad kapot!

De redactie van de bijlage ontving vanavond het bericht van mevrouw K. dat haar computer het heeft begeven en dat het wel een paar dagen kan duren voor het Katblad weer kan verschijnen.

Dus we zullen geduld moeten hebben...

Pippi geblesseerd

Mijn favoriete plek als het buiten koud is, is de verwarming in de gang. Daar pas ik net op. Helemaal nu ik geblesseerd ben (foto onder). Ik weet niet hoe het is gekomen , maar ik kan al vier dagen niet goed op mijn linker achterpoot staan. De dierenarts heeft mij voor de zekerheid ( ik had ook verhoging) antibiotica pillen voorgeschreven, die ik eerst lekker vond, maar nu niet meer.

Mijn bazen doen hun uiterste best ze twee keer per dag naar binnen te krijgen. Dat kost hun veel denkwerk, want ik wil niet dat ze die in mijn bek wurmen, dan blijven ze soms plakken. Vandaag kreeg ik opeens haring, maar die smaakte wat eigenaardig. Die heb ik dus maar voor een deel laten staan. Mijn eetlust is ook minder nu. Vandaag ging het lopen ietsje beter, maar nog niet echt lekker. Ik slaap veel. Bijvoorbeeld in de doos met puzzelstukjes of op schoot bij de baas. Hopelijk gaat het niet te lang duren, want ik wil weer graag mee wandelen. Dat lukt me nu niet.

Groeten van Pippi.

Sfeervolle kerstwens?

Redactionele mededeling:

Nee, uw redacteur is niet in hogere sferen, wees maar niet ongerust!

Dit alles is alleen maar het gevolg van een poging in een paar uur tijd toch nog een sfeervolle kerstwens te fabriceren. Hij is een beetje retro uitgevallen. En omdat hij nogal vloekte qua kleur met de kop van de bijlage, is deze laatste (tijdelijk) even aangepast (en daardoor niet meer echt leesbaar).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(Op 3-1-2015 bericht aangepast)

Swieb niet bij de kachel weg te slaan!

 

Swiebertje is al weer een jaar bij mij. Wat gaat de tijd hard. Van de zomer en tot twee weken geleden was hij hele nachten op stap en vaak kwam hij niet voor de middag thuis. Ik begon me al zorgen te maken dat hij weer aan het zwerven was gegaan, maar sinds de nachten koud geworden zijn is hij niet bij de kachel weg te slaan. En doet hij wat alle gezonde katten doen: eten en slapen.

 

Hij was de laatste weken zich vaak aan het wassen en krabben. Hij bleek erg veel vlooien te hebben. De druppels uit de supermarkt hielpen niet, dus druppels bij de dierenarts gehaald. Hij had ook een lintworm en een teek. Ik heb achter elkaar hem een lintwormpil gegeven, vlooiendruppels en de teek met een chirurgische pincet verwijderd. Hij liet alles zonder noemenswaardige protesten toe, ik had me ingesteld op een worstelpartij met zijn scherpe klauwen, maar niks van dat alles! Hij kan heel goed opschieten met het cyperse katje van de buren, die hij zelfs verdedigt tegenover een grote witte kater!

 

Hans

Pippi vertelt

 

Laatst was het heel mooi weer en dan gaan we als zusjes vaak wandelen met 1 van onze mensen, maar toen gingen mijn mensen in hun wielhuis zitten. Ik wilde wel mee dus klom ik op de neus van het wielhuis. Helaas reden ze zomaar zonder mij weg. Pas toen het bijna donker was kwamen ze weer thuis en toen moest ik naar binnen. Flauw he? 

 

 

 

 

 

Ik stel mijn mensen voor een raadsel. Ik speel heel graag met balletjes van alufolie. Alleen, of samen als ze in de lucht worden gegooid en ik ze heel goed vang. Dan spring ik heel hoog. Vaak neem ik er eentje mee naar mijn voerbak. Dan verdwijn ik naar de keuken. Soms liggen er zo wel drie balletjes in aan het einde van de dag. Andere poes Pluis vindt dat maar niks. Slim he? Mijn mensen begrijpen het totaal niet.

Groeten,

Pippi.

King of the Road

 

Hier was ik nog klein. Een paar weken oud en pas ziek geweest. Maar ik wilde ETEN,ETEN en nog meer ETEN.
Want ik was zwaar ondervoed en te jong bij mijn moeder weggehaald. Dat zeggen ze tenminste. Ik weet het niet meer. Ik denk dat de witte Blaffert hier mijn moeder is. Ik wist wel dat ik op tafel moest gaan zitten schreeuwen om eten te krijgen.

 

Zoals u ziet ben ik al lekker gegroeid. Ik durf zelfs met die roteend van die witte Blaffert te spelen. Die roteend maakt een zeer irritant geluid. Altijd als ik lig te slapen moet die Blaffert ermee spelen. Ik schrik me dan wezenloos van het rotte geluid wat er uit eend komt. Het werd dus tijd dat ik daar tegen optrad. Snavel dichthouden helpt goed. Er komt geen piep meer uit zo.
 

 

Dit is niet wat het lijkt hoor. Die Schijnheilige Birmaan is helemaal niet aardig tegen me. Ze loopt steeds tegen me te gillen en te krijsen als ik bij haar in de buurt kom. Behalve dan als we eten krijgen en er niet genoeg plaats op de bank is voor ons allemaal. Mijn mens moet niks van dat gegil hebben en gooit ons dan allemaal van de bank af. Ligt niet aan mij hoor! Ik ben de liefheid zelve (manieheus: ik spring die Schijnheiligerd zo op haar kop).
Dat krijg je als je goed eet. Dan word je flink en sterk. Ik moet alleen nog ff in de gaten houden dat mijn mens er niet bij is als ik dat doe. Dat wil ze ook niet hebben. Behang afkrabben mag ook al niet. Ik ben de eerste die dat doet, zegt ze. Maar ik ben gewoon de eerste die gewoon goed in de gaten houdt dat mijn mens er niet is als ik de muur sloop. Haha.

 

En zo groot ben ik dus nu!! Mijn mens staat er nog steeds van te kijken dat ik zo hard groei. Gewoon een kwestie van ETEN, ETEN en nog meer ETEN. Dat is mijn grote passie.
Ik ben van plan om hier de baas te worden. Ik word al King of the Road genoemd. Omdat ik zoveel en al zo jong de tuin in ga. Aan de voorkant van het huis is de road. Maar daar mag ik niet komen. De andere katten gaan door de tuin naar buiten en staan dan aan de voorkant van het huis weer te zaniken om naar binnen te mogen.
Ik snap niet hoe ze dat doen. Maar dat kunstje krijg ik ook nog wel door. Want aan de voorkant van het huis is de ROAD. Zelf gezien als ik voor het raam zit.

Nou daaaaaaag!

Groetjes van Tinus

Het nieuwe asiel Stevenshage



Het is alweer bijna anderhalve maand geleden dat het verbouwde asiel Stevenshage officieel geopend werd, maar tot nu toe is het er niet van gekomen eens een fotoreportage te maken van hoe het asiel en vooral de nieuwe kattenverblijven er nu uit zien.

Dat werd nu dus wel eens een keer tijd!

Daarom volgt nu een korte foto-impressie:

 

Dit is wat je ziet als je aan komt bij het asiel. In het linkergedeelte zitten de kattenpensions en achteraan de acht quarantainekamers (kan je niet zien op de foto). Het rechtergedeelte bevat de centrale hal met balie, en de drie kattenhallen voor de 'plaatsbare' katten, de keuken en het magazijn. Rechts hiervan bevindt zich nog het gedeelte met de hondenkennels, dit is niet verbouwd.

 

 

 

 

 

 

Links van de schuifdeuren van de hoofdingang kijk je uit op de buitenverblijven van twee van de kattenhallen.

De hokken aan het linkergebouw zijn de konijnenhokken.

Het witte uitbouwtje op de verdieping boven de hoofdingang is het nachtverblijf voor de plaatsvervangend beheerder. Verder zijn boven de kantoren en de kantine en het gebouw links heeft over de hele lengte nog een zolder met opslagruimte.

 

 

 

 Dan nu de quarantaine:

 

De acht quarantainekamers bevinden zich links aan een lange gang, rechts zijn ramen voor daglicht.

 

In elke quarantaineruimte kunnen maximaal zes katten verblijven.

Maar zolang het geen 'hoogseizoen' is, kunnen sommige katten die dat hard nodig hebben, in hun eentje of met z'n tweeen een kamertje gebruiken. In deze kamer zitten twee katten wier baasje is overleden (een onder de deken en een in het gevlochten mandje).

 

 

 

Ook dit kitten dat door omstandigheden wat eerder terug is van zijn 'pleegmoeder' heeft een heel kamertje tot zijn beschikking (de hokken achterin zijn leeg).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na de quarantaineperiode gaan de katten naar een van de kattenhallen, die grenzen aan de centrale hal van het asiel:

Hier de centrale hal met balie.

Op deze hal kijken de drie kattenhallen met plaatsbare katten uit.

Een van de kattenhallen.

Nog een van de kattenhallen, met nieuwe krabpalen en leuke stapelbare units met kussentjes.

Mickey heeft graag uitzicht op wat er in de centrale hal gebeurt. Op de achtergrond de kattenhokken, in deze ruimtes heeft iedere kat een dubbel hok tot zijn beschikking. Om de beurt of eventueel tegelijkertijd - afhankelijk van hoe de katten met elkaar kunnen opschieten - mogen de katten los in de kattenhal met hoge krabpalen, lekkere mandjes en de via een kattenluik of open deur toegankelijke buitenruimte.

...

"Ja, sta je daar nou nog steeds mijn uitzicht te versperren?"

"En nou wegwezen!"

 

Katja

 

In de drie kattenhallen komen ook nog een soort bankjes/opbergmeubels te staan (door lezers van Het Katblad gesponsord), maar die zijn nog in de maak.

Jonge poesjes gered uit papiercontainer

Vrijdag 14/11: Gisteren las mevrouw Katblad het volgende hartverscheurende bericht op Sleutelstad.nl :

http://www.sleutelstad.nl/nieuws/archief/2014/11/nest-jonge-poesjes-uit-papiercontainer-gered

en stuurde de link door voor de lezers van de bijlage.

Hoewel het bericht op dat punt een beetje onduidelijk is, gaat het over een zwart-wit en een cypers kitten. Als extra informatie kan ik nog vertellen dat beide kittens naar asiel Stevenshage zijn gebracht en dat ik ze daar vorige week zaterdagochtend gezien heb. Het ging goed met ze, ze dronken goed hun flesje en werden lekker gekoesterd door de poezenverzorgsters. Ik denk dat ze inmiddels in een pleeggezin zitten.

 

Update zaterdag 15/11: Ze zitten inderdaad inmiddels in een pleeggezin. Ik vond ook nog het volgende stukje over de kittens, is ook van vorige week, maar iets meer en duidelijkere informatie:

http://www.omroepwest.nl/nieuws/11-11-2014/dierenbeul-dumpt-kittens-met-kattengrit-en-al-papiercontainer

 

In het AD heeft van de week (gisteren?) ook een artikeltje gestaan, heb ik gelezen in het asiel. Daarin werd onder andere nog vermeld dat de kittens bij het asiel eerst in de couveuse hebben gelegen en ook allebei een infuus hebben gehad omdat ze uitgedroogd en oververmoeid waren. Een verkorte versie met schattige foto staat hier: http://m.ad.nl/ad/m/nl/5596/Planet/article/detail/3790100/2014/11/14/Een-wonder-dat-ze-nog-leven-wie-dumpte-deze-poesjes-bij-het-vuil.dhtml?originatingNavigationItemId=5585

Katja

Leuke poezen-column gelezen

Mevrouw Katblad las in de Volkskrant een heel leuk stukje van Aaf Brandt Corstius over poezen en over het boek 'Kat in de Stad'. Het oorspronkelijke stuk is hier te vinden, maar als je geen inlog hebt en wil maken voor de Volkskrant.nl dan kan je dat natuurlijk niet lezen. Mevrouw Katblad heeft het voor de redactie gecopieerd, maar in verband met copyright gaan we hier niet de hele column voor u in de bijlage zetten.

Bij wijze van een soort recensie 'by proxy' (wij hebben immers zelf het boekje nog niet gezien) citeren wij hier wat uit de column Prikkiedik (22/10/2014):

"(...) raakt Kat in de Stad aan de essentie en het mysterie van het poes-zijn: dat je met niets doen, met gewoon zitten, liggen of zelfs heel diep slapen, ja zelfs met slapen in een kartonnen doos onder een laag kranten, toch de hele wereld aan je poezenvoeten kunt krijgen." 

En "Wat ook bijzonder is aan het boekje: de fotograaf is er in geslaagd de poezen te laten poseren. (...) Vakmanschap. Alleen op de foto van Timor en Tijger van de Brillenmaeker staat een van de twee met zijn rug naar de camera, het grote zwarte poepgat vol in zicht.

Dat is hoe mijn poezen op al mijn foto's staan.

En dan toch van ze blijven houden."

 

Misschien toch eens uitzoeken of Aaf Brandt Corstius nog meer over poezen heeft geschreven. En eens kijken of Kat in de Stad - Amsterdamse kroegtijgers en winkelpoezen al bij Kooijker ligt (nu we toch bezig zijn met reclame maken... Zouden we eigenlijk geld voor moeten vragen...)

Van uw reporter in het buitenland

Dit keer was ik niet in Japan bij een kattencafe, maar bij vrienden in Amerika om te rapporteren over huiskatten aldaar. Deze vrienden zijn de trotse bezitters van 2 zusjes, Muffin (grijs) en Twitch ("Cerakleurig"), beide 15 jaar jong. Hoewel de twee zussen zijn, lijken ze totaal niet op elkaar, qua uiterlijk, maar ook qua karakter.

Muffin is een schoot en knuffelkat (en was erg blij dat ik er vroeg uit kwam 's ochtends door de jetlag), terwijl Twitch heel schichtig is - pas op mijn laatste dag bleef ze lang genoeg in de buurt dat ik een foto kon maken.

 

 

 

 

 

Bij Muffin was dat een stuk makkelijker. Die poeseerde er lustig op los.

 

Ook qua gezondheid doen ze het verschillend: Twitch is nog in topconditie, terwijl Muffin artrose heeft (wat haar er niet van weerhoudt nog op schoot te springen en van het leven te genieten). Beide katten zijn praters - ze mauwen de hele dag door en klinken net als de kat van 'the Catch' (voor mensen die dat spel kennen).

Wat bijzonder is, is dat Muffin een speciale band heeft met de oudste dochter van deze vrienden. Zij werd geboren toen Muffin een half jaar oud was en werd door Muffin onmiddellijk geselecteerd als favoriet mens. Muffin slaapt iedere nacht bij haar op de kamer (al vanaf dat ze 3 maanden was) en ze zit te wachten tot ze terug komt van school.

Overigens doet Muffin ook haar naam eer aan: ze is verzot op Muffins (maar krijgt die alleen als ze ze steelt terwijl haar mensen niet opletten).

 

Annemieke