Portretten

Bella's jonkies

De poesjes bij Wilma toen ze 6, 7 of 8-9 weken oud waren:














 

Bella en haar kittens

Hieronder wat van de foto's die Wilma de afgelopen weken stuurde, de kittens van twee tot vier weken oud:
 

Bella's kittens 1 week oud

Mama Bella is heel beschermend.

 

















Bella vindt het heerlijk om gekroeld te worden.

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Happy family!

 

 


 


























Wilma

Burchtpoes

Hieronder een verhaal dat zich al eind maart heeft afgespeeld:

Op donderdag 30 maart stuurde ik ongeveer de volgende mail aan de medewerkers van het asiel:

"Hoi Marlies of wie dit leest,

de poes die op instagram (ik bedoelde de instagram van het asiel waar de gevonden dieren op staan) staat die op 26 maart op de Franchimontlaan is gevonden is volgens mij de poes die altijd in Sociëteit De Burcht woonde (in november of december 2016 daar nog gezien). Ze heet Jupi/Jupiler. Geen idee waar de poes heen is gegaan toen De Burcht per 1 januari over is gegaan in nieuwe handen en uitgebreid verbouwd is? (Ik ben er niet meer geweest sinds het 'dicht ging' eind vorig jaar).

Ik herkende haar aan het typerende 'snorretje', maar er zullen meer katten zo'n snorretje hebben, maar als ik foto's vergelijk, zie ik op beide dat het verticale streepje boven haar rechteroog roodachtig is en boven linkeroog zwart. Kan bijna geen toeval zijn toch? Maar goed, wat heb je er aan als ik verder niet weet bij wie die poes is gaan wonen?"

In de e-mail had ik de volgende twee foto's geplaatst waarbij de onderste de foto was die ze bij het asiel zelf hadden gemaakt van de gevonden kat en de bovenste een foto die ik via Google had gevonden van de poes van De Burcht, omdat ik wist dat de kat Jupi of Jupiler genoemd werd.

Foto gevonden op deze site

 

  












 
 
Ik stuurde er nog een mailtje achteraan met de volgende tekst en foto:
 "Ik vond ooit in 2011 al deze foto op de faceboek van 'De Poezenkrant'. Het zou best kunnen dat de uitbater (...) op de achtergrond van de foto de oorspronkelijke eigenaar was, maar die schijnt eind 2015 al overleden de zijn, poes woonde daarna nog wel in De Burcht. Maar goed misschien is het alleen maar een dubbelgangster hoor (al denk ik het niet)."

Deze foto had ik met 'print screen' opgeslagen in 2011, en kon ik nu niet meer op de site van De Poezenkrant terugvinden. De naam van de fotografe staat er wel onder, even op de foto klikken dan kan je het lezen.

Nog diezelfde middag kreeg ik een telefoontje van Marlies van het asiel dat het inderdaad dezelfde kat was, dat ze inmiddels contact hadden gehad met de eigenaar (die haar mee naar huis had genomen nadat De Burcht nieuwe huurders had gekregen) die haar 's middags zou komen ophalen. Hij had haar een maand ervoor wel als vermist opgegeven bij Amivedi, maar de link met dit poesje was niet gelegd (o.a. omdat hij blijkbaar niet wist dat ze gechipt was). Wel had hij de naam Jupi opgegeven bij de vermissing. 

Maar ze vertelde nog iets frappants, namelijk dat de poes meer dan 10 jaar geleden als kitten Lotje in het asiel gechipt was, en dat een toenmalige vrijwilligster haar geadopteerd had. Dat ze na ongeveer een jaar als vermist was opgegeven. Het asiel had voordat ik met mijn foto's en naam op de proppen kwam, al contact met de baasjes van tien jaar geleden gehad en die waren zelfs ook al komen kijken naar het poesje, maar omdat ze al een stuk of vijf katten hadden op het moment leek het hen beter om eerst te kijken of degene bij wie ze blijkbaar tien jaar gewoond had haar nog zou zoeken (want het was duidelijk dat ze niet tien jaar op straat gezworven had). Als ze niet snel opgehaald zou worden wilden ze toch proberen haar weer in huis te nemen. 

Maar dit wonderbaarlijke verhaal is nog niet ten einde: de volgende dag ging ik mijn vrijwilligerswerk bij het asiel doen. 'Jupi' was inmiddels met haar huidige baasje mee naar huis, maar ik wilde graag het fotootje zien van haar als kitten. Marlies had me ook al door de telefoon verteld dat ze als kittentje doodziek was geweest van de niesziekte, en dat ze daarvan ook haar wat aparte bovenlip had overgehouden (wat ik in het begin als 'snorretje' omschreef).  Haar neusje en lip waren door de heftige niesziekte wat beschadigd. Ze werd daarom in het asiel ook wel Snotje of Neusje genoemd.

Met nog wat medewerksters van het asiel bespraken we het hele verhaal nog eens. Opeens hoor ik de naam van Ina vallen (van Iwan, Igor, Lotje, Cieniy en Caja uit de Katbladbuurt, en van het blog De familie Tok). Blijkt zij degene te zijn die het poesje oorspronkelijk had geadopteerd!

Aanvulling: Mevrouw Katblad vertelde me afgelopen maand dat zij ooit de 'Burchtpoes' fotografeerde voor Het Katblad en toen ook geen idee had dat dit de verdwenen Lotje zou kunnen zijn. Ik heb even gespeurd in de archieven van Het Katblad en vond het hier gelinkte bericht van 21 juli 2010.

Lotje/Jupi houdt hier heel slinks haar kenmerkende lipje verborgen.

Katja 

Bella en kittens

Anderhalve week geleden kreeg de redactie het onderstaande bericht van Wilma:

Gisteren Bella in de opvang gekregen. Zij werd als "zwerf" binnen gebracht door de dierenambulance, dus er is verder niks van haar bekend. 

De eerste paar uur mocht ik haar niet benaderen en bleef ze in de vervoersbox liggen. Maar toen ik haar eenmaal aan mocht raken begon haar motortje te ronken en kreeg ze er geen genoeg van. Ze is nog een beetje schrikkerig, maar dat gaat helemaal goed komen de komende dagen. Op dit moment zijn er al belangstellenden voor drie kittens.





























En afgelopen maandag zijn de kittens geboren:

 

Leuk dat je eindelijk weer eens kittens in opvang hebt, Wilma!

(Wegens enorme treuzelarij en daarna problemen met Blogger heeft het een tijdje geduurd voordat het eerste bericht van Wilma geplaatst is, excuses daarvoor)

Buspoes een maand later

Katja

Een vredig 2017 gewenst!

Katja (redactie bijlage)

Nieuwjaarsduik voor asiel: sponsors gezocht!

Even nog snel wat reclame maken voor deze fantastische sponsoractie voor dierenasiel Stevenshage:  Zondag 1 januari gaat Marlies, kattenverzorgster bij Stevenshage, samen met Colette, Laura, Sophie en Roel van dierenartsenpraktijk De Keerhoeve een nieuwjaarsduik doen, om 13 uur, in het Valkenburgs Meer.









Je kan hen sponsoren via deze pagina.

In het blog van Stevenshage van deze week, geschreven door hond Kanella (die samen met Marlies het water in zal gaan) lees je meer over de actie.

Katja

Gizmo eindelijk nieuw huis!

Op de facebook van asiel Stevenshage is deze week te lezen dat Gizmo eindelijk een nieuw huis heeft gevonden!

foto van facebook Stevenshage

Gefeliciteerd Gizmo!!!

Katja

Poezen-TV

Excuses voor de rare kleuren, ik weet ook niet hoe dat komt. Het filmpje dat Loewie bekeek had normale kleuren...

Katja

Selfie met bushaltepoes

Kattencafé in Rotterdam

Ooit in een ver verleden van Het Katblad schreef Annemieke een bericht over haar bezoek aan een kattencafé in Osaka, Japan. Voor mij leek dit toendertijd een soort onbereikbaar 'paradijs op aarde': omringd te zijn door zoveel katten die natuurlijk allemaal geaaid willen worden of op schoot willen, terwijl je ondertussen lekker van een stuk heerlijke cake en een kopje koffie geniet. 

Maar we zijn bijna negen jaar 'verder' en ook in Nederland bestaan inmiddels een aantal kattencafé's. Eerlijk gezegd was me dit helemaal ontgaan totdat ik hoorde van een kattencafé dat in september geopend ging worden in Rotterdam. 

Enthousiast togen mijn zus (die in Rotterdam woont) en ik op een vrijdagochtend in oktober naar de Hoogstraat (in de buurt van station Blaak en de beroemde Markthal), waar 'Pebbles Kitty Cat Café' gevestigd is.

We hadden van tevoren gereserveerd om niet de kans te lopen voor niets te komen, want er kunnen maar een beperkt aantal mensen binnen zitten en het is niet de bedoeling dat de katten onder de voet gelopen worden natuurlijk. Maar gelukkig was het lekker rustig toen we kwamen.

We bestelden koffie en taart en toen dat geserveerd werd sprongen er meteen twee katten bij ons op tafel. Maar hoe bescherm je én je taart én je hete capuccino? Mijn zus kwam op het lumineuze idee om de schoteltjes op de kopjes te zetten. Het meisje dat ons bediende zei "Ja, dat doen meer mensen".

Dexter vond het niet lief van ons dat hij niet van taart en capuccino mocht meegenieten. Het andere katje was al snel naar een andere tafel verhuisd om te kijken of daar nog wat te snaaien viel.

Nadat die later nog een stuk zalm van een sandwich van de high tea aan weer een andere tafel had gejat en daarmee door het kattendeurtje naar de ruimte 'ALLEEN KATTEN - JUST CATS' was gerend, kregen de poezen wat poezensnoep geserveerd in een speciale puzzel. Zo hadden de gasten even de tijd om ongestoord van hun lekkernijen te kunnen genieten.

Maar dit respijt was van korte duur. Gelukkig hadden wij inmiddels ons 'eten' op. Er hingen wat speeltjes op een rekje en ik probeerde een leuke speelsliert uit (rechts op de foto). Maar Pixel vroeg zich af of er nog wat lekkers in m'n rugzak te vinden was.

Eén van de drie zwarte katjes ging telkens vlakbij het loketje voor de bestellingen zitten, zodat ze als niemand keek de keuken in kon springen...

Roffa had net geconstateerd dat er alleen maar lege kopjes op deze tafel stonden.

Ook hier viel niets meer te halen...



















Kortom, het was een fantastische ervaring en we kunnen niet wachten om nog een keer te gaan!

Katja