Dit verhaal begint maandagavond. Rond
twaalf uur in het donker op het plein. Heel zielig kattengemiauw.
Waar komt dat vandaan? Na even rondkijken is de kat gelokaliseerd. Op
een dakkapel van een van de buurhuizen. Gelukkig niet een kat van
ons, maar wel heel zielig.
Vertrouwend op de klimvaardigheden van de
kat zijn we naar binnen gegaan en gaan slapen.
De volgende ochtend zit de kat er
echter nog steeds. Alleen is hij/zij hoger geklommen en zit nu op de
nok van het dak! Tijd voor actie!


Gelukkig ging dinsdagmiddag de zon een
beetje schijnen. De kat was op de schoorsteen geklommen en daar
tussen de pijpen in slaap gevallen.

Maar van een van de buren kregen wij te
horen dat hij er gisteren om half vijf ook al op zat. De 24 uur was
om! Meteen de brandweer gebeld, ze zouden op de meldkamer even kijken
of het mogelijk was om langs te komen en terugbellen. Heel snel
kregen we het verlossende telefoontje. Ze hadden nog een andere klus
en zouden op de terugweg langskomen! Bart is op de uitkijk gaan staan
voor de brandweer, terwijl ik de kat heb uitgelegd wat er ging
gebeuren. We hebben de ervaring dat dat wel helpt. Een kat die in
paniek voor de brandweer wegvlucht is ook niet de bedoeling.
Niet lang daarna is de brandweer
gearriveerd. Ze konden niets garanderen, als de kat over de nok zou
weglopen, konden ze hem niet achterna. Dat wisten we wel en we waren
al lang blij dat ze het wilden proberen! Dus een brandweerman werd
met de ladder omhoog gebracht. Heel voorzichtig en beheerst. De kat
begon toch weg te lopen en ging de veilige schoorsteen op. Met het
gevaar dat de kat er aan de andere kant zou afspringen, is de
brandweer toch verder gegaan. De brandweerman begon zacht tegen de
kat te praten en de kat ging kopjes tegen de schoorsteenpijpen te
geven. Nog ietsje dichterbij en de veiligheidsbalk van de kuip op de
ladder omhoog. Nu kon de brandweerman verder vooroverbuigen. Het was
al donker en moeilijk te zien, maar opeens hoorden we de kat luid
mauwen en had de brandweerman hem in zijn nekvel. Veilig!
Spinnend liet de kat zich naar beneden
vervoeren en Bart kon hem daar overnemen. Na de brandweermannen te
hebben bedankt, hebben we de kat even mee naar binnen genomen om te
zien of alles goed met hem was. Voor eten en drinken had hij niet
zoveel belangstelling. Hij wilde het liefst terug naar zijn mens. We
kennen de kat wel, hij komt wel vaker langs in onze tuin, alleen
weten we niet van wie hij is. Erop vertrouwend dat hij zelf naar huis
kon hebben we hem weer in de tuin gezet. In ieder geval is hij weer
met zijn pootjes op de grond. Ik hoop dat hij weer fijn bij zijn mens
is gekomen.
Nathalie