Bijna 8 weken alweer

Woody

Woody

Woody

Woody

Eevy, Woody, Sarah

Sarah

Sherlock

Sherlock



Eevy

De kittens ruim vijf weken oud

Woody is net wakker.

Goedemorgen Sherlock!

Woody wil weer gekroeld worden.

 

Mama is helaas nog erg onzeker en blijft dus lekker in haar hoekje liggen.

Het ziet er naar uit dat Sherlock blauwe ogen gaat krijgen.

Goedemorgen moppie!

Koekoek!

Zal ik dan ook maar wakker worden?

Stoeikwartiertje.

 

Wilma

De kittens bij Wilma, 3 weken oud

 

 

 

Nieuwe opvangertjes bij Wilma

Vrijdag kregen we de volgende mail met foto's van Wilma:

Mamapoes is maandagochtend 23 maart bevallen van vier gezonde kittens. Maandagmiddag zijn ze bij mij thuis gekomen.

 

Mama met kits in de bench en zo te zien bevalt het haar wel.

Mama is gevangen samen met vier mogelijke papa's.

 

Mogelijke papa 1

 

Mogelijke papa 2

 

Mogekijke papa 3

 

Mogelijke papa 4

 

 

Katertje

 

Katertje

 

Poesje

 

Poesje (reeds besproken)

 

 

Wilma

 

Afscheid van Rissa

Rissa

geadopteerd 2 maart 2012

gestorven 13 maart 2015

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Twee weken geleden is mijn lieve Rissa bij de dierenarts overleden, vlak voordat ze een onderzoek zou ondergaan naar de benauwdheid die ze de laatste week ontwikkeld had. Ze hoestte al een paar maanden, we dachten dat dat haar astma was die weer opspeelde. Maar medicatie sloeg maar niet aan...

Achteraf is een foto gemaakt waaruit bleek dat ze een tumor in/bij haar longen had.

 

Hoe oud ze is geworden zal ik nooit weten, maar in ieder geval lang niet oud genoeg. Volgens de schatting van het asiel zou ze nu pas vijf jaar oud geweest zijn, meer waarschijnlijk was ze ongeveer het dubbele, met haar artrose-poot en doofheid.  Mijn woon- en slaapkamer waren voor haar helemaal met extra opstapjes ingericht, zodat haar favoriete ligplekjes op bank, stoel en bed toegankelijk bleven ook al kon ze door haar artrose niet springen.

 

Toen ik haar in huis nam moest ik enorm wennen aan een kat die weliswaar graag de hele tijd naast me lag, maar er eigenlijk niet tegen kon om geaaid te worden (nou, vooruit, twee tellen dan...), laat staan geknuffeld. Maar in de drie jaar die ze bij me was is ze helemaal 'ontdooid' en kon ze eindeloos genieten van geaaid worden, en ze maakte de laatste tijd zelfs af en toe aanstalten om op schoot te komen (nou, vooruit, met haar voorpoten dan...).

Het was een enorme lieverd, met af en toe nog steeds onverwachte schrikreacties, waarvan ik nooit echt hoogte heb kunnen krijgen. Was het pijn, een 'zenuwtrekje' of toch angst? (Als ze ouder was toen ik haar kreeg heeft ze natuurlijk ook veel meer meegemaakt in haar leven 'voor mij'.)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dat Mimi (van mijn overleden buurvrouw) vorig jaar een paar maanden 'ons' huis deelde, vond Rissa niet zo'n heel goed plan van mij en o, wat was ze blij toen ze het rijk weer alleen had: het spookje lag binnen een dag in Mimi's favoriete mandje, nadat ik dat natuurlijk eerst voor haar gewassen had.

 

 

 

 

 

 

Ik mis haar ontzettend.

 

Katja

Computer Katblad kapot!

De redactie van de bijlage ontving vanavond het bericht van mevrouw K. dat haar computer het heeft begeven en dat het wel een paar dagen kan duren voor het Katblad weer kan verschijnen.

Dus we zullen geduld moeten hebben...

Pippi geblesseerd

Mijn favoriete plek als het buiten koud is, is de verwarming in de gang. Daar pas ik net op. Helemaal nu ik geblesseerd ben (foto onder). Ik weet niet hoe het is gekomen , maar ik kan al vier dagen niet goed op mijn linker achterpoot staan. De dierenarts heeft mij voor de zekerheid ( ik had ook verhoging) antibiotica pillen voorgeschreven, die ik eerst lekker vond, maar nu niet meer.

Mijn bazen doen hun uiterste best ze twee keer per dag naar binnen te krijgen. Dat kost hun veel denkwerk, want ik wil niet dat ze die in mijn bek wurmen, dan blijven ze soms plakken. Vandaag kreeg ik opeens haring, maar die smaakte wat eigenaardig. Die heb ik dus maar voor een deel laten staan. Mijn eetlust is ook minder nu. Vandaag ging het lopen ietsje beter, maar nog niet echt lekker. Ik slaap veel. Bijvoorbeeld in de doos met puzzelstukjes of op schoot bij de baas. Hopelijk gaat het niet te lang duren, want ik wil weer graag mee wandelen. Dat lukt me nu niet.

Groeten van Pippi.

Sfeervolle kerstwens?

Redactionele mededeling:

Nee, uw redacteur is niet in hogere sferen, wees maar niet ongerust!

Dit alles is alleen maar het gevolg van een poging in een paar uur tijd toch nog een sfeervolle kerstwens te fabriceren. Hij is een beetje retro uitgevallen. En omdat hij nogal vloekte qua kleur met de kop van de bijlage, is deze laatste (tijdelijk) even aangepast (en daardoor niet meer echt leesbaar).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(Op 3-1-2015 bericht aangepast)

Swieb niet bij de kachel weg te slaan!

 

Swiebertje is al weer een jaar bij mij. Wat gaat de tijd hard. Van de zomer en tot twee weken geleden was hij hele nachten op stap en vaak kwam hij niet voor de middag thuis. Ik begon me al zorgen te maken dat hij weer aan het zwerven was gegaan, maar sinds de nachten koud geworden zijn is hij niet bij de kachel weg te slaan. En doet hij wat alle gezonde katten doen: eten en slapen.

 

Hij was de laatste weken zich vaak aan het wassen en krabben. Hij bleek erg veel vlooien te hebben. De druppels uit de supermarkt hielpen niet, dus druppels bij de dierenarts gehaald. Hij had ook een lintworm en een teek. Ik heb achter elkaar hem een lintwormpil gegeven, vlooiendruppels en de teek met een chirurgische pincet verwijderd. Hij liet alles zonder noemenswaardige protesten toe, ik had me ingesteld op een worstelpartij met zijn scherpe klauwen, maar niks van dat alles! Hij kan heel goed opschieten met het cyperse katje van de buren, die hij zelfs verdedigt tegenover een grote witte kater!

 

Hans

Pippi vertelt

 

Laatst was het heel mooi weer en dan gaan we als zusjes vaak wandelen met 1 van onze mensen, maar toen gingen mijn mensen in hun wielhuis zitten. Ik wilde wel mee dus klom ik op de neus van het wielhuis. Helaas reden ze zomaar zonder mij weg. Pas toen het bijna donker was kwamen ze weer thuis en toen moest ik naar binnen. Flauw he? 

 

 

 

 

 

Ik stel mijn mensen voor een raadsel. Ik speel heel graag met balletjes van alufolie. Alleen, of samen als ze in de lucht worden gegooid en ik ze heel goed vang. Dan spring ik heel hoog. Vaak neem ik er eentje mee naar mijn voerbak. Dan verdwijn ik naar de keuken. Soms liggen er zo wel drie balletjes in aan het einde van de dag. Andere poes Pluis vindt dat maar niks. Slim he? Mijn mensen begrijpen het totaal niet.

Groeten,

Pippi.

King of the Road

 

Hier was ik nog klein. Een paar weken oud en pas ziek geweest. Maar ik wilde ETEN,ETEN en nog meer ETEN.
Want ik was zwaar ondervoed en te jong bij mijn moeder weggehaald. Dat zeggen ze tenminste. Ik weet het niet meer. Ik denk dat de witte Blaffert hier mijn moeder is. Ik wist wel dat ik op tafel moest gaan zitten schreeuwen om eten te krijgen.

 

Zoals u ziet ben ik al lekker gegroeid. Ik durf zelfs met die roteend van die witte Blaffert te spelen. Die roteend maakt een zeer irritant geluid. Altijd als ik lig te slapen moet die Blaffert ermee spelen. Ik schrik me dan wezenloos van het rotte geluid wat er uit eend komt. Het werd dus tijd dat ik daar tegen optrad. Snavel dichthouden helpt goed. Er komt geen piep meer uit zo.
 

 

Dit is niet wat het lijkt hoor. Die Schijnheilige Birmaan is helemaal niet aardig tegen me. Ze loopt steeds tegen me te gillen en te krijsen als ik bij haar in de buurt kom. Behalve dan als we eten krijgen en er niet genoeg plaats op de bank is voor ons allemaal. Mijn mens moet niks van dat gegil hebben en gooit ons dan allemaal van de bank af. Ligt niet aan mij hoor! Ik ben de liefheid zelve (manieheus: ik spring die Schijnheiligerd zo op haar kop).
Dat krijg je als je goed eet. Dan word je flink en sterk. Ik moet alleen nog ff in de gaten houden dat mijn mens er niet bij is als ik dat doe. Dat wil ze ook niet hebben. Behang afkrabben mag ook al niet. Ik ben de eerste die dat doet, zegt ze. Maar ik ben gewoon de eerste die gewoon goed in de gaten houdt dat mijn mens er niet is als ik de muur sloop. Haha.

 

En zo groot ben ik dus nu!! Mijn mens staat er nog steeds van te kijken dat ik zo hard groei. Gewoon een kwestie van ETEN, ETEN en nog meer ETEN. Dat is mijn grote passie.
Ik ben van plan om hier de baas te worden. Ik word al King of the Road genoemd. Omdat ik zoveel en al zo jong de tuin in ga. Aan de voorkant van het huis is de road. Maar daar mag ik niet komen. De andere katten gaan door de tuin naar buiten en staan dan aan de voorkant van het huis weer te zaniken om naar binnen te mogen.
Ik snap niet hoe ze dat doen. Maar dat kunstje krijg ik ook nog wel door. Want aan de voorkant van het huis is de ROAD. Zelf gezien als ik voor het raam zit.

Nou daaaaaaag!

Groetjes van Tinus