Knorretje en haar vierling

Het gaat heel erg goed met mama Knorretje en haar vier kittens. De kleintjes groeien als kool en mama is de hele dag druk bezig met ze.

Met z'n allen aan de melkbar. De grootste bezigheid van de dag.

Mama is heel erg beschermend ten opzichte van haar kindjes.

Hemels kijken terwijl je aan de melkbar ligt. Wat is het leven toch mooi!

Broer in de houdgreep.

Ze staat nog niet helemaal stevig op haar pootjes.

...even een lekker partijtje stoeien met je broertje.



Kijk eens hoe goed ik mij al kan uitrekken!

Hé, je stoort me bij het spelen!

En tenslotte nog een lekker stoeipartijtje.

Wilma

Mini-update

Beste mevrouw Katblad,
zoals beloofd is hier een korte update over Mini. Nadat ze het huis grondig
had onderzocht is ze vorige week voor het eerst naar buiten gegaan. Hoewel het principe van het kattenluikje nog niet helemaal gewend is, is ze de hele
dagen buiten te vinden om de buurt grondig te inspecteren.

Mini vermaakt
zich hier prima hebben we het idee!
Succes met het Katblad!

Groet,
Jelle en Willemijn

Schatje

Ik liep vanmorgen met mijn hondje Quinti te wandelen, en mijn katten Moppie en Mickey liepen als gewoonlijk mee, toen ik dit jonge poesje tegen kwam. Ik heb haar al eerder gezien want ze is van de mensen waar Mickey vandaan komt.
Ze is een vrijkous en wil graag uitgebreid geaaid worden. Ik weet (hoorde ik van het mens van Mickey) dat Schatje op een bouwterrein liep waar de man werkte en dat ze direct op zijn schouder klom en er niet meer vanaf wilde. Hij belde naar huis, vertelde het verhaal en de vrouw zei meteen: "Neem maar mee, we houden haar". Natuurlijk hebben ze gecheckt bij de dierenarts of ze een chip had en zijn op allerlei sites geweest om te kijken of ze gemist werd. Maar nee. De dierenarts denkt dat ze, toen ze werd gevonden, 3 maanden was. Nu is ze 4 maanden.
Ze is (nog) nergens bang van (wel voorzichtig) en is ook niet bang voor mijn Quinti. Maar haar mensen hebben ook 2 honden; ze is gek op ze en ligt naast ze in de mand. Verder hebben ze een oudere poes, Luna, de moeder van mijn Mickey....

Groeten,
Jacq.

Falkor

Hoi allemaal,

Ik ben Falkor, een poezemeid van bijna 7 jaar. Vanaf 10 weken woon ik al bij mijn mens Jolanda. Ze zeggen dat ik een echte knuffelkont ben en tja, dat is ook wel zo, maar zeg nou zelf, aandacht is altijd fijn! Op zich ben ik een binnenkat, maar ik mag wel het balkon op, waar ik de hele buurt goed in de gaten houd. Hopenlijk weten jullie zo iets meer van mij en als er vragen zijn gewoon stellen!

Poot,
Falkor

Mama Knorretje en haar kits

Het kittenseizoen is heel vroeg begonnen dit jaar.

Woensdag 30 maart, toen wij allemaal in de ban waren van de verdwijning van de Boez, ging bij mij de telefoon. Het asiel. Die middag zouden een moederpoes met vier kittens binnen gebracht worden, afstandskatjes, of ik ze onderdak wilde bieden. Natuurlijk zei ik daar geen nee tegen. Een paar uur later kon ik ze al ophalen.

De kittens zijn geboren op zaterdag 26 maart jl. Het zijn drie rooie knulletjes en een lappengrietje.

Mama Knorretje is heel erg beschermend en zorgt enorm goed voor haar kits.

 

Tot nu toe komt zij maar éénmaal per dag uit de bench om te drinken en om naar de bak te gaan. Verder waakt zij als een tijgerin over haar kroost.

 

 

De kittens doen het erg goed en groeien als kool. Voor alle vier de kittens heb ik al nieuw personeel. Ze gaan per twee geplaatst worden, dus dat is heel fijn.

 

 

 Wilma

Schaken met Pareltje

Een goede vriend en collega van me heeft sinds kort een oude hobby opgenomen: schaken.
’s Avonds schaakt hij met zijn vrouw of met een van zijn katten.

Ik zelf weet helaas niets van schaken dus ik kan niet beoordelen of zijn kat Pareltje, die hier aan zet is, aan de winnende hand is.

Hans

Betreffende het checken van de chip

Wij vonden de volgende open brief aan de Vereniging Nederlandse Gemeenten op de site van AnimalAlert :

Den Ham (Ov)
Dinsdag 15 februari 2011
----------------------------------------------

Open brief Vereniging Nederlandse Gemeenten

 Gemeenten laten dode honden en katten anoniem verdwijnen in de destructieton!

 Verdwenen huisdieren veroorzaken groot verdriet bij de eigenaar en zijn familie.
Het is een kleine moeite maar voor de eigenaar van groot belang wanneer de gemeentewerkers de gevonden dode dieren zouden controleren op een eventuele chip  (transponder), waarmee het huisdier in veel gevallen is geregistreerd. Dit nummer kan dan worden ingevoerd op de site van www.animalalert.nl met de postcode bij “gevonden dieren”.
Zo kan de diereigenaar zijn huisdier “als overleden” terugvinden, dit is geheel kosteloos.
Het enige wat de Vereniging Nederlandse Gemeenten hiervoor dient doen is vragen of gemeentewerven willen controleren op de transponder bij dode huisdieren en deze informatie willen invoeren op de site van AnimalAlert, voordat ze in de kadaverkoeling of destructieton verdwijnen.

 Wij zijn ons bewust dat het aflezen van de microchip extra moeite kost, maar de registratie op de internetsite www.animalalert.nl  is gratis en zo wordt veel leed bij de eigenaar voorkomen.

 AnimalAlert (www.animalalert.nl) is een particulier initiatief, opgericht door Bulle Koster en Peter Klaver, dierenartsen verbonden aan de databank Petlook.

 Deze opsporingsdienst voor vermiste huisdieren werkt nu al meer dan één jaar naar volle tevredenheid. Het maakt gebruik van SMS-dienst, e-mails en Google-maps om vermiste en gevonden dieren weer thuis te brengen bij de eigenaar, liefst levend.
 Met vriendelijke groet,

Bulle Koster en Bulle en Peter Klaver, dierenartsen Petlook - AnimalAlert
email: info@petlook.nl

Ook blijkt in februari door CDA-kamerlid Henk Jan Ormel een motie van dezelfde strekking ingediend te zijn (link)

Dierenambulance

hallo annemarie,

wat heerlijk dat de boez weer terug is, niets zo erg als je katje kwijt zijn, en niet weten hoe of wat.

knuffel hem maar flink!

ik werk nu bijna 18 jaar als vrijwilliger op de dierenambu, en ik wil je graag wat vertellen over de gang van zaken daar.

binnengekomen katten worden standaard gecontroleerd op chip.

hebben ze geen chip, dan controleren we of ze in het vermisten-boek staan.

als we een chipnr hebben gevonden, dan geven we die idd niet door aan andere organisaties.

los van het feit dat dat, zeker in de zomer, te tijdrovend is, heeft dat ook niet veel nut.

we gaan gewoon op internet met het chipnr de gegevens ophalen, en nemen vervolgens contact op met het baasje.

frustrerend is wel dat de gegevens soms niet zijn doorgegeven bij verhuizing ed, dan wordt het voor ons ook moeilijk.

als de eigenaar alle mutaties heeft doorgegeven en dus bereikbaar is, nemen we gewoon contact met hem op.

verder blijven dode katten hier altijd minstens drie weken in de vriezer liggen.

we hebben niet de ruimte om ze langer te bewaren.

alerte baasjes hebben zo ruim de tijd, en de mensen die na twee mnd hun kat eens als vermist opgeven, tja.....

de gegevens van vermiste dieren blijven drie mnd in het boek staan, dat klopt.

maar als je wil dat je kat er langer in blijft staan, is het een kwestie van een belletje, dan vernieuwen we de gegevens weer, en gaan de drie mnd opnieuw in..

ik hoop dat ik eea wat duidelijker heb kunnen maken.

heb je vragen, stel ze gerust.

vriendelijke groeten, en vele kroeltjes voor je poezen! :)

rieneke.

Felicitatie

Dag Annemarie,

Las zojuist over de terugkeer van Boezelmans en dat heeft mijn hele dag goed gemaakt. Gefeliciteerd! Hij wordt nu lekker verwend en dat heeft hij wel verdiend. Ben toch benieuwd wat of wie hem zó heeft laten schrikken dat hij niet meer tevoorschijn wilde komen. Dat zal altijd wel een raadsel blijven, denk ik.

Met de hartelijke groeten van een blije Katbladlezeres,

Luitgard.

Ingezonden: over de Boez en "het zijn maar katten"

Wat een hartverscheurend verhaal heb je geschreven.... trouwens wel meer deze week. We leven alletwee sterk met je mee, Annemarie, en wij huilen ook om wat jou, Oscar en de anderen overkomt.
We wilden dat we wat konden doen, de machteloosheid voelen we ook hier. Vandaag nog waren we in Leiden, en waren we alletwee op zoek naar een spoor van Boez, dromend dat we hem ergens zouden vinden en weer terug konden brengen....
Dus voor ons is hij ook niet "alleen maar een kat", we weten hoeveel jij en de anderen van hem houden, we zijn zelf ook van hem gaan houden, en kunnen begrijpen hoe verdrietig en machteloos jij je moet voelen.
We hopen dat Boez weer terugkomt, en dat er een logische verklaring gevonden wordt voor zijn afwezigheid.... maar we voelen ook de hoop in onze schoenen zinken. We hopen in ieder geval dat je er achter komt wat hem overkomen is, zodat de onzekerheid ophoudt. Want dat lijkt me inderdaad het ergste.... niet weten wat er met hem is gebeurd.
Bij ons is de dood van Tamsin eind vorig jaar ook zo ontwrichtend geweest. Met haar is ook een heleboel vrolijkheid, geluk en harmonie weggevallen. Als gevolg van de inbraak en de daaropvolgende dood van Tamsin zijn de andere katten nog steeds niet de oude, en is het maar de vraag of de vrede ooit terugkomt: we moeten Tummy elke dag opsluiten in de slaapkamer, en als we 's nachts de deur openlaten moeten we regelmatig opstaan om hem te "ontzetten" als de andere 2 hem weer belagen en verhinderen om zich te verplaatsen (het lijkt alsof ze Tummy de schuld geven van wat er is gebeurd, en hem nu het recht op aanwezigheid in huis willen ontzeggen).
Nee, het zijn niet "alleen maar katten", het zijn levensgezellen die deel uitmaken van je hart en ziel, en die grote wonden slaan als ze daaruit weggerukt worden. De enige troost is dat je ze in de tijd dat je voor ze mocht zorgen, een gelukkig leven en de beste zorgen hebt gegeven; Boez heeft geboft met jou, en als hij ergens is, zal hij je zeker dankbaar zijn voor alle liefde die hij bij jou ervaren heeft.... en hopelijk weer mag ervaren.
Nogmaals sterkte Annemarie; laat het aub weten als we wat voor je kunnen doen!

Liefs van Angelo en Marjon.

Felicitaties vanuit Egypte

Lieve Annemarie,
Van harte gefeliciteerd met de derde verjaardag van het Katblad!!!
We hopen dat het feest geslaagd was (zelfs zonder ons ;) ).
De Familie Poes, waar het heel goed mee gaat, heeft op afstand het feestje meegevierd.

Wat is het trouwens ontzettend leuk om over de Giz en Sonny te lezen in het Katblad; ik hoop niet dat ze je te veel werk en schade opleveren (handdoeken op de mat, penselen op de grond, krabben in de hand, water op de grond...wat een gedoe allemaal).

Veel liefs, ook van Jurjen, Marrit en de Familie Poes,

Marit

Meer nieuws uit Egypte

We zijn nu bijna een week in het heerlijke Egypte. De zon schijnt goed, de zee toont al zijn pracht en van het geweld bij de buren merken we hier gelukkig niets.

Nee, hier worden geen strategische doelen gebombardeerd, maar hebben we helaas wel een andere vorm van oorlog meegemaakt. Die tussen hond en kat. We hadden al kort geschreven over de familie Poes, een gezinnetje bestaande uit Papa Poes, Mama Poes en vier kleintjes, wat er voor onze komst nog vijf waren. Twee nachten geleden is de familie echter het slachtoffer geworden van een aanval van drie grote zwerfhonden. Twee van de kleintjes hebben we na deze gruwelijke actie niet meer terug gezien. We hebben toen besloten, dat we de overgebleven twee zullen beschermen zolang als we hier zijn. Uiteraard kreeg de familie van ons al allerlei lekkers van het buffet, zowel 's ochtends als 's avonds. Daarnaast stond er regelmatig een bakje melk voor ze klaar. We hebben nu ook maar een grote zak verantwoord kattevoer voor ze gekocht en als extraatje krijgen ze zo nu en dan tonijn uit blik.Wat een feest vinden ze dat!

's Nachts is de hele familie nu bij ons op de kamer, zodat ze niet nog eens het risico lopen om die enge blafbeesten tegen te komen. Ze slapen vaak op de stoelen op het balkon, maar ook andere plekjes (in de kast, onder het bed, in het nachtkastje, in de koffer) worden uitgetest.

We hebben van een oude doos een kattenbak gevouwen, die de volgende dag uit elkaar lag en we toen vervangen hebben door een afwasteiltje. Zowel Papa als Mama als de kleintjes doen er netjes hun behoeften op, nadat Papa het eerst als een nieuw slaapplekje had uitgetest.

De kleintjes, we hebben ze Streep en Krul (krulstaartje) genoemd, hadden het principe van de bak gelijk door. Wat zijn poezenbeesten toch slim en netjes.

Papa en Mama zijn duidelijk gewend aan mensen en vinden het heerlijk om geaaid te worden. De kleintjes moeten nog een beetje wennen, maar dat gaat met de dag, nee, met het uur beter. We hebben speeljes voor ze gemaakt, waar ze zich heerlijk mee uitleven.

Ze hebben nu ook ontdekt dat je de staart van Papa of Mama kan "vangen". Papa heeft meer geduld dan Mama en laat ze lekker aanrommelen.

Vaak liggen de kleintjes bij Papa te slapen, terwijl Mama de hort op is.

Een echt goede moeder is ze niet, maar gelukkig komt ze zo nu en dan langs om de kids wat melk te geven.

De kleintjes doen echter al goed mee met de grote poezen en eten lekker mee van de tonijn en brokken.
We blijven lekker met ze knuffelen en spelen en zullen de camera bij de hand houden....

Zonnige groeten uit Egypte,
Marrit, Marit en Familie Poes

Papa en de iPad-muis

Groet uit Egypte

Hi!

Een hele hartelijke en ook zeer zonnige groet uit Egypte. We zijn omringd met mooie poezenbeesten. Er is 1 familie poes bij het hotel, die de weg naar onze kamer al heeft gevonden. Aldaar aangekomen ontvangen zij naar wens restanten van het ontbijt of diner, blikjes tonijn, bakje melk, kaassnoepjes en ander lekkers. En om het feest complet te maken, hebben we zojuist ook maar een zak met gezonde brokjes voor ze gekocht. De familie bestaat uit Papa Poes, Mama Poes en 4 kinderpoepjes van een week of 3. Op bijgaande foto staat papa met een jong.

Lezeressen Marrit en Marit.

Hiep hiep hoera: Snuitje 20 jaar !

Lieve Snuitje,

ik zou je vandaag wel de hele dag willen knuffelen, maar ja, na een paar minuutjes vind jij het wel mooi geweest. En vannacht heb ik al "Er is er een jarig" voor je gezongen en je hebt ook je traktaties al lang achter je kiezen. Maar ik ben nog steeds in verjaardagsstemming, daarom nu maar deze foto's in het LKB, omdat ik zo trots op je ben !

Katja

Storm, de tornado in huis

Ik was een paar weken geleden op de verjaardag van een vriendin, Eline, en zij heeft sinds een half jaar een nieuw poesje, Storm genaamd. En hij maakt zijn naam wel waar: hij raast als een tornado door het huis! En hij is gek op spijkerbroeken. En laat ik dat nou net aan hebben. Hij was daardoor niet bij me weg te slaan en zijn nageltjes ook niet....hij vond het heerlijk om op me te jumpen en zijn nagels aan mijn broek te scherpen...auw!

Storm is ook goed op het fitnessapparaat!

Eline heeft altijd katten gehad en haar laatste 2, de Dikke en Dalton, zijn een aantal jaren geleden overleden. Maar als echt poezenmens kon ze de verleiding niet weerstaan toen ze de kleine Storm zag. Ik vind hem ook heel mooi en zijn vacht is mooi getekend. Het is een katje om verliefd op te worden en ik vond het leuk om hem gezien te hebben.

Jacq.

Moppie neemt kattenluik mee...

Moppie kwam door het luikje naar binnen en kwam de huiskamer binnen. Toen ik opkeek zag ik dat hij letterlijk het luikje mee had genomen. Ik lag in een deuk!

Op de andere foto zie je dat hij onder het bed kruipt en dat het luikje blijft steken tegen het bed aan. Grappig hè? Moet alleen wel nieuw luikje kopen...

Jacq.

Onderzoek: verschil in aantal prooien zwarte vs. rode katten ?

Ik ben bezig met de opleiding kattengedragstherapie en in het kader daarvan doe ik een onderzoek naar kattengedrag.
Het onderwerp is :
Is er een significant verschil in het aantal prooien dat door zwarte en rode katten gevangen wordt?
Hievoor heb ik een vragenlijst opgesteld en het is leuk- mijn onderzoek wordt er betrouwbaarder door! - als die door zoveel mogelijk kattenbezitters wordt ingevuld.
Daarom mijn vraag: kunt u mijn oproepje op de site zetten met mijn mail adres erbij ? Dan kunnen mensen mij mailen en mail ik hen de lijst toe.
Bedankt!

Hartelijke groet,
Mary Quarles van Ufford
mary.quarlesvanufford@gmail.com

Kattengedrag van Belle, Sacha en Blondie

In december waren wij op bezoek bij mens Carin, de (bijna-)kattengedragsdeskundige voor wie velen van u een paar maanden terug nog een vragenlijst hebben ingevuld over hoe uw katten u begroeten....
Carin heeft zelf ook 3 haarfabrieken, en die hebben wij natuurlijk gefotografeerd en gadegeslagen!

Belle onderzoekt de tas van mevrouw Katblad, want daar zitten natuurlijk luchtjes aan van de reporters en ze wil er zeker van zijn dat er niet nog een haarfabriek haar huis binnenkomt!

Carin woont in een zeer ruime flat en heeft daar zelfs een aparte kattenkamer ingericht. Verder hebben de katten uiteraard nog meer ruimte tot hun beschikking, maar als Carin thuis is (en visite heeft) komen zij toch graag - en nieuwsgierig - in de huiskamer, die vol met kattenspeeltjes ligt.
Op ons verzoek schreef zij zelf een verhaal over haar katten, en dat vindt u hieronder afgedrukt.
Carin moet nog 1 examen doen en dan mag ze zich een echte kattengedragsdeskundige noemen! Heeft u trouwens het resultaat van haar onderzoek naar “begroetingsgedrag” nog niet ontvangen, wij sturen het u graag toe (in een pdf-bestand).
Dank je wel Carin voor je gastvrijheid, en heel veel succes met dat allerlaatste examen!!!

Belle speelt graag en kan daarbij heel fel zijn! Op deze foto’s wordt er met een stok met veertjes in de rondte gezwaaid en Belle maait met veel plezier met haar klauwtjes naar die namaak-vogeltjes!

Belle werd op 2-5-2006 geboren en is vanaf juni 2007 bij mij in huis. Ik had na lang nadenken (toch vaker thuis zijn, het gebonden zijn met vakanties dus meer regelen etc.) besloten dat ik toch een kat wilde. Dus ben ik op internet alle foto’s van asiels gaan bekijken. Toen ik de foto van Belle zag, was ik meteen weg van haar. Ze verbleef in een asiel in Rotterdam. Ik ging naar Rotterdam, pakte haar op om even te knuffelen en één van de medewerkers was erg verbaasd dat Belle dat toe liet, want ze was een agressieve dame gebleken (zou ook in de beschrijving gestaan hebben maar daarin heb ik niets terug kunnen vinden). En doordat ze zo agressief was zat ze ook al een aantal maanden in het asiel; niemand wilde haar namelijk hebben. Ik heb haar meegenomen en het bleek inderdaad een dame te zijn met een gebruiksaanwijzing. In het begin waren mijn handen overdekt met krabben. Maar gelukkig is ze een heel stuk bijgekomen! Ik kan haar nu oppakken, aaien en knuffelen en tja, soms wil ze dat niet en dan begint ze te mopperen, ga je toch door dan krijg je er van langs!

Sacha kijkt hoe de anderen achter de veertjes aanhuppelen en wacht haar beurt af.

Als je moe bent is dit natuurlijk het beste plekje om even uit te rusten!

Sacha is 15 mei 2008 geboren en vanaf september 2008 bij mij in huis. Sacha heb ik via de stichting “Dieren Onder Dak”. Er waren toen - als ik me goed herinner - 15 kittens in een doos langs de snelweg gevonden (van drie moeders), en Sacha was daar één van. Ze was in huis bij een opvanggezin, samen met nog 6 andere uit die groep kittens. Ik heb aangegeven dat ik er graag een kat bij wilde, maar dat Belle een geval apart was en dat ik, als het niet zou lukken, dit kitten weer wilde terug brengen. Dat vond de opvangdame goed, maar dan moest ik wel alles doen wat zij aangaf ten aanzien van de introductie, oftewel de kennismaking van beide katten met elkaar. Ik heb samen met haar gekeken naar welk karakter het best bij Belle zou passen. Angstig moest het poesje zeker niet zijn, maar te nadrukkelijk aanwezig ook niet. Ik heb toen voor Sacha gekozen, en zij werd later bij me thuis gebracht.
Ik moest haar voorlopig in een bench in een aparte kamer laten (en Belle daar beslist niet bij in de buurt laten komen). Ik heb alles gedaan wat de dame gezegd heeft en uiteindelijk konden de twee poezen samen in huis leven. Het zijn helaas geen beste maatjes geworden, maar ze accepteren elkaar wel.

Blondie en Sacha proberen te bepalen waar de veertjes nu weer langs zullen vliegen!

Blondie heeft erg veel ruimte nodig als ze op jacht is!

Blondie werd op 08 juni 2010 geboren en is vanaf september 2010 bij mij in huis. Samen met collega’s hadden we een fotoclubje opgericht en eens in de 8 weken gaan we ergens heen om foto’s te maken. Fred (werkt als vrijwilliger bij het asiel) had ons uitgenodigd omdat hij “opvangmoeder” voor 9 kittens was en het hem leuk leek om deze kittens te fotograferen. Dat moet je dus nooit doen want de verleiding is vervolgens erg groot om er één mee te nemen (dit is echt de laatste!). Blondie viel op omdat alles wat ze deed verkeerd ging. Sprong ze op een stoel dan was dat net niet ver genoeg waardoor ze op de grond terecht kwam (vandaar dat ik haar dus ook Blondie genoemd heb). Toen ze 12 weken was kon ik haar ophalen en heb ik haar ook weer voorzichtig (middels bench) bij de anderen geïntroduceerd. Inmiddels is Blondie met zowel Sacha als Belle dikke maatjes. Sacha had het er in het begin best moeilijk mee, maar uiteindelijk is het toch goed gekomen!

Waar is die pluk veren nou gebleven?



Effe uitrusten. Heel even maar.....

Iedereen krijgt de beurt met de vliegende veren. En dan kijken de anderen geduldig toe....