Burchtpoes

Hieronder een verhaal dat zich al eind maart heeft afgespeeld:

Op donderdag 30 maart stuurde ik ongeveer de volgende mail aan de medewerkers van het asiel:

"Hoi Marlies of wie dit leest,

de poes die op instagram (ik bedoelde de instagram van het asiel waar de gevonden dieren op staan) staat die op 26 maart op de Franchimontlaan is gevonden is volgens mij de poes die altijd in Sociëteit De Burcht woonde (in november of december 2016 daar nog gezien). Ze heet Jupi/Jupiler. Geen idee waar de poes heen is gegaan toen De Burcht per 1 januari over is gegaan in nieuwe handen en uitgebreid verbouwd is? (Ik ben er niet meer geweest sinds het 'dicht ging' eind vorig jaar).

Ik herkende haar aan het typerende 'snorretje', maar er zullen meer katten zo'n snorretje hebben, maar als ik foto's vergelijk, zie ik op beide dat het verticale streepje boven haar rechteroog roodachtig is en boven linkeroog zwart. Kan bijna geen toeval zijn toch? Maar goed, wat heb je er aan als ik verder niet weet bij wie die poes is gaan wonen?"

In de e-mail had ik de volgende twee foto's geplaatst waarbij de onderste de foto was die ze bij het asiel zelf hadden gemaakt van de gevonden kat en de bovenste een foto die ik via Google had gevonden van de poes van De Burcht, omdat ik wist dat de kat Jupi of Jupiler genoemd werd.

Foto gevonden op deze site

 

  












 
 
Ik stuurde er nog een mailtje achteraan met de volgende tekst en foto:
 "Ik vond ooit in 2011 al deze foto op de faceboek van 'De Poezenkrant'. Het zou best kunnen dat de uitbater (...) op de achtergrond van de foto de oorspronkelijke eigenaar was, maar die schijnt eind 2015 al overleden de zijn, poes woonde daarna nog wel in De Burcht. Maar goed misschien is het alleen maar een dubbelgangster hoor (al denk ik het niet)."

Deze foto had ik met 'print screen' opgeslagen in 2011, en kon ik nu niet meer op de site van De Poezenkrant terugvinden. De naam van de fotografe staat er wel onder, even op de foto klikken dan kan je het lezen.

Nog diezelfde middag kreeg ik een telefoontje van Marlies van het asiel dat het inderdaad dezelfde kat was, dat ze inmiddels contact hadden gehad met de eigenaar (die haar mee naar huis had genomen nadat De Burcht nieuwe huurders had gekregen) die haar 's middags zou komen ophalen. Hij had haar een maand ervoor wel als vermist opgegeven bij Amivedi, maar de link met dit poesje was niet gelegd (o.a. omdat hij blijkbaar niet wist dat ze gechipt was). Wel had hij de naam Jupi opgegeven bij de vermissing. 

Maar ze vertelde nog iets frappants, namelijk dat de poes meer dan 10 jaar geleden als kitten Lotje in het asiel gechipt was, en dat een toenmalige vrijwilligster haar geadopteerd had. Dat ze na ongeveer een jaar als vermist was opgegeven. Het asiel had voordat ik met mijn foto's en naam op de proppen kwam, al contact met de baasjes van tien jaar geleden gehad en die waren zelfs ook al komen kijken naar het poesje, maar omdat ze al een stuk of vijf katten hadden op het moment leek het hen beter om eerst te kijken of degene bij wie ze blijkbaar tien jaar gewoond had haar nog zou zoeken (want het was duidelijk dat ze niet tien jaar op straat gezworven had). Als ze niet snel opgehaald zou worden wilden ze toch proberen haar weer in huis te nemen. 

Maar dit wonderbaarlijke verhaal is nog niet ten einde: de volgende dag ging ik mijn vrijwilligerswerk bij het asiel doen. 'Jupi' was inmiddels met haar huidige baasje mee naar huis, maar ik wilde graag het fotootje zien van haar als kitten. Marlies had me ook al door de telefoon verteld dat ze als kittentje doodziek was geweest van de niesziekte, en dat ze daarvan ook haar wat aparte bovenlip had overgehouden (wat ik in het begin als 'snorretje' omschreef).  Haar neusje en lip waren door de heftige niesziekte wat beschadigd. Ze werd daarom in het asiel ook wel Snotje of Neusje genoemd.

Met nog wat medewerksters van het asiel bespraken we het hele verhaal nog eens. Opeens hoor ik de naam van Ina vallen (van Iwan, Igor, Lotje, Cieniy en Caja uit de Katbladbuurt, en van het blog De familie Tok). Blijkt zij degene te zijn die het poesje oorspronkelijk had geadopteerd!

Aanvulling: Mevrouw Katblad vertelde me afgelopen maand dat zij ooit de 'Burchtpoes' fotografeerde voor Het Katblad en toen ook geen idee had dat dit de verdwenen Lotje zou kunnen zijn. Ik heb even gespeurd in de archieven van Het Katblad en vond het hier gelinkte bericht van 21 juli 2010.

Lotje/Jupi houdt hier heel slinks haar kenmerkende lipje verborgen.

Katja 

Bella en kittens

Anderhalve week geleden kreeg de redactie het onderstaande bericht van Wilma:

Gisteren Bella in de opvang gekregen. Zij werd als "zwerf" binnen gebracht door de dierenambulance, dus er is verder niks van haar bekend. 

De eerste paar uur mocht ik haar niet benaderen en bleef ze in de vervoersbox liggen. Maar toen ik haar eenmaal aan mocht raken begon haar motortje te ronken en kreeg ze er geen genoeg van. Ze is nog een beetje schrikkerig, maar dat gaat helemaal goed komen de komende dagen. Op dit moment zijn er al belangstellenden voor drie kittens.





























En afgelopen maandag zijn de kittens geboren:

 

Leuk dat je eindelijk weer eens kittens in opvang hebt, Wilma!

(Wegens enorme treuzelarij en daarna problemen met Blogger heeft het een tijdje geduurd voordat het eerste bericht van Wilma geplaatst is, excuses daarvoor)

Buspoes een maand later

Katja

Een vredig 2017 gewenst!

Katja (redactie bijlage)

Nieuwjaarsduik voor asiel: sponsors gezocht!

Even nog snel wat reclame maken voor deze fantastische sponsoractie voor dierenasiel Stevenshage:  Zondag 1 januari gaat Marlies, kattenverzorgster bij Stevenshage, samen met Colette, Laura, Sophie en Roel van dierenartsenpraktijk De Keerhoeve een nieuwjaarsduik doen, om 13 uur, in het Valkenburgs Meer.









Je kan hen sponsoren via deze pagina.

In het blog van Stevenshage van deze week, geschreven door hond Kanella (die samen met Marlies het water in zal gaan) lees je meer over de actie.

Katja

Gizmo eindelijk nieuw huis!

Op de facebook van asiel Stevenshage is deze week te lezen dat Gizmo eindelijk een nieuw huis heeft gevonden!

foto van facebook Stevenshage

Gefeliciteerd Gizmo!!!

Katja

Poezen-TV

Excuses voor de rare kleuren, ik weet ook niet hoe dat komt. Het filmpje dat Loewie bekeek had normale kleuren...

Katja

Selfie met bushaltepoes

Kattencafé in Rotterdam

Ooit in een ver verleden van Het Katblad schreef Annemieke een bericht over haar bezoek aan een kattencafé in Osaka, Japan. Voor mij leek dit toendertijd een soort onbereikbaar 'paradijs op aarde': omringd te zijn door zoveel katten die natuurlijk allemaal geaaid willen worden of op schoot willen, terwijl je ondertussen lekker van een stuk heerlijke cake en een kopje koffie geniet. 

Maar we zijn bijna negen jaar 'verder' en ook in Nederland bestaan inmiddels een aantal kattencafé's. Eerlijk gezegd was me dit helemaal ontgaan totdat ik hoorde van een kattencafé dat in september geopend ging worden in Rotterdam. 

Enthousiast togen mijn zus (die in Rotterdam woont) en ik op een vrijdagochtend in oktober naar de Hoogstraat (in de buurt van station Blaak en de beroemde Markthal), waar 'Pebbles Kitty Cat Café' gevestigd is.

We hadden van tevoren gereserveerd om niet de kans te lopen voor niets te komen, want er kunnen maar een beperkt aantal mensen binnen zitten en het is niet de bedoeling dat de katten onder de voet gelopen worden natuurlijk. Maar gelukkig was het lekker rustig toen we kwamen.

We bestelden koffie en taart en toen dat geserveerd werd sprongen er meteen twee katten bij ons op tafel. Maar hoe bescherm je én je taart én je hete capuccino? Mijn zus kwam op het lumineuze idee om de schoteltjes op de kopjes te zetten. Het meisje dat ons bediende zei "Ja, dat doen meer mensen".

Dexter vond het niet lief van ons dat hij niet van taart en capuccino mocht meegenieten. Het andere katje was al snel naar een andere tafel verhuisd om te kijken of daar nog wat te snaaien viel.

Nadat die later nog een stuk zalm van een sandwich van de high tea aan weer een andere tafel had gejat en daarmee door het kattendeurtje naar de ruimte 'ALLEEN KATTEN - JUST CATS' was gerend, kregen de poezen wat poezensnoep geserveerd in een speciale puzzel. Zo hadden de gasten even de tijd om ongestoord van hun lekkernijen te kunnen genieten.

Maar dit respijt was van korte duur. Gelukkig hadden wij inmiddels ons 'eten' op. Er hingen wat speeltjes op een rekje en ik probeerde een leuke speelsliert uit (rechts op de foto). Maar Pixel vroeg zich af of er nog wat lekkers in m'n rugzak te vinden was.

Eén van de drie zwarte katjes ging telkens vlakbij het loketje voor de bestellingen zitten, zodat ze als niemand keek de keuken in kon springen...

Roffa had net geconstateerd dat er alleen maar lege kopjes op deze tafel stonden.

Ook hier viel niets meer te halen...



















Kortom, het was een fantastische ervaring en we kunnen niet wachten om nog een keer te gaan!

Katja

Bijna 8 weken oud

Mama Baily

katertje

Fientje? (besproken) met zusje

poesje

poesje

Fientje?

katertje delft het onderspit?

Het 41e nestje alweer in Wilma's opvang!

Intussen in het asiel: Heer Gizmo

Voor een keertje een kopie van het blog van asiel Stevenshage van afgelopen zaterdag:

Het blog is deze week geschreven door Marlies, kattenverzorger bij Dierentehuis Stevenshage:

Op 23 oktober 2015 wordt hij afgestaan.

De lieve 15-jarige kater Gizmo is thuis ongelukkig door de komst van een baby en het onregelmatige werk van zijn baasjes. Hij is meer van de rust en structuur. Na overleg lijkt het iedereen het beste om voor Gizmo een fijn nieuw huis te zoeken. Zelfs op zijn leeftijd is het beter om hem te herplaatsen dan hem ongelukkig thuis te laten zitten. Ik heb er altijd moeite mee als ik mensen hoor zeggen dat je kat afstaan aan het asiel een schande is. Nee, hem thuis te zien verpieteren of via Marktplaats te herplaatsen waar hij ik weet niet waar terecht komt, vind ik erger. Ik heb veel respect voor mensen die durven te zeggen dat hun kat gewoonweg ongelukkig is in hun huidige situatie en die het accepteren dat hij ergens anders gelukkiger kan worden. En die het asiel het vertrouwen geven om hiervoor te zorgen. Wat vaak ook lukt.

Verstand en gevoel zijn echter twee aparte dingen. Dit is voor Gizmo de verstandigste beslissing, dat weet iedereen, maar het gevoel blijft toch moeilijk. Hij wordt met pijn in het hart bij ons gebracht. Ik stel de oude baasjes een beetje gerust door te melden dat  asielkatten gemiddeld maar één maand bij ons zitten. Helaas zijn er natuurlijk altijd uitzonderingen en zijn er katten die langer op zoek zijn naar een nieuwe baas. En nu, ruim acht maanden later, moet ik helaas bekennen dat Gizmo zo’n uitzondering is. Nog steeds is het een asielkat op zoek naar een baas.

En dan moet ik ook nog toegeven dat hij het niet zo fijn vindt in het asiel. Jazeker, hij is snel gewend en zelden zien we een kat al zo snel na binnenkomst op onderzoek uit gaan als Gizmo. Toch blijkt uit zijn gedrag dat hij het te onrustig vindt en dat hij een enorme hekel heeft aan andere katten. Hij krijgt een aparte kamer en dat bevalt hem een stuk beter. Toch zien we hem afvallen. In december doen we bloedonderzoek  en blijken zijn nierwaarden niet op orde. Vanaf dat moment krijgt hij nierdieet en houden we hem nog beter in de gaten.

Twee maanden verder. Gizmo zit nog steeds bij ons en blijft kleine beetjes afvallen. Het bloedonderzoek wordt herhaald en zijn nieren blijken nog verder achteruit gegaan. Tijd voor overleg dus, ook met de oude eigenaar. Moeten we terugkomen op onze beslissing en Gizmo in zijn vorige huis herplaatsen? Als zijn nieren zo achteruit gaan, dan kan hij in ieder geval de laatste maanden van zijn leven nog in een vertrouwde omgeving doorbrengen. Is dat dan beter voor hem?

Zijn oude eigenaar wil ook het beste voor hem en wil Gizmo terug als dat beter is. Wel moeten ze eerst nog verhuizen en gezamenlijk besluiten we dat hij eerst nog één maand naar een van onze pleeggezinnen gaat en dan teruggaat naar zijn oude baas. In het pleeggezin mag hij op de bovenverdieping wonen; beneden loopt Tup rond, de eigen kat van vrijwilliger Marianne. Vandaar ook dat Gizmo hier echt maar tijdelijk kan wonen. Samen gaat het gewoon echt niet.

In het pleeggezin moet hij even wennen maar uiteindelijk bevalt de rust en structuur hem wel en hij knapt goed op. In het begin zeg ik tegen Marianne: ‘Geef hem maar lekker veel eten, want hij valt af’. Al snel moet ik hierop terugkomen als hij sneller dan verwacht in gewicht toeneemt. Als de maand bijna voorbij is, kunnen we alleen maar concluderen dat het goed gaat met Gizmo. Hadden we eerder gedacht dat hij door falende nieren nog maar kort te leven had, moeten we nu zeggen dat hij het fantastisch doet. Tuurlijk, zijn nieren zijn niet goed, maar hij voelt zich nog prima en laat dat ook merken.

Dit verandert wederom de stand van zaken. We krabben ons achter de oren en vragen ons af of Gizmo wel beter af is bij zijn oude baas. Het zijn erg aardige mensen die goed voor hem willen zorgen, maar hem de rust en structuur bieden die hij zo graag wil, dat kunnen ze gewoonweg niet.

Overleg volgt met de oude eigenaar en pleegmoeder Marianne. Gizmo krijgt ook bezoek van zijn oude baasje. De gezamenlijke conclusie is: Gizmo is beter af in het pleeggezin en blijft zoeken naar een nieuw thuis.

Inmiddels zijn we alweer drie maanden verder. Gizmo doet het nog steeds goed. Hij ligt vaak op bed in de zon, komt regelmatig om een knuffel vragen en speelt zelfs af en toe. Hij baalt wel dat hij niet naar buiten kan en zoekt nog steeds een baas. Helaas moet ik vaak slechtnieuwsgesprekken met hem voeren, want er heeft al maanden niemand interesse in hem getoond.

Dan laat pleegmoeder Marianne me weten dat ze een weekje op vakantie gaat. Gizmo tijdelijk terug naar asiel zou hij niet waarderen, maar alleen in een leeg huis is ook niet alles. Nu kom ik soms al bij Gizmo langs als Marianne een dagje weg is en ik wil graag weer op hem passen, samen met vrijwilliger Katja die dat ook wel eens doet. Toch lijkt het ons dat Gizmo ongelukkig wordt als hij veel alleen is en daarom schakel ik de hulp in van bestuurslid Suzan die toevallig in de buurt woont. Suzan komt kennismaken met meneer en het klikt meteen tussen de twee.

Geregeld! Gizmo heeft het goed voor elkaar. Drie vrouwen die hem een hele week lang gaan verzorgen. Bestuurslid, medewerker en vrijwilliger, allemaal in dienst van heer Gizmo. Ik doe de meeste ochtenden, Suzan de middagen en Katja de avonden. Er wordt een heel schema opgesteld; mijn wekker staat een week lang één uur vroeger dan normaal voor hem en natuurlijk ook voor Tup, de kat des huizes. Beide katten laten zich heerlijk door ons knuffelen en Gizmo verwelkomt ons driemaal daags luid miauwend. Als ik dit verhaal aan een andere vrijwilliger vertel, is ze verbaasd: ‘Doen jullie zoveel moeite voor een kat, alleen maar omdat hij het niet leuk vindt in het asiel?’. Zelf had ik daar nog niet eens over nagedacht, maar ja, ik heb liever dit dan het Gizmo te moeten aandoen om te verpieteren in het asiel. Al is het maar voor een weekje.

Toch merken we in de loop van de week dat hij wat onrustiger wordt. Ondanks alle moeite die we voor hem doen – en waar hij helemaal geen weet van heeft – is de dagelijkse gang van zaken toch anders dan anders. Gizmo is duidelijk gesteld op een vaste structuur rond zijn persoontje. Wie weet vinden we door dit blog, dat jullie natuurlijk massaal gaan delen, eindelijk zijn eigen overzichtelijke Gizmo-plekje.

Hij wordt namelijk regelmatig over het hoofd gezien, ook omdat hij niet fysiek in het asiel verblijft. Zo heb zelfs ik een keer geroepen dat Toren de langstzittende kat is, terwijl Gizmo al twee maanden daarvoor zijn intrede in het asiel deed! Ik heb Gizmo hiervoor uiteraard mijn excuses aangeboden en maak het goed door hem nu vol in de schijnwerpers te zetten…

Klik hier om de omschrijving van Gizmo te lezen.

Lezers van de Bijlage van Het Leidsch Katblad met een facebookaccount: jullie mogen de link natuurlijk ook delen! Graag zelfs!
Bovenstaand blog en foto's dus van kattenverzorgster Marlies. De foto boven het blog maakte ik zelf de afgelopen week.

Katja

Zeven en een halve week oud

Zorro

Katertje

Katertje

Charlie

Dylan

Katertje en poesje

Katertje

Wilma